30-09-05

Guatemala - 430 kg cocaine-catch - Ancient Maya City Found

DSCN1909bewerktclick for larger view!
I was struck by the spontaneous smile of the mother and the big eyes full of wonder of the little cute one. Taken at the solola Market, Guatemala by me and photoshopped by my dad as a try-out-demo.

De Guatemalteekse politie heeft een vliegtuigje met 430 kg cocaïne aan boord onderschept. De vangst vond plaats in het noorden van het land, langs de grens met Mexico. De vier inzittenden, drie Mexicanen en een Guatemalteek, zijn gearresteerd. "De vracht, met een lading van 43 miljoen dollar, werd in een vliegtuig van het type Cesna vervoerd. Het toestel werd onderschept en gemaand te landen", aldus een woordvoerder van de politie. De operatie vond plaats in samenwerking met de Amerikaanse Drug Enforcement Administration. (belga)

Ancient city found in Guatemala
29.09.05 6.00am
A Mayan city whose fabulous art has beguiled collectors for decades but whose true location was until now a mystery has been pinpointed in the jungles of northern Guatemala.
'Site Q' had been a Holy Grail of archaeology since a set of Mayan artworks from about 700AD showed up in museums in the 1970s.
Researchers have found a sculpture at ruins known< as La Corona that matches the gallery pieces.
La Corona lies within Laguna del Tigre national park, which teems with drug-traffickers, clandestine loggers and illegal ranchers.

09:04 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-09-05

day 22-23: thursday and friday august 11&12, 2005 -Antigua - Mercado Artisanales - Guatemalacity Airport - the long flight home

DSCN2283bClick for larger view!
De dag van de terugreis naar België. Rond 7u30 sta ik op. De meesten slapen nog als ik met mijn roommate de stad intrek. We willen immers de Mercado Artesanales vinden om koopjes te doen. De meeste winkels die we zien zijn nog niet open en op de markt aangekomen wordt ook daar pas alles in gereedheid gebracht. We splitsen ons op en met de camera in de aanslag kuier ik door de groenten en het fruit van de markt. Overal lopen handelaars en vroege vogels kriskras door elkaar met een occasionele sukkelachtig toerist ertussen die met kop en schouders boven de bedrijvige mensjes heen uitsteekt. Zalig die sfeer.

Uiteindelijk vind ik dan de echte markt met souveniers en ik laat me d’r al direct doen, een t-shirt, twee tasjes, een masker, nog een masker wisselen al rap van eigenaar. Ze zullen thuis nogal opkijken als ik met al mijn souveniers toekom. Ik koop nooit iets!Mijn geld is er bijna door en samen met mijn gezel keer ik terug naar place de rendez-vous café Sky, waar we ontbijten.

Tijdens het ontbijt uiten we onze waardering en dank aan onze begeleidster en geven we haar een kaartje als kado. Ze is lichtjes ontroerd en dan komen we nog af met een fles rum, een nieuw rood onderhandelingstopje en nog wat foto’s van kinderen om in te lijsten.
Na de uitgebreide brunch trekken de meesten er nog een sop uit om de tips van de anderen te volgen en bepaalde winkeltjes te gaan zoeken. De laatste centen moeten eraan.
Ergens in een chiquere textielboetiek koop ik met mijn laatste 50 Quetzal een mooi handgeweven tafellakentje.Nu heb ik enkel nog wat zakgeld om op de luchthaven te verdoen, wie weet moet ik nog extra eten kopen.

Om 13u30 vertrekken we naar de luchthaven. Ondertussen moeten er nog een troep Hollanders met ons mee ook, die zich al opwinden dat zij met Julio om 12u30 hadden afgesproken. Nou seg!
We zijn redelijk op tijd in de luchthaven en nemen nog de tijd om een paar groespfoto’s te trekken samen met Heladio en Julio als aandenken.
In de luchthaven moeten er eerst nog weer een boel paperassen ingevuld worden en blijkbaar zitten we niet naast mekaar op de vlieger. Verdomme.Nu ja we kunnen zo ongeveer bij elkaar zitten door mensen te vragen te wisselen. Dat onderhandelen loopt niet echt vlot, maar ach ja.
Eerst vliegen we naar Costa Rica. We vertrekken om 17u10.Daar zitten we twee uur vast en met mijn laatste dollars koop ik een vette hamburger.Nu heb ik nog 2 dollar en 7 quetzal over lol.Mijn sigaretten heb ik betaald met euro aan een reisgenootje.Als we eindelijk in Costa Rica opstijgen, begint de lange vlucht terug.

