31-08-05

Day 14: august 3, 2005 - Flores to Poptun - Finca Ixobel - eco-farm and adventure

Het was een hete nacht. Enkel door de temperatuur jammer genoeg. Ik heb geen insektebeten bij, maar degene die ik wel heb, jeuken enorm. Bah!
We ontbijten in La Peregrino.

Tegen 9u30 verlaten we Flores en zijn we al op weg naar elders. Poptun, waar we de Finca Ixobel zullen verblijden met ons bezoek. Een eco-boerderij in the middle of nowhere, omgeven door bos en drassige grond. Het is er zoals je kunt verwachten ene ferm alternatief boeltje en zit vol met backpackers, zelfs een troep Israelieten (bljikbaar zou Guatemala overspoeld worden met israelieten).

We worden verspreid in verschillende hutjes met gedeelde badkamer. We slapen per drie en installeren ons. Er is gelukkig een muskietennet.
Iedereen krijgt weer een eigen rekening een nummer en schrijft daar alles op wat hij verteerd of welke activiteiten hij volgt.

We hebben de hele namiddag vrij. Ik besluit te luieren, anderen gaan paardrijden.Samen met enkele dames van de groep verken ik het domein. Algauw vinden we de bar waar we ’s avonds zullen vertoeven en de vijver, waar we ons in de luwte in de hangmatten placeren.
Voor het avondeten troepen we wat samen op het terras en we krijgen uitleg over wat we de volgende dag allemaal kunnen doen. In river-tubing heb ik geen zin, het wordt trouwens aangekondigd als zijnde: “not for wimps”. De grotten die er ook heel avontuurlijk uitzien vind ik ook maar niets, dus kies ik maar voor het paardrijden. We zijn met 4 die dat zullen doen.
Eén van mijn roommates staat te springen voor de river-tubing en probeert ook een meisje van de groep te overhalen die nogal sceptisch naar de foto’s en de gezichten van de mensen erop staart. Voorlopig blijkt hij de enige ingeschrevene te zijn.

De laatste dagen is het al relaxed geweest, sightseeing en reizen. Een activiteit is welkom.Tegen 19u is het etenstijd en we schuiven aan voor het buffet, heerlijk!
Maar onze begeleidster weet ons te melden dat we eens ferm onder onze matras moeten kijken. In hun huis krioelt het van de dikke vette mieren onder de matras.
Van de eigenares mochten ze die niet verdelgen. Eco-boerderij weet je wel. My ass, zo dachten de mensen met een mierenbed, en een nederlandssprekende kerel besloot om ‘s avonds heimelijk langs te komen met een spuitbus.

Na het eten gaan we met de zaklamp naar de bar. Het is happy-hour en de bestelling cocktails vliegen de barman rond de oren.
Opeens valt de elektriciteit uit en behelpen we ons met kaarsen en geen muziek.Voordeel is dat het echt pikdonker is en de sterrenhemel er ongelofelijk magisch uitziet.
We blijven nakaarten tot rond 12u. Morgen moet ik immers vroeg op. Om 7u moeten we paraat staan om te paardrijden.

Photo:arrival in Poptun, Finca Ixobel, in the bloody heat some of us weren't cooked enough yet in the bus and played football...

20:44 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, poptun, finca ixobel, flores |  Facebook |

30-08-05

 Tikal - Visiting the Classical Temples

Info and map of TIKAL site
More guided explanation about the Temples
OUr Hotel Casa De Don David in El Remate, 16 $ pp.
Info about Flores

photo: Tikal, ancient Maya temple Classical period.

20:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, tikal, maya, ruins |  Facebook |

29-08-05

Day 13: tuesday august 2, 2005 - Tikal, Peten, Flores, Posada Tayazal

Na een bloedhete nacht, waarin ik ondanks het lawaai van de ventilatoren toch heb kunnen slapen, rijden we met ons busje een klein anderhalf uur richting Tikal. We hebben picknick gekocht en eten dat ter plaatse op in het gras, waar de muggen ons al een voorproefje geven van hun gezift.
Het is grijs weer, maar dat zorgt wel dat de hitte nog een beetje draaglijk is, als je niet teveel beweegt tenminste.

Met de gids trekken we dan het park binnen. Hier bevinden we ons temidden in één van de grootste Mayasteden ooit, bekend om de enorm indrukwekkende tempels van waarop je een magnifiek panoramisch uitzicht hebt over de jungle en de andere tempels.Het is genieten. Maar dan is mijn batterij van mijn fototoestel op en ook mijn reservebatterij blijkt niet opgeladen te zijn geweest in Casa de Acuna te Coban, verdikke toch. Damn.Ik hoop dan maar op de fotografische kwaliteiten van mijn medereizigers.In het hart van de Oude Stad lag een heel complex met aristocratische gebouwen en huizen en tempels rondom een groot plein. Ondertussen krijgen we nog een douche op onze kop en schuilen met andere geleide groepen onder een schamel strooien dak.We vertoeven er wat en eten dan ter plaatse in het restaurant dat we wat duur vinden voor wat het maar is.Wanner er weer een onweer dreigt los te barsten, maant Julio ons aan wat voort te maken.Richting Flores dan, een megatoeristisch eiland bij Santa Elena. We houden wel een tussenstop waar we kunnen internetten. Met megatoeristisch bedoel ik dat het er vol loopt met jonge backpackers. Ons hotel is basic, maar knusjes. Posada Tayazal heet het.Het doet eens deugd om in de namiddag al in het hotel te zijn. Jaja we zijn warempel voor een keer op schema J.

La Luna is het chique restaurant waar onze begeleidster ons naartoe brengt. De spaghetti carbonara smaakt er voortreffelijk en dat ondanks het feit dat ik geen voorstander van kaassaus ben lol.

Met enkele die-hards gaan we nog op zoek naar een leuk café dat uiteindelijk gesloten blijkt te zijn en bovendien maar een blokje om lag, terwijl we heel het eiland hebben afgelopen om er te geraken. Uiteindelijk kiezen we voor een open bar met bewaker met shotgun. We blijken daar wel de boel te sluiten en rond 11u gaan we lekker maffen.

TIKAL, Mayan City view from above one of the temples. Magnificent, don't you think? Shortly after that shot, my cambatteries were dead. Damned!

20:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: maya, ruins, peten, flores, guatemala, tikal, posada tayazal |  Facebook |

28-08-05

Anti-Killermosquito-look - Rio la Pasion to Aguateca

photo: early in the morning, in a lancha on the rio la Pasion for almost 2 hours, what ddoes one have to do? Yes indeed, trying new looks that should be helping to defend against the attack of the killer-mosquitoes. Well here you see me and another gringa.

13:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala |  Facebook |

27-08-05

AGUATECA - Mayan Upperclass City

Photo: Temple of Aguateca, a very defensive built city in the middel of the jungle.The estela tells the history of former rulers and conquerors.

Engulfed by humidity and mosquitoes, our international team of archaeologists recently uncovered a fortified upper-class enclave abandoned around A.D. 800. Fire—presumably set by still unidentified attackers—had ravaged almost every building. This was the heart of Aguateca, a political center of several thousand Maya in the rain forest of what is now Guatemala.

