25-08-05

Day 11: sunday july 31, 2005 - Sayaxché - El Ceibal - the Mayan Temples

We gaan ontbijten in een ontbijthuisje en met drie worden we erop uitgestuurd om picknick te gaan kopen voor onderweg. Ondertussen bruist het stadje al volop.
Uiteindelijk liepen we een blokje rond voor we de supermercado vonden. Algauw staan we na wat heen en weer geloop tussen de rekken en in de gaten gehouden door twee gewapende bewakers met 12 flessen water, voorverpakt brood, koekskes voor onderweg en wat fruit aan de kassa. Ondertussen passeert er buiten een hele stoet vol kinderen, drumbands en wat dansende jonge meisjes in jeans en topje. Achteraan lopen een paar voorzitters en secretarissen zeker en drie knappe plaatselijke missen. Verdikke, ik heb mijn camera niet bij, plaatselijke folklore is altijd de moeite, daarna volgens nog wat trommelkorpsen en drie kleine prinsesjes.
Er is geen doorkomen aan. Ik pers me tot ergernis van de toeschouwers met mijn kartonnen doos vol water door de massa, raak klem te zitten, krijg verwijten naar mijn kop geslingerd van mensen achter me dat ik niet opschieten en vloekend wring ik me een weg.
Uiteindelijk komen we terug bij de anderen die onze bagage al ingepakt hebben en vertrekkensklaar staan.

Met ons busje gaat het door de bergen en het platteland, de tropen en de jungle in naar Sayaxché, waar we onze eerste Mayasite bezoeken: El Ceibal.
We smeren ons in met deet aangezien we worden gewaarschuwd voor de vele muggen.Onze gids heeft een rokende pot vol palmboomvruchten mee, die ons eerder doet stikken dan de muggen weghoudt. Het is echter maar een kleine site. We zweten ons te pletter en een paar mensen van de groep hebben het hard te verduren van vuurmieren en muggen.
Iemand zijn rug is één grote boebel en hij reageert er allergisch op. Verschrikkelijke jeuk en mottigheid zijn zijn deel, de stakker.

Ondertussen raken we op de terugweg vast in de modder. We proberen gedurende meer dan een uur te duwen, uit te graven, takken en struiken onder de wielen te steken, maar we raken steeds vaster in de modder, ondanks het feit dat de bus al meer dan een meter is opgeschoven, de banden ferm rokend staan en de modder hebben zwart gekleurd en wij half gestik zijn in de uitlaatgassen.
Uiteindelijk vertrekken er drie mensen om hulp in de regen. Al snel barst het onweer boven de jungle los en kruipen we doornat in de met modderbesmeurde, stinkende en vol muggen zittende bus. Ik meen rare geluiden uit de jungle te horen, maar niemand anders lijkt dat nog op te merken, de duisternis valt en de tijd met woordspelletjes verdrijvend, wachten we op de rest. Julio had de arme Heladio al achter de anderen aan gestuurd.
Volgens de spaanssprekenden onder ons had Heladio al heel wat verwijten en scheldwoorden nar zijn kop gekregen, maar het grappige kleine giechelende mannetje kon er volgens ons echt niet aan doen.

We juichen als we in de verte koplampen zien verschijnen. In de gietende regen worden touwen aan mekaar vastgeknoopt en probeert de pick-up de bus uit de modder te trekken de eerste twee pogingen mislukken.
Wij moeten uit de bus en in de laadbak van de pick-up gaan staan. In onze regencapes moedigen we luidkeels de pick-up aan. Alsof dat zou helpen.
Op de achteras gaan staan, schreeuwen ze. En ja hoor na een paar pogingen onder luide aanmoedigingen raakt ons busje los en schreeuwen onze vreugde triomfantelijk uit.
Ondertussen blijkt het angstaanjagende gebrul dat diep uit het woud kwam gegalmd, dat van brulapen te zijn. Freaky.
Goed en wel komen we vermoeid, nat en modderig in ons hotel aan.
Ondertussen is het muggenslachtoffer compleet aan het instorten en is ook een ander niet meer van de fitste.
Onze begeleidster vertrekt met de twee zieken naar het plaatselijke ziekenhuis, terwijl ze opdracht gaf aan Julio om ons naar een goed restaurant te leiden.
Na een verkwikkende douche stappen we een leuk restaurantje in waar we in de backplace worden gedropt. Een strooien hut op kiezelstenen, tafel en stoelen die uit boomstronken zijn gehouwen. Opeens verandert de muziek op slag in eighties en beginnen we zowaar mee te zingen. Een paar tieners staan vooraan in de bar wat te dansen.

Zoals altijd op deze reis, was het eten overheerlijk en net als we gedaan hebben, komen de zieken terug. Ze kregen beiden twee spuiten in hun kont en moesten alles in de gaten houden.
De airco op de kamer laten we aan. Het is immers drukkend warm.

Photo: El Ceibal Mayan Site.

20:35 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, sayaxche, aguateca, rio pasion |  Facebook |

Commentaren

Muggen en brulapen Zeer diverse fauna, medunkt..
Je hebt daar echt wel wat beleefd hè..

Gepost door: Little Witch | 26-08-05

De commentaren zijn gesloten.