Ik lees veel en slaap amper. Compleet groggy, ik kon immers niet slapen tijdens de kunstmatige nacht in het vliegtuig, hoe zeer ik mijn best ook deed, komen we rond 15u30 toe in Madrid. Klaarlichte hete dag. “Last call for brusselas”
Net aan de gate worden we niet meer toegelaten. We zeggen dat onze bagage ons worst kan wezen, want die komt toch achter. Maar het baat niet, we worden geweigerd, waarschijnlijk hebben ze onze plaatsen al door verkocht. De volgende vlucht is pas om 20u…We zitten dus vier uur vast en schuiven zeker twee uur aan aan het loket om andere tickets te krijgen.
Onze begeleidster sleept enkel een gratis drankje en pistolet uit de brand; Nu ja, toch nog iets hé.Het thuisfront brengen we alvast op de hoogte. Mijn ma is blij me te horen.Uiteindelijk blijkt het vliegtuig amper vol te zitten.En met nog eens een uurtje vertraging vertrekken we eindelijk naar Zaventem.Om 23u50 is het een prettig afscheid en dito weerzien met mijn ouders.
Home sweet Home…

20:11 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua |  Facebook |

26-09-05

Honduras - Hot Springs

Photo: hot springs, in the jungle we followed the path to the well. Steaming and hot! Where the 92°c water mixed with the cold river it was just great to take a warm bath.it was getting dark and I was staring and daydreaming at the light of the fireflies.

19:55 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hot springs, guatemala, honduras, copan |  Facebook |

24-09-05

Day 22: wednesday august 22, 2005 - Honduras - Guatemala, the long way back to Antigua

Van echt uitslapen is er geen sprake. Om 6u30 ben ik ook al wakker en om 7u30 sta ik op.
Ontbijten en wat rondkuieren in de stad.Ik voeg me bij een paar mensen van de groep en we snuisteren wat rond in een souvenierswinkeltje. We kopen er Hondurese ambachtelijk gekweekte koffie. Het geurt overheerlijk!
Net op tijd zijn we terug in het hotel waar ons busje al weer klaar stad om ons naar Antigua te brengen.Het is één van de heetste dagen tot nu toe en het wordt een lange rit.Onderweg stoppen we in een kleine wegsupermarkt waar we picknick kopen en opeten. Een fris ijske als dessert en we kunnen weer verder. De meesten dutten of trekken onnozele foot's van de slapers. Naarmate we Guatemalacity naderen wordt het gevoelig frisser.
Guatemalacity kruisen we slechts langs de rand, maar langs de “ring” is het een en al drukte. Hopen auto’s, allemaal vuile smerige gebouwen en winkeltjes, veel mensen en in de valei zien we de krotten en hutjes kriskras tegen elkaar gestapeld op de flanken van de bergen liggen. In de verte merken we dan een zakendistrict met hoge flatgebouwen op. Toch wel fascinerend. Jammer dat we hiervan geen foto’s kunnen trekken.Rond 17u komen in Antigua aan. Opeens vind ik zoals ik dat eerder heb gesteld wel een mooie verzorgde charmante stad.
Ons hotel Santa Clara kost 15 dollar per persoon en is lekker knus en vrij luxueus.Met iemand van de groep ga ik vlug mijn laatste travellercheques wisselen, zodat we Julio kunnen betalen, de rit naar de luchthaven morgen en ons verblijf hier.
Uiteindelijk krijgen we na de totale afrekening elk 180 Quetzal uit de pot terug. In totaal kan ik nog een kleine 400 quetzal uitgeven. Ik kan dus nog wat souveniers kopen en eten dezen avond.
.Ons restaurant heet El Escuedo/escudilla. Er is een bar aan met enkele knappe serveersters, maar ik kan enkel de amerikaanse trekken lol. De aperitief is ingezet op de laatste avond.Het eten is daarentegen wat gewoon, ik had zin in iets anders, maar ja, na een beetje gemor probeer ik weer te genieten van de sfeer JVan Julio krijgen we ook nog een fles 13 jaar oude rum als kado en er wordt getoast op de ries en op elkaar.
Daarna gaan de meesten nog naar een hippe danstent waar de rij tot buiten staat aan te schuiven, allemaal toeristen bijna. Ik heb er echt geen zin in, ben eigenlijk versleten en ga terug naar het hotel.