Beginning about A.D. 700, a powerful Maya dynasty made Aguateca and Dos Pilas its twin capitals. But as battles for control of the area escalated (see Geographica, National Geographic, October 2002), the dynasty hunkered down at Aguateca, probably because of its protected site at the top of an escarpment.

Eventually the enemy pressed in. The royal family packed up and fled the palace. Loyal courtiers stayed on in defense but finally dropped everything and ran—or were captured—their possessions largely left in place. (source: national geographic)

09:48 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: aguateca, guatemala |  Facebook |

26-08-05

Day 12: monday august 1, 2005 - Sayaxché - Aguateca - El Remate

Om 7u30 ontbijten we in ons hotel in Sayaxché.
Onze begeleidster heeft weeral een deal kunnen sluiten dat we te danken hebben aan haar “onderhandelingstopje” zo veronderstellen we. Voor de prijs van een lancha, heeft ze speedboten kunne huren die ons over de rivier doorheen de jungle op anderhalf uur naar AGUATECA kunnen brengen, een andere Mayasite ergens diep verscholen in de jungle.
Prachtig, omringd door struikgewas en jungle varen we over de enrom brede rivier die soms versmalt tot nauwelijks een beekje. We houden af en toe halt aan enkele vogeleilanden en leggen dan aan.

Het modderige pad maakt stappen moeilijk en het zweet loopt uit onze poriën door het ademen alleen al. Dit keer heb ik tegen de muggen een t-shirt met lange mouwen aan, maar eenmaal boven trek ik toch mijn t-shirt met korte mouwen aan en smeer me in met DEET.
Het brandt enorm in mijn nek, waarschijnlijk omdat die al wat verbrand is.
Onze zieken zijn gelukkig al stukken beter door die pikuren in hun gat.
Veiligheidshalve lopen ze met een muskietennet op hun hoofd rond.
We klauterend door een kloof en bezoeken de site.

De koelte die de vaart van het bootje ons geeft is een echte opsteker.
Terug in Sayaxché, stappen we in ons pas gereinigd en proper maar kokend busje en wachten aan de oever van de rivier op het veer dat ons moet overzetten.De tocht richting Tikal kan beginnen, maar eerst lunchen we.In een refterachtig cafeetje eten we taco’s met lekkere soep.Opeens lijkt het wel of er zich een scene uit een spaghettiwestern afspeelt.Er komen wat obscure cowboys binnen die stuk voor stuk een pistool in hun riem hebben steken en dan volgt nog een dikke grote spaansachtige met volgens mij een half-automatisch pistool aan zijn heup, een t-shirt met een zware gouden ketting. Ze zitten ons maar raar te bezien.
Ik ga dan maar een sigaretje roken op de achterplaats, in plaats van buiten op de stoep.

Later vernemen we van de chauffeurs dat dat het soort mannen zijn die de overvallen plegen en dat de plaats waar we gisteren in the middle of nowhere vastzaten, ook niet meteen de veiligste plek was.
De weg naar Tikal is eveneens berucht. Maar alles is tot nu toe goed verlopen en we maken ons niet echt veel zorgen.

We overnachten in El Remate, Casa de Don David, een chique hotel, maar het kost ons 16 doller per persoon en daarom blijven we maar één nacht.
We delen met drie de kamer die enkele windmolens heeft zodat er toch iets van koelte wordt gecreëerd. ’s Avonds nog geven onze was mee en hopen dat we die morgen na het bezoek aan de site van Tikal droog terug krijgen.

AGUATECA INFO.
Archeological info

Photo: On the River Rio La Pasion to ancient Mayan City Aguateca (250 bc - 900 ad) in the jungle.

18:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, sayaxche, aguateca, rio pasion |  Facebook |

25-08-05

Day 11: sunday july 31, 2005 - Sayaxché - El Ceibal - the Mayan Temples

We gaan ontbijten in een ontbijthuisje en met drie worden we erop uitgestuurd om picknick te gaan kopen voor onderweg. Ondertussen bruist het stadje al volop.
Uiteindelijk liepen we een blokje rond voor we de supermercado vonden. Algauw staan we na wat heen en weer geloop tussen de rekken en in de gaten gehouden door twee gewapende bewakers met 12 flessen water, voorverpakt brood, koekskes voor onderweg en wat fruit aan de kassa. Ondertussen passeert er buiten een hele stoet vol kinderen, drumbands en wat dansende jonge meisjes in jeans en topje. Achteraan lopen een paar voorzitters en secretarissen zeker en drie knappe plaatselijke missen. Verdikke, ik heb mijn camera niet bij, plaatselijke folklore is altijd de moeite, daarna volgens nog wat trommelkorpsen en drie kleine prinsesjes.
Er is geen doorkomen aan. Ik pers me tot ergernis van de toeschouwers met mijn kartonnen doos vol water door de massa, raak klem te zitten, krijg verwijten naar mijn kop geslingerd van mensen achter me dat ik niet opschieten en vloekend wring ik me een weg.
Uiteindelijk komen we terug bij de anderen die onze bagage al ingepakt hebben en vertrekkensklaar staan.

Met ons busje gaat het door de bergen en het platteland, de tropen en de jungle in naar Sayaxché, waar we onze eerste Mayasite bezoeken: El Ceibal.
We smeren ons in met deet aangezien we worden gewaarschuwd voor de vele muggen.Onze gids heeft een rokende pot vol palmboomvruchten mee, die ons eerder doet stikken dan de muggen weghoudt. Het is echter maar een kleine site. We zweten ons te pletter en een paar mensen van de groep hebben het hard te verduren van vuurmieren en muggen.
Iemand zijn rug is één grote boebel en hij reageert er allergisch op. Verschrikkelijke jeuk en mottigheid zijn zijn deel, de stakker.

Ondertussen raken we op de terugweg vast in de modder. We proberen gedurende meer dan een uur te duwen, uit te graven, takken en struiken onder de wielen te steken, maar we raken steeds vaster in de modder, ondanks het feit dat de bus al meer dan een meter is opgeschoven, de banden ferm rokend staan en de modder hebben zwart gekleurd en wij half gestik zijn in de uitlaatgassen.
Uiteindelijk vertrekken er drie mensen om hulp in de regen. Al snel barst het onweer boven de jungle los en kruipen we doornat in de met modderbesmeurde, stinkende en vol muggen zittende bus. Ik meen rare geluiden uit de jungle te horen, maar niemand anders lijkt dat nog op te merken, de duisternis valt en de tijd met woordspelletjes verdrijvend, wachten we op de rest. Julio had de arme Heladio al achter de anderen aan gestuurd.
Volgens de spaanssprekenden onder ons had Heladio al heel wat verwijten en scheldwoorden nar zijn kop gekregen, maar het grappige kleine giechelende mannetje kon er volgens ons echt niet aan doen.

