22-08-05

Day 8: thursday july 28, 2005 - Market of Chichicastenango - Through the Mountains of Might to Cunen and Uspantan.

Om 6 uur staan we op. Om 7u bezoeken we dan de grootste en bekendste markt van Guatemala: Chichicastenango.
Er heerst een maffe drukte.We komen bij de trappen van een kerk waar er blijkbaar Maya-rituelen zullen worden uitgevoerd. Lokale marktkramers allerhande en toeristen zitten er door mekaar te kijken naar de drukte beneden hen. De kraampjes vol magnifiek houtsnijwerk, fijn geweven textiel, ceramiek, beeldhouwwerk en andere “rommel” maken het pittoreske tafereel kleurrijk en heel sfeervol. Ik snuif diep de sfeer in en voel me opperbest. En dat terwijl ik thuis massamoordneigingen krijg als ik in een drukke straat terecht kom. Lol

Algauw kunnen we ons niet langer bedwingen en nadat ik enkele kiekjes heb getrokken, sla ik algauw aan het kopen. Heel simpel om je niet te laten doen door de verkopers is het niet, maar het afdingen lukt me toch al redelijk. Al wil ik die mensen ook niet afzetten, ik probeer een eerlijke prijs te betalen.
In het centrum van de markt bevinden zich talloze eetkraampjes waar de potten en de vuurtjes hevig brobbelen en branden. Het geurt er heerlijk en de marktkramers komen er blijkbaar eten. Hier in het hart van de markt lopen nauwelijks gringo’s. Ook de anderen hebben zich laten gaan en sommigen komen aangedraafd met heuse bedspreien, beelden, vazen en maskers, tafellakentjes en servetten, t-shirts,…

Eindelijk is het brunchtijd. We staan al met een paar hongerige zielen te trappelen in de San Juan, als ook de rest beladen als pakezels hun voeten onder tafel schuiven.
De panqueques, frutas, coffees, omeletten en toasts smaken verrukkelijk!

Vannuafaan hebben we gecharterd vervoer. Een privébusje voor onze groep alleen. Zo wordt het ook makkelijk al die souveniers te vervoeren. Julio en Heladio, onze twee Guatemalteekse begeleiders, zullen ons de verdere reis vervoeren.
We trekken nu twee dagen het bergachtige platteland in richting Coban.

We houden een middagstop in Quiché, waar we de kelnerin haar geduld ferm op de proef stellen met onze telkens wisselende bestellingen qua menu's, staren we als koeien op een begrafenis stoet die onder begeleiding van een triestig spelende fanfare de kerk binnenschuifelt.
Ondertussen vernemen we dat we per politiezone een ander escorte meekrijgen tot Uspantan. Waar we zullen voernachten. Blijkbaar is het een eenzame, gevaarlijke route, waar nauwelijks toeristen komen.
Het maakt het er alleen maar spannend op en ook de flikken ginder zien eruit als bij ons: nen dikke en een smallen en een derde achterin, al dan niet met snor en vooral met typische Amerikaanse zonnebrillen. Het machinegeweer zie je bij ons minder vaak.
De baas van het busje, Julio vertelt ronduit over de geschiedenis van zijn land. De spaanssprekende lerares in ons midden vertaald zo goed als kwaad het kan zijn relaas.

Hier trekken we door gebied dat geterroriseerd werd door het regeringsleger tijdens de burgeroorlog. Zelf was hij na zijn verplichte legerdienst waar ze werden gehersenspoeld, naar Amerika en pas na jaren kwam hij terug. Ondertussen bloeit de economie weer, zijn er scholen en ziekenhuizen gebouwd in zelfs de kleinte dorpjes en bouwen de mensen alles weer op. Oscar Berger vindt hij een goeie president. Maar was dat ook niet een van de generaals van vroegere regimes?
Hij is onvermoeibaar en vertelt ronduit, maar na een tijdje is hij ongeveer uitverteld en beantwoord hij onze vragen over de graffiti die overal langs de baan te vinden is. Allemaal emblemen van politieke partijen zo blijkt (FRG, PAN,…)

Het gaat over wegen in aanbouw door een prachtige streek. Op deze hobbelige wegen van steenslag en aarde vorderen we niet zo snel, maar des te meer kunne we genieten van het adembenemende landschap. Ook de mensen langs de weg bekijken ons als curiosa. Hoewel, wij staren hen op net dezelfde manier aan.
Een plaspauze in Cunen een klein dorpje in de bergen, waar we onze stijve leden wat strekken.
's avonds komen we aan in Uspantan en verdwijnt ook onze escorte. Het is wat zoeken naar een redelijk hotel "Hotel Montana" en uiteindelijk vinden we er een voor 30 Quetzal per man. Gedeelde douches die constant druipen, maar goed de bedden en kamers zien er redelijk uit en na een lekkere maaltijd in een leuk restaurant "San José" wikkelen we ons in onze linnenzak en doen onze oogjes toe.

photo: typical store with all kinds of handmade colorful textiles.

20:22 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: chichicastenango, cunen, uspatan, guatemala |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.