We juichen als we in de verte koplampen zien verschijnen. In de gietende regen worden touwen aan mekaar vastgeknoopt en probeert de pick-up de bus uit de modder te trekken de eerste twee pogingen mislukken.
Wij moeten uit de bus en in de laadbak van de pick-up gaan staan. In onze regencapes moedigen we luidkeels de pick-up aan. Alsof dat zou helpen.
Op de achteras gaan staan, schreeuwen ze. En ja hoor na een paar pogingen onder luide aanmoedigingen raakt ons busje los en schreeuwen onze vreugde triomfantelijk uit.
Ondertussen blijkt het angstaanjagende gebrul dat diep uit het woud kwam gegalmd, dat van brulapen te zijn. Freaky.
Goed en wel komen we vermoeid, nat en modderig in ons hotel aan.
Ondertussen is het muggenslachtoffer compleet aan het instorten en is ook een ander niet meer van de fitste.
Onze begeleidster vertrekt met de twee zieken naar het plaatselijke ziekenhuis, terwijl ze opdracht gaf aan Julio om ons naar een goed restaurant te leiden.
Na een verkwikkende douche stappen we een leuk restaurantje in waar we in de backplace worden gedropt. Een strooien hut op kiezelstenen, tafel en stoelen die uit boomstronken zijn gehouwen. Opeens verandert de muziek op slag in eighties en beginnen we zowaar mee te zingen. Een paar tieners staan vooraan in de bar wat te dansen.

Zoals altijd op deze reis, was het eten overheerlijk en net als we gedaan hebben, komen de zieken terug. Ze kregen beiden twee spuiten in hun kont en moesten alles in de gaten houden.
De airco op de kamer laten we aan. Het is immers drukkend warm.

Photo: El Ceibal Mayan Site.

20:35 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, sayaxche, aguateca, rio pasion |  Facebook |

24-08-05

Day 10: saturday july 30, 2005 - Coban, las Grutas de Lanquín - Semuc Champey

Om 6u30 op. 7u ontbijt. Mijn neus bloedt een beetje.
We rijden naar de Grotten van Lanquin(las Grutas/Cuevas de Lanquín). Met zaklamp schuifelen we voorzichtig de modderige en glibberige grotten in die verlicht zijn met hier en daar een peertje; een occasionele vleermuis werpt dansende schaduwen op de vele stalagtieten en stalagmieten. Het is wel leuk, maar ik heb al ieder jaar dergelijke grotten bezocht. Ik begin een echte caveman te worden.

Daarna kunnen we rivertubing doen. Ik pas. Mijn irrationele afkeer voor natuurlijk zoet water speelt me weer de parten. Later heb ik er wel wat spijt van. Maar goed. Ik ben meer reporter dan waterrat en schiet er dan ook kiekjes op los als de tubers proberen aan te meren op het eindpunt.

Dan gaat het via de laadbak van pick-up naar het natuurpark van Semuc Champey. Een rivier met watervalletjes in een kloof in de bergen. Schitterende natuur in een jungle-achtige omgeving. We nemen ook een Zwitserse en een Rijselse op sleeptouw. Zij blijken beide voor enkel maanden alleen te reizen doorheen Midden-Amerika en trokken de laatste tijd met elkaar op. Zoiets zou ik eigelijk ook willen doen, maar ik vrees dat het me daarvoor wat aan lef ontbreekt.

De gewapende bewaker die ik fotografeer aan de ingang van het park is wat verlegen en ik volg de anderen met mijn camera terwijl ze door het water naar de watervalletjes klauteren.
Twee van onze groep treden in de voetsporen van enkele stoere Amerikaanse jongeren die van op een helling in het bos in een diepe poel springen. De foto's zijn niet echt geslaagd, maar toch.
We picknicken op ons gemak, baden wat, relaxen wat en genieten van de groene omgeving.

Het is tropisch warm en de terugweg is lang. Pas om 21u30 krijgen we ons eten en ik moet zeggen: heerlijke pizza op zijn Grieks!
We blijven met enkelen tot 1 uur nakaarten. Ondertussen is er een meisje van de groep mottig geworden en al vroeg gaan slapen.
Als de wijn eindelijk op is, vertrekken we ook naar dromenland.
Morgen is het weer vroeg dag.

Great pictures of Coban, Lanquin and Semuc Champey by Eve Andersson.

Photo here: rivertubing in Lanquin by Jeronimo.

19:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: coban, las grutas de lanquin, semuc champey |  Facebook |

Human Rights in Guatemala

Not only the Civil war is still an everyday issue, human rights are still under fire in Guatemala. At least, we did'nt notice that as relaxing tourists. Though, there's a trial going on against the criminals that murdered American tourists during a bus-raid in 2004, while the tourist were visiting Maya Ruins (read the article.

Luckily for us, we were only attacked by Killer-mosquito's.
Read the short article. And also headlines of Human Rights Watch about Guatemala.

UITSMIJTEREen Guatemalteek heeft zijn eigen ontvoering in scène gezet om aan zijn huwelijk te kunnen ontsnappen. De 25-jarige verdween enkele uren voor hij het ja-woord moest geven, en dook enkele uren later weer op.
Hij verklaarde aan de politie dat hij ontvoerd was, maar die geloofde het verhaal niet. “We kwamen er al snel achter dat hij loog. Hij wilde enkel aan zijn huwelijk ontsnappen, die arme bruid. Bron: het laatste nieuws.

on general request of Little Witch and Fresh Fresco (you nasty pieces of slime!) : the Tiger-orchid (I'm not sure) they had over 400 orchid-species in the Orchid Nursery.

09:22 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-08-05

Day 9: friday july 29, 2005 - Uspantan to Coban - Casa de Acuna

Om 6u ben ik al wakker, maar ik sluimer nog wat tot rond 7u. Ondanks mijn linnenzak heb ik opnieuw drie dikke bulten op mijn benen meer.
Buiten is het grijs en druilerig weer. We lopen met enkele wat rond in de straatjes en net als in België zien we de schoolkinderen van ’s ochtends vroeg snoep kopen in de winkeltjes.
Ontbijten zullen we straks onderweg doen, we willen gewoon zo snel mogelijk weg hier. Sommigen onder ons hebben een slapeloze nacht achter de rug door de lekkende kranen en geur van vochtigheid. Het hotel kostte ook maar 400 Q voor 12 personen (40 euro).

Na enkele uren over aarden wegen te hebben gedonderd stoppen we in San Cristobal voor een brunch. Onderweg stoppen we ook nog voor een bezoek aan een orchideeënplantage. Meer dan 400 soorten hebben ze er. Niet dat dergelijke bloempjes me interesseren. De gifgroene gecko die er vliegensvlug op een muur vandoor gaat, zie ik niet meer terug en ook de zwarte slang die ergens in de kwekerij rondkruipt, vinden we na wat zoeken niet meer terug.

In Coban aangekomen, verblijven we er in een goed klassevol hotel "Casa de Acuna".
We willen onmiddellijk in de douche kruipen, maar de dames zin ons voor. Hot water, werd ons gegarandeerd, maar het blijkt verdikke ijskoud te zijn.
's avonds blijkt dat de boiler uitgevallen was. Nu ja.

We wandelen wat door het stadje in de regen, kopen postkaarten en zegels, zoeken een internetcafé en lummelen wat ontspannen rond op het terras van het hotel.
Cocktails en chocoladetaart: de perfect mix als tussendoortje.
Na de obligate aperitief, blijkt dat de Britse Misses Bouquet-achtige theesalonmadam een vernissage hield van een plaatselijke kunstenaar die ermbarmelijke soorten vrouwelijk naakt schetst met potlood en inkt. We zitten volgens haar wat in de weg met onze groep. En of we ook ons diner kunnen uitstellen, want onze tafel staat midden in de expozaal.

Niet getreurd, algauw komen we tot het compromis dat we stil zullen zijn en dat terwijl we eten de mensen maar rond moeten lopen en ons zien als part of the expo.We doen ons te goed aan de heerlijke lookbroodjes en ook de hoofdmaaltijd smaakt voortreffelijk.
In de kamers van 4 slapen we in twee stapelbedden.

Photo: returning from the Orchid-farm. Our private bus

19:34 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: uspantan, guatemala, coban, casa de acuna |  Facebook |

22-08-05

Cunen - Little moutain village

photo: a typical tienda (with the ever pepsi-pub) and the friendly curious people in Cunen.
Those two litle girls were watching me and my cam the whole time, so I shot them (not litterally). :D

More info about CUNEN, Quiché

21:45 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, cunen |  Facebook |

Day 8: thursday july 28, 2005 - Market of Chichicastenango - Through the Mountains of Might to Cunen and Uspantan.

Om 6 uur staan we op. Om 7u bezoeken we dan de grootste en bekendste markt van Guatemala: Chichicastenango.
Er heerst een maffe drukte.We komen bij de trappen van een kerk waar er blijkbaar Maya-rituelen zullen worden uitgevoerd. Lokale marktkramers allerhande en toeristen zitten er door mekaar te kijken naar de drukte beneden hen. De kraampjes vol magnifiek houtsnijwerk, fijn geweven textiel, ceramiek, beeldhouwwerk en andere “rommel” maken het pittoreske tafereel kleurrijk en heel sfeervol. Ik snuif diep de sfeer in en voel me opperbest. En dat terwijl ik thuis massamoordneigingen krijg als ik in een drukke straat terecht kom. Lol

Algauw kunnen we ons niet langer bedwingen en nadat ik enkele kiekjes heb getrokken, sla ik algauw aan het kopen. Heel simpel om je niet te laten doen door de verkopers is het niet, maar het afdingen lukt me toch al redelijk. Al wil ik die mensen ook niet afzetten, ik probeer een eerlijke prijs te betalen.
In het centrum van de markt bevinden zich talloze eetkraampjes waar de potten en de vuurtjes hevig brobbelen en branden. Het geurt er heerlijk en de marktkramers komen er blijkbaar eten. Hier in het hart van de markt lopen nauwelijks gringo’s. Ook de anderen hebben zich laten gaan en sommigen komen aangedraafd met heuse bedspreien, beelden, vazen en maskers, tafellakentjes en servetten, t-shirts,…

Eindelijk is het brunchtijd. We staan al met een paar hongerige zielen te trappelen in de San Juan, als ook de rest beladen als pakezels hun voeten onder tafel schuiven.
De panqueques, frutas, coffees, omeletten en toasts smaken verrukkelijk!

Vannuafaan hebben we gecharterd vervoer. Een privébusje voor onze groep alleen. Zo wordt het ook makkelijk al die souveniers te vervoeren. Julio en Heladio, onze twee Guatemalteekse begeleiders, zullen ons de verdere reis vervoeren.
We trekken nu twee dagen het bergachtige platteland in richting Coban.

We houden een middagstop in Quiché, waar we de kelnerin haar geduld ferm op de proef stellen met onze telkens wisselende bestellingen qua menu's, staren we als koeien op een begrafenis stoet die onder begeleiding van een triestig spelende fanfare de kerk binnenschuifelt.
Ondertussen vernemen we dat we per politiezone een ander escorte meekrijgen tot Uspantan. Waar we zullen voernachten. Blijkbaar is het een eenzame, gevaarlijke route, waar nauwelijks toeristen komen.
Het maakt het er alleen maar spannend op en ook de flikken ginder zien eruit als bij ons: nen dikke en een smallen en een derde achterin, al dan niet met snor en vooral met typische Amerikaanse zonnebrillen. Het machinegeweer zie je bij ons minder vaak.
De baas van het busje, Julio vertelt ronduit over de geschiedenis van zijn land. De spaanssprekende lerares in ons midden vertaald zo goed als kwaad het kan zijn relaas.

Hier trekken we door gebied dat geterroriseerd werd door het regeringsleger tijdens de burgeroorlog. Zelf was hij na zijn verplichte legerdienst waar ze werden gehersenspoeld, naar Amerika en pas na jaren kwam hij terug. Ondertussen bloeit de economie weer, zijn er scholen en ziekenhuizen gebouwd in zelfs de kleinte dorpjes en bouwen de mensen alles weer op. Oscar Berger vindt hij een goeie president. Maar was dat ook niet een van de generaals van vroegere regimes?
Hij is onvermoeibaar en vertelt ronduit, maar na een tijdje is hij ongeveer uitverteld en beantwoord hij onze vragen over de graffiti die overal langs de baan te vinden is. Allemaal emblemen van politieke partijen zo blijkt (FRG, PAN,…)

Het gaat over wegen in aanbouw door een prachtige streek. Op deze hobbelige wegen van steenslag en aarde vorderen we niet zo snel, maar des te meer kunne we genieten van het adembenemende landschap. Ook de mensen langs de weg bekijken ons als curiosa. Hoewel, wij staren hen op net dezelfde manier aan.
Een plaspauze in Cunen een klein dorpje in de bergen, waar we onze stijve leden wat strekken.
's avonds komen we aan in Uspantan en verdwijnt ook onze escorte. Het is wat zoeken naar een redelijk hotel "Hotel Montana" en uiteindelijk vinden we er een voor 30 Quetzal per man. Gedeelde douches die constant druipen, maar goed de bedden en kamers zien er redelijk uit en na een lekkere maaltijd in een leuk restaurant "San José" wikkelen we ons in onze linnenzak en doen onze oogjes toe.

photo: typical store with all kinds of handmade colorful textiles.

20:22 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: chichicastenango, cunen, uspatan, guatemala |  Facebook |

21-08-05

Market of Chichicastenango

photo: Old woman sitting on the stairs of the 400-year old church "Santo Tomas" by Jeronimo on the enormous market of Chichicastenango.
More info about Chichi!

16:12 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chichicastenango, guatemala |  Facebook |

Day 7: wednesday july 27, 2005 - Panajachel to Chichicastenango

Het is weer een prachtige dag. Ik voel me al een stuk beter, al is de diarree niet over. Maar ik moet tenminste niet constant naar de wc spurten.
Pas om 8u nuttigen we het ontbijt en we zijn al op van 6u30.
Ik douche me ondertussen want ik heb nood aan verfrissing en ga de was doen.
Na het ontbijt gaat de hele groep paardrijden. We blijven met twee “zieken” achter en nemen ondertussen wat fotootjes van de rest die al dan niet gewennig op de paarden klauteren.

Na even gerust te hebben, ga ik mijn compagnon oppikken en trekken we door de kleine straatjes richting stad, we kuieren wat in de hitte en beslissen nog wat te internetten of eens te proberen bellen naar het thuisfront. Ik laat weten dat ik alweer op de been ben en alles nog steeds schitterend verloopt.
Ondertussen verneem ik dat er op het thuisfront leuke dingen gebeuren. Het kan verkeren.
Ook hebben enkele vrienden van me de brief ontvangen die ik op de nationale feestdag had gepost voor hen.

De heel verdere dag loop ik de dingen wat te overdenken. Uiteindelijk laat ik het voor wat het is en ga ik weer ten volle genieten van mijn reis, want daarvoor ben ik tenslotte toch gekomen. Loskomen van alles en nog wat.

Na de middag schepen we in naar Panajachel, waar we een chickenbus nemen naar Chichicastenango. We puffen en zwoegen met onze zware rugzakken onder de loden zon en worden constant vergast door uitlaatwalmen. Zoals overal heerst er een relaxte drukte en proberen talloze verkoopstertjes hun artisanale kunstwerkjes van de hand te doen of hun (magere) fruitoogst te verpatsen.
Constant dringen pick-uprijders zich op die maar niet willen begrijpen dat rijke toeristen als ons, de levensgevaarlijke chickenbussen willen nemen die er bovendien dubbel zo lang overdoen als hun toyota hilux’s.
Uiteindelijk is onze reisbegeleidster heel kordaat en helpen ze ons zelfs op weg om de chickenbus naar Chichi op te stappen.
We moeten hen wel duidelijk maken dat er sommigen onder ons nog steeds ergens in een bank geld aan het wisselen zijn.

De rit in de bus valt goed mee. Door de ramen tocht het heerlijk en het voelt wel aangenaam om tussen de lokale bevolking geplet te worden. Nu ja.
We lachen ons te pletter als een andere chickenbus ons inhaalt en we op slag verdwijnen in een ondoorzichtige zwarte rookwolk. Onze chauffeur moet zelfs zijn lichten aansteken om nog iets te zien. Eco-toerisme, my ass. Chickenbusses zijn absoluut geen ecotoerisme, dat beweert ook later onze hoteluitbater van het Via Via café te Honduras.

We worden gedropt bij een tankstation in Chichi en worden geleid door een jongen van Hotel Posada de Belen.
Een kamer kost er 50 quetzal, ik haal alvast mijn linnenzak uit om in te slapen.De douche heeft een raar elektrisch toestel op de douchekop dat zogezegd het water verwarmt. Laat ons zeggen, het zorgt ervoor dat het water niet ijskoud is.
We lopen wat rond en aperitieven met Tequila Sunrises, Cuba Libres en Mochito’s in de hand.
Daarna vinden we algauw een heel lekker restaurantje: San Juan, vlak naast de markt waar de houten constructies al vollop worden opgezet voor de volgende morgen.

De opgevulde paprika’s zijn lekker, maar heel veel eetlust heb ik precies nog niet.Na het eten willen sommigen nog feesten, maar geen enkel café blijkt nog open. We dralen dan maar wat bij een winkeltje en uiteindelijk gaan de meesten van ons slapen.De rest bleek die nacht nog op de kamer enkele flessen soldaat te hebben gemaakt.

Market of Chichicastenango, the wooden bars and kitchens where people make tortilla's, soup, and other delicious smelling food.

13:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, chichicastenango, panajachel |  Facebook |

20-08-05

Day 6 - tuesday july 26, 2005 - In sickness and in Health - San Pedro Vulcano

Om 4u30 worden we gewekt. Het is nog stikdonker buiten. Ik voel me eigenlijk helemaal niet fris. We begeven ons naar het winkeltje waar de picknick wordt bereid.De meesten van degenen die meegaan, zitten a direct op de pot, ter preventie.Ondertussen word ik mottiger en mottiger. Ik duizel op mijn trillende benen.
Ik beslis niet mee te gaan.
Samen met de reisleidster die haar knie wil ontzien, keer ik terug. Ondertussen is er een schitterende zonsopgang. Ik neem nog vlug een paar foto’s en sleep me dan in bed.

’s Ochtends komen ze poolshoogte nemen. Ik neem mijn koorts. 38 en het is pas 7 uur.Ik krijg niets binnen, neem een perdolan paracetamol en ga weer slapen. Ik drink ook veel.
De rest ligt te luieren in het stadje. Het is heet.
Ik neem ook meteen mijn zoroxin-antibiotica.
’s Avonds lig ik koortsig in mijn bed vol gedachten over van alles en niets.
Het waait buiten enorm.

photo: sunrise at San Pedro, lake Atitlan, the day i got sick and didn't climb the San Padro-vulcano (thanx Thierry!) and spent my day with fever in bed.

19:40 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: san pedro, lago, atitlan, lake, guatemala |  Facebook |

Day 5: monday july 25, 2005 - San Pedro - lake Atitlan

Vandaag is het een relax-day. We nemen een lang ontbijt, ook al omdat het eten zo lang wegblijft en we tellen onze mugge-vlooien of andere beten.
We betalen elk onze rekening, regeling onze eigen boekhouding en rekenen af met de pot. De meesten moeten bijleggen.
Er ligt een lancha op ons te wachten die ons naar San Pedro brengt. Het goa-dorpje waar we eergisteren per toeval al eens terecht gekomen waren.Bloedheet is het, maar we genieten ervan.
Ons hotel "casa Elena" ligt vlak aan het water tegen de wand van de bergen.
We begeven ons naar “Nick’s place” via een wirwar van smalle straatjes.
Iemand van de groep voelt zich opeens niet goed en gaat terug naar het hotel.
Anderen vertonen de eerste tekenen van diarree. Later wordt de schuld op Stefanie haar moussaka gestoken.
San Pedro heeft echt wel een relaxed aangenaam sfeertje. Maar echt veel goa of weed ruikken of zien we niet. Hoeft ook niet.
We internetten vlug een half uurtje. Mijn eerste berichten naar het thuisfront.Daarna gaan we naar de thermische baden. Gewoon opgewarmd door de zon, zalig warm. Ook het koude bad doet deugd.
’s Avonds gaan we uit eten. Er blijkt niet genoeg chicken with rice te zijn. Ik neem dan maar vis. De blonde Britse knappe dienster is wel vriendelijk.
Net voor ik ga slapen, krijg ik het schijt. Verdikke en morgen wil ik per se de San Pedro-vulkaan op. Een loodzware tocht.

photo: Our hotel in San Pedro. Preparing to go horsebackriding.
more info about San Pedro.

16:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (3) | Tags: atitlan, guatemala, san pedro, lago, lake |  Facebook |

The Walk from Solola to Santa Cruz La Laguna

Photo taken on our walk in the misty mountains. Farmer's children along the way.

16:17 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, santa cruz, solola, lago, atitlan, lake |  Facebook |

19-08-05

Day 4: sunday july 24, 2005 - Solola Market - the misty walk and the great turn left

Om 8uur s’ochtends zitten we na een koude douche aan het ontbijt in het etablissement naast “la Iguana Perdida”, waar we gisterenmiddag al brunchten
.De ochtend was stralend begonnen en bij het ontwaken nam ik direct mijn fototoestel, klom ik op het dak waar de waslijnen stonden en nam ik een paar schitterende foto’s van het meer en de vulkanen waar slechts kleien wolkjes rond de top zweefden.
In mijn haast om terug naar beneden te gaan haalde ik mijn grote teen open aan de wapening van het beton die overal uit de daken steekt ginder. Miljaar! Een ferm dikke lap vel vol bloed, gelukkig niet echt groot maar wel diep. Ontsmetten en een pleister erop. Als dat maar goed zou gaan tijdens het wandelen.

Met de chickenbus gaan we naar Solola, een klein stadje bekend om zijn markt.Het is lekker heet en de sfeer in Solola lijkt gastvrij en gezellig. We verkennen het kleurige drukte marktje. We zijn hier gewoon weg reuzen. De mensen hier in hun fleurige kleurrijke kledij zijn hier amper 1.5 m groot. Als de meesten van ons zich helemaal rechtop houden, steken we boven de afschermingen uit en da’s een stom zicht om gewoon op afspanningen neer te kijken. Het is te druk om daar een foto van te nemen, want de marktkramers en de bezoekers duwen ons haastig in de rug dat we voort moeten maken.

Alle soorten koopwaar staan gewoon kris kras door elkaar opgesteld, vlees, kip, kledij, speelgoed, rommel, groenten en fruit. Verschillende grote manden vol gedroogde visjes, een mand vol kippekoppen en een rek vol gevlochten ingewanden?
Het heeft wel iets. Ik koop in het overdekte stuk een t-shirt van Puma. Namaak waarschijnlijk. De officiël prijs is 75 Quetzal. Ik betaal er 60 voor. 2en van mijn roommates laat zich door een licht gehandicapt schoenpoetsertje die dringend orthodentie nodig heeft overhalen zijn botines te poetsen. We staan allemaal te kijken naar de vlugge vaardige bewegingen van de jongen en betalen hem het tarief van 5Q. Enkele andere jongetjes staan er nieuwsgierig op te kijken.
We krijgen de opdracht van onze reisleidster die net een nieuw tof hoedje heeft gekocht om picknick te kopen voor de wandeling. Een paar mensen blijven achter en nemen niet deel aan de wandeling.
Wij kopen appels. De enige 50-tiger van de groep doet de onderhandelingen. 10 appels voor 20 Quetzal. We vinden dit veel. Ik merk dat de verkopers heimelijk lachen. Maar ze houden voet bij stuk. Als we gekocht hebben, zeg ik dat we grold zijn. We komen een kleiner handelaartje tegen met twee dochtertjes die een armzalig mandje appels te koop aanbieden. Zijn prijs is 3 quetzal voor 10 appels. Wij gaan terug naar het ander kraam en zeggen dat het oplichters zijn. Alsof we in België 500 frank voor 10 appels zouden hebben betaald. Met tegenzin en duidelijk teleurgesteld geven ze on ons geld terug en kopen we appels bij het andere handelaartje.

Ondertussen heeft de rest voor sandwiches gezorgd die de winkeliertjes netjes inpakte in een piepschuimen bordje en plastiekfolie.
We trekken erop uit.
Het haat het centrum van de stad uit en we komen al direct in onverharde straatjes terecht die er enorm hobbelig en steil bijliggen. We hebben een prachtig uitzicht op de bergachtige natuur vol groen.
Na een uurtje houden we halt om te picknicken. De dreigende grijze wolken hangen al rond de toppen, maar we zitten gelukkig nog in de hete zon.
Het landschap wordt desolater en de mensen in de laadbakken van de voorbij stuivende pick-ups zwaaien vriendelijk naar ons, rare gringo’s.

Enkele kinderen laten zich fotograferen aan de rand van hun grond, weldra zitten we in de mist, geen regen. We zien haast geen steek voor ons ogen en we blijven dicht bij elkaar zodat we elkaar niet uit het oog verliezen.
De wegbeschrijving is niet echt duidelijk en het thema van de dag en de verdere reis wordt “de grote bocht naar links”.

Als we denken die gevonden te hebben komen we in een dorpje terecht waar we de weg terug naar Santa Cruz la Laguna vragen, drie keer worden we een andere richting uitgestuurd.
Uiteindelijk leidt een oud klein mannetje met kromme rug en op kromme benen ons blootvoets door een weiland naar een paadje tussen de maisvelden en zegt: blijven volgen.
We danken de hobbit vriendelijk en vervolgen onze weg. Onderweg krijgen we af en toe echt twijfels of dit wel de juiste weg is, we zien nog steeds geen steek voor ons ogen en het pad is glibberig, enorm smal en loopt door struiken en maisvelden langs een steile helling.
Af en toe horen we dreunende muziek van een eucharistieviering. Uiteindelijk meent onze reisbegeleidster zelfs het meer te horen.
Wat er ook van zij, eindelijk horen we echt muziek en klaart de mist op en zien we in de verte het bewolkte meer liggen. Prachtig zicht. Betoverend. Diep in de verte ligt een stad. Onze stad hopen we. Wat zijn we blij als we de straten van het dorpje in strompelen, waar de kinderen ons giechelend vanop de golfplaten daken gadeslaan.

Uitgeput komen we aan in ons hotel. Het ijskoude water van de vieze douche nemen we er zonder morren bij.
’s Avonds blijkt Stefanie, de Rijselse, moussaka gemaakt te hebben. Net als gisteren is het gewoonweg een schitterende maaltijd. We kaarten nog na, letterlijk: “chinees poepen” is het spel van de reis.

Photo: woman with child on the market of Solola. More info and Here.

20:18 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lago, atitlan, lake, guatemala, santa cruz, solola |  Facebook |

San Marcos - San Pedro

photo taken while walking around the lake from Santa Cruz La Laguna til San Marcos, where we would take a lancha back. Of course due to our really fast walking, we were caught by the nearing storm, you see on this pictures. A pick-up loaded us in and brought us to san Pedro, where a familymemeber of the driver, took his lancha over the storming lake to La Iguana. Quite an exciting experience.

20:07 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, san marcos, san pedro, lago, atitlan, lake |  Facebook |

Day 3 - saturday july 23, 2005 - Chickenbus to Panajachel, Lake Atitlan, Santa Cruz La Laguna, La Iguana Perdida

Lake Atitlan

We verlaten Antigua en nemen een chickenbus vol toeristen naar Panajachel, bij Lake Atitlan, te midden van de vulkanen: indrukwekkend taferaal. Dit prachtige meer is enorm en omgeving door al even prachtige natuur en bosrijke vulkanen.

Onze eerste bestemming is Santa Cruz la Laguna.
Met een lancha (mortorboot) worden we ergens aan het meer afgezet bij het gezellige maar basic hotel uitgebaat door enkele Amerikanen en Britten en een op hol geslagen maffe Rijselse: La Iguana Perdida (de verloren leguaan). Een hotel zonder warm water en zonder electriciteit.
We krijgen onze kamers toegewezen, de ene al vochtiger dan de ander, maar ik en mijn twee gezellen zitten vrij droog. Iedereen heeft hier een aparte rekening en houdt bij wat hij drinkt en eet. We schrijven ons al meteen in voor de World Famous Barbecue en dito verkleed party. We graaien gauw wat kleren uit de het muffe hok en denken niet aan het ongedierte dat er allemaal in kan zitten.

Vanop het terras heb je een zalig zicht op twee grote vulkanen en de houten aanlegsteigers waar de plaatselijke bevolking (kinderen) de lancha in en uitladen met levenswaren voor de hotels.
Onze begeleidster plande voor de namiddag een wandeling naar San Marcos een ander dropje langs het meer. Deze route wordt als gevaarlijk omschreven. Later zou blijken dat het sinds enkele maanden echt wel veilig was rond het meren in tegenstelling tot in 2004 toen er blijkbaar heel veel problemen waren met overvallen. Toch keken we altijd raar op als we in de dichte stuiken en bossen opeens een paar Guatemalteken met lange manchetes kruisten. Die manchetes zijn een dagdagelijks werktuig, maar gelet op hun scherpte, ook gevaarlijke wapens. Nu de hitte laat het zweet al van ons lijf stromen en de meesten van ons duiken dan ook dankbaar het water in bij de eerste zwemgelegenheid.Van aan de andere kant van het meer zien we de donkere wolken zich opstapelen tussen de vulkanen.
Als we nog op tijd in San Marcos willen geraken, moeten we ons reppen. Maar bepaalde reisgenootjes kunnen het tempo fysiek niet echt aan en algauw haalt het onweer ons in. Het wordt grijs, en de wind steekt op en na enkel spetters kleddert het water met bakken uit de hemel. Het aarden paadje vernaderd direct een een modderige stroom. Deegenen die geen bescherming tegen de regen meehebben, plukken wat bananenbladeren en zo rennen we verder het pad af.
Bij een tienda stoppen we en schuilen we bij de overrompelde vrouw die ons maar gedwee binnenlaat. Haar kinderen kijken vanachter hun rok nieuwsgierig naar de druipende blanken. We kopen ons een pepsi en een zakje chips. Het blijkt een bakkerij te zijn, wnat achter in de “tuin” staat de oven nog te roken. De man in zijn pickup doet eerst zijn ronde, komt dan terug en laadt ons in de laadbak van zijn toyota. Met zijn 10-en opeengestapeld en twee voorin bij de chauffeur worden we holder de bolder naar San Marcos gebracht. We ziten echt geperst en oncomfortabl en onze spieren verkrampen al gauw. Onze ruggen slaan hard tegen de metalen buizen en het blijft maar duren. We weten niet naar waar ze ons brengen, we rijden San marcos in en uit en het gaat verder.

Even hebben we het mensensmokkelslachtoffergevoel en onze spieren schreeuwen om zuurstof. Uiteindelijk roepnen we hard de naam van degene die naast de chauffeur zit, we stoppen en het blijkt dat er in san Marcos geen lancha’s meer varen na 17uur en de chauffeur ons nar zijn neef brengt in San Pedro. We betalen 25 Quetzal voor de rit meen ik te begrijpen en dan nog eens 25 Q voor de lancha.
Van een avontuurlijke vaarpartij gesproken!
Full speed gaat het vooruit. Een kind vooraan in de striemende regen en wind, wij ineengedoken tegen de koude en de harde regen op de harde banken, de stuurman in zijn cape ineengedoken in de regen turend over het dak naar zijn zoon.
Het bootje kletst op de golven en telkens het neerpatst slaan ook ons gat keihard op de banken we schreeuwen het uit, vooral van opwinding. Spannend is dit. Maar het lijkt eindeloos te duren en op het laatst zijn we wel wat stilletjes.

Pikdonker is het en in La Iguana Perdida blijkt het feest vollop aan de gang, in het pikkedonker, slechts in de bar en op enkele tafels staan olielampjes. De dansende schreeuwende mensenzee wijkt voor ons uit als de Rode Zee voor Mozes. “There are wet people coming in”!

We vragen ons vluchtig af hoe ze nu kunne zien op het vlees nog niet aangebrand is dan wel al genoeg doorbakken, maar onze eerste zorg is droog worden.
We bemachtigen een tafeltje waar me opeengepakt zitten en bestuderen het tafereel de mannen zijn verkleed in vrouwen met dito meloenen in hun decollete de vrouwen zijn verkleed als mannen en één amerikaanse nogal vrij vulgair met een rechtopstaand bierflesje in har open rits. Vooral Rusty een grappige gay is zalig, zeker als hij ’s avonds na het lekkere eten de dansvloer opgaat samen met Steffie, de maffe Française.

De hele sfeer van La Iguana doet denken aan de film “the beach”.
Great!
Achteraf worden er shotjes gedronken. Wie de meeste shots op zijn naam heeft, krijgt een t-shirt en de opbrengst gaat naar de kinderen.
“do it for the kids!” schreeuwt een californiër met kapotte stem vanachter de bar. Maar onze shotman (een ex-schachtentemmer) drinkt er altijd eerst een met de barman voor hij zijn bestelling krijgt. Met mijn andere roommate spreek ik af dat ik bij hem in het dubbelbed kruip en onze shotman op de matras dicht bij de deur.
Wanneer de anderen aan het dansen slaan, ga ik vermoeid slapen.

La Iguana Perdida is a very basic world famous hotel for backpackers in Santa Cruz la Laguna. There's no electricty, nor hot water. Young gringo's exploite the place. The Saturdaynight Barbecue-parties are worldfamous. Everybody has an account for himself and you put on it what you drink or eat. Mind the fleas.
But you have an excellent view over Lake Atitlan and the vulcanos surrounding it.

Photo: taken from the lancha that brought us over the Lake.

Antigua - Mercado Artisanales

Photo: woman weaving, in a little village near Antigua. We visited that market during our mountainbike trip. As I was taking pictures of her and her children, she dragged me to her little sotre and convinced me bying a little thingie to take up hot cookingpans. It has the shape of a chicken. I bought it for 25 Quetzal. That's 2.5 euro.
Later on, I learned we have to negociate about the price.

19:48 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua |  Facebook |

Day 2: friday july 22, 2005 - Mountainbiking through the little villages and woods of Antigua

We ontwaken met de zon in de ogen. Mijn roommate en mij vragen ons af of het kerkje dat we door het raam in de douche zien, te trekken zou zijn, met de zon die fel tegenlicht geeft.
Antigua ziet er opeens anders uit. Er is al veel volk op straat, meer toeristen ook. Al moet je onder toeristen vooral jonge backpackers verstaan en minder de toeristentypes die je in europa ziet.
De gevels maken een vuile indruk. De staten zijn allemaal geplaveid met kasseien. Voertuigen rijden af en aan. De stad is ingedeeld in Avenidas (noord-zuid) en Calles (Oost-west). Pas op het eind van de reis, als ik vind dat Antigua eigenlijk één van de mooiere stadjes is, heb ik het systeem door en vind ik makkelijker mijn weg in de stad.

In café Sky, huren we een gids en een mountainbike en trekken we erop uit in de buitenwijken en de omliggende dorpjes. Impressionant. In België zou je je geen voet buiten wagen en hier reden we zomaar rond op de aarden weggetjes tussen de bouwvallige betonnen hutjes met roestige golfplaten als dak. Overal zijn er wel Tienda’s. Ik vraag me af hoe die mensen rond komen. Waarschijnlijk kopen ze bij mekaar.
We worden ondergedompeld in de echte Guatemalteekse cultuur. We stoppen regelmatig op marktpleintjes, aan kerkjes en kijken naar de spelende kinderen of de vrouwen die hun was doen op de publieke wasplaats. Wat opvalt is dat de mensen ons heel vriendelijk gezind zijn. De kinderen staren ons nieuwsgierig aan en lachen verlegen. De “ola’s “en « Buenos Tardes » vliegen ons om de oren.

Zalig, het is puur genieten, over kleine hobbelige paadjes, gaat het de struiken in om na een tijdje een onverharde helling op de puffen. Zo stijl dat ik buiten adem moet afstappen en me niet meer in gang kan zetten. Boven hebben we een heerlijk uitzicht op de armzalige straatjes. Ik zie een frisdrankvrachtwagen passeren met in het deurgat van de laadruimte een bewaker met machinegeweer.

Aan een brugje houdt een knappe modern geklede jonge vrouw haar twee herdershonden in toom.
Honden lopen er hier trouwens bij de vleet, vol vlooien en graatmager.
Onderweg passeren we ook wegenwerken. Een 15-tal arbeiders is er met schop en spade diepe greppels aan het graven waarin ze buizen aan het aanleggen zijn. Graafmachines zie je hier niet. Zoals heel veel dingen die bij ons al jaren machinaal gebeuren gebeurt hier nog heel veel op ambachtelijke wijze en met de hand of geïmproviseerde werktuigen. Schitterend tafereel.

’s Middags bezoeken we een artisanaal marktje. Ik trek foto’s van de wevende vrouwen en de kindjes die er in hun kleurige traditionele kleij enorm schattig uitzien. Hun moeder trekt me mee naar haar koopwaar en smeert me een pannenlap aan in kipvorm. Ik betaal er 25 Q voor, da’s 2.5 euro. Pas later besef ik dat ik moet afdingen.

Onderweg met zicht op de vulkanen, krijgt iemand een lekke band die in een mum van tijd door onze handige gids gestopt wordt.
We zijn pas terug in Antigua of het begint te regenen. De regencape ik aanheb doet ferm deugd. Toch blijken we een ferme bui gemist te hebben. De regen houdt aan tot ’s nachts.
We kuieren wat door de onderstroomde straten en de plaatselijke bevolking lacht met mijn felkleurige plastieken cape.

We aperitieven terug in café Sky. Terwijl we genieten van verschillende cocktails of mangosapjes barst een hevig onweer los dat de straat omtovert in een kolkende rivier. Taxi’s brengen ons naar een hippe mexicaanse eettent: FRIDA’s. Vol luide muziek en even lawaaierige Amerikaanse jeugd.
Enchilladas de Mollo Poblano, eet ik. Een soort tortillas in bruine bonen saus met rijst. Niet slecht, maar nu ook niet bepaald schitterend. Voor een 7 Quetzal heb je hier een frisdrank van 354 ml. Canada Dry heeft trouwens ook tonic en spuitwater en de fanta en (diet) coke smaakt hier anders dan in europa.
Ik ben doodop en blij als we terug in het hotel zijn.

photo: public washing place somewhere in a little village around Antigua.

19:36 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua, mountainbike |  Facebook |

Day 1: Leaving for the big adventure: Brussels-Airport-Madrid-Guatemalacity

Na een korte nacht, check ik mijn bagage nog eens en zet pa me af aan het station. Een ander reisgenootje is ook al present. Kort daarna verschijnen nog twee reisgenootjes en laden we alles over in hun auto. Doorheen het nog slapende Vlaanderen gaat het richting luchthaven.
Het is amper 5u30 als we er zijn. Het lijkt erop dat we de eersten zijn, maar kort daarna druppelen de anderen binnen. We herkennen elkaar nog van op de vertrekvergadering. Slechts twee onbekenden zijn er, naast de reisbegeleidster die op de laatste nipper werd vervangen.
Niettemin bleek de vervangster een aangename verschijning en uiteindelijk waren we blij dat zij onze heeft begeleid.

Inchecken verloopt zonder problemen. Weldra zitten in het vliegtuig naar Madrid. Daar blijkt onze vlucht naar Guatemalacity anderhalf uur vertraging te hebben. Tijd genoeg om nog iets naar binnen te slaan en een eerste kennismakingsgesprek te hebben met de mensen in wiens gezelschap ik 23 dagen lang zal vertoeven.
Rond 14u zet het vliegtuig zich dan toch in beweging. Helemaal samen zitten we niet, maar toch in elkaars buurt.
Het is een enorm lange vlucht van nog eens 11uur. Maar we doorstaan het. Lezen slapen, eten babbelen, rondlopen, pijnlijk zitvlak ontspannen, het lukt.

Het is warm, maar het regent op de luchthaven.
Compleet groggy wisselen we onze eerste dollars voor Quetzales. 1Q= 0.1 Euro.
Een chauffeur van het hotelletje te Antigua komt ons oppikken met een moderne mercedesbus. We maken al direct kennis met de Guatemalteekse stadsdrukte. De weg naar Antigua zit rond de stad propvol stinkende chickenbussen, roestige pickups, getunede wrakken en hier en daar ook moderne wagens, vooral de bekende aziatische merken in voor de europse markt zeldzame uitvoeringen. Eén voor één hebben ze compleet geblindeerde ramen. Niet enkel tegen de zon, zo bleek.

Iedereen ligt half in slaap terwijl de regen vanuit de pikzwarte nacht op de ruiten klettert.De natte geplaveide straten van Antigua in het duister en maken een troosteloze indruk. Ons hotel oogt gelukkig fris en gezellig. Tevreden ploffen we dan ook neer op ons bed en prepareren ons op het culinaire avontuur: een aziatische keuken, waar de sfeer er al meteen in vliegt.
Doodmoe kruipt iedereen vroeg in bed, we zijn immers al meer dan een etmaal wakker.

Photo: Antigua, early in the morning 11 august 2005, personel of a bank before their shift.

19:28 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua |  Facebook |

General Information about the travel through Guatemala and Honduras

I travelled GUATEMALA 07-21 till 08-12-2005!!!!

From Brussels-Airport Zaventem to Madrid and from Madrid to GUATEMALACITY .

You can find a dutch page full of nice stories and pictures about other travellers here.
Travelinfo about the touroperator Joker.
Other info here and here.

If you're wondering about the weather and also here or here.
The Belgian travel advice of Federal External Affairs here

My story will be told in dutch. Some touristinfo will be put in english.
Feel free to ask me some questions or to give me some suggestions about my travel-journal or to add your experience.

Enjoy!

Photo: Taken in Antigua, Guatemala, on the roof-terrace of café Sky, a nice breakfast- and cocktailbar.

19:26 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala |  Facebook |