Photo: typical storre and chicken-bar at the townsquare in Copan, Honduras

10:21 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-05

Honduras - Copan, Ruinas

The "macarena"-dancing Jaguar, carved in stone in the templewalls of the Mayan City of Copan, Honduras.

19:59 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-09-05

Day 20: tuesday august 9, 2005 - Honduras, Copan - Finca de Cisne - Hot Springs

DSCN2212aOm 7u30 zitten we aan het ontbijt, vandaag vertrekken we naar een finca: “finca des cisne”, een gemeenschap van 70 gezinnen die zelfvoorzienend zijn. We zullen er paardrijden ene koffieplantage en -branderij bezoeken, we krijgen er lunch en we gaan wat spartelen in het water en dat voor de democratische prijs van 40 dollar per persoon. Ik kan dat nog net betalen lol.
Tegen 10u30 komt Carlos onze gids ons ophalen, hup in zijn dodge pick-up is er gelukkig ook een achterbank waar ik vlug op kruip. De anderen vliegen de laadbak in samen met de twee zwarte schattige labradors erbij. Ook een Wiener-hanswurst wordt bij ons gedropt. ‘t blijkt verdikke nog ne jurist te zijn ook en waarschijnlijk van Carlos geaardheid.

Na een half uurtje wordt iemand misselijk uit de laadbak naar de auto overgedragen.We houden een plaspauze in Carlos’ guesthouse en dan gaat de helft al paardrijden, terwijl wij zijn koffiebranderij bezoeken. Continu stromend water zorgt voor de energievoorziening en algauw wordt ons duidelijk dat Carlos een stinkendrijke feodale hereboer is met lijfeigenen die op zijn domein wonen, werken en dienen.
We rijden naar de paardenmanege, waar de rest al aangekomen is, één van de boeren is kokosnoten aan het kapothakken met een lange manchete. We drinken het sap. Lekker! Maar miljaar er zit daar zeker twee liter in zon’ noot! Dat krijgen wij niet op!Hoe lekkerder het sap, hoe slechter het vlees dat dan heel zacht is, maar niet echt slecht. Hoe slechter het sap, hoe vleziger en beter het vlees van de noot.
We klimmen op het paard en algauw gaat het in draf door de heuvels en in ware galop spurten we naar de heuveltop tussen de machtige beboste bergen. Dit lijkt wel een scene uit een avonturenfilm. Of slaat mijn fantasie weer op hol. Ik vind het gewoonweg zalig! Nooit gedacht dat ik de microbe ban het paardrijden te pakken ging krijgen. Ik zit wel op een iets rustiger paard. Onze begeleidster beseft na een tijdje dat het eigelijk allemaal zo verantwoord niet is en kruipt voor de zekerheid op een trage knol en we lachen ons een kriek als zij nu telkens een uur achter komt getsjokt op een paard dat zich niet aantrekt van de wedloop tussen haar vinniger collega’s.

We komen bij een rivier waar de eerste groep al ligt te ploeteren. Ik blijf lekker op de kant en maak wat foto’s van de anderen in het kolkende water.
Blijkbaar hebben we de scene gemist waarin een van de honden de andere hond naar de overkant wou volgen en dacht dat iemand van ons een rots was. De hond nam een aanloop en sprong naar de rug van die persoon en had pas in de lucht door dat het geen rots was. Het schijnt enorm grappig geweest te zijn hoe de hond in de lucht spartelend zijn baan probeerde te veranderen en dan ter kloefe op de geschrokken jongen terecht kwam!

In het huis van Carlos krijgen we een heuse lunch voorgeschoteld. Zijn papegaai roept de hele tijd “ola”, verkruipt in zijn kooi, steekt zijn kop door een gaatje en roept dan weer “ola”. Die kerel is zo maf dat we schuddebuiken van het schaterlachen en die papagaai aapte zelfs onze lach na! Hilarisch beest!Ondertussen krijgen we de eerste regendruppels op onze kop.
Na de lunch gaat het via de pick-up naar de koffieplantage en de cardemonplantage. De koffieplanten staan in de schaduw van speciaal daarvoor aangelegde andere bomen. De cardemon smaakt heel anijsachtig en fris.
Van daaruit gaat het naar de Hot Springs, het water is er 92 graden en den dezen hier moest er per s ene keer aan voelen. Waarschijnlijk was ik effe verdwaasd van de kopstoot die ik even daarvoor had uitgedeeld aan een zware laaghangende boomtak.
Magisch toch zo’n kolkende stomende rivier.De anderen gaan baden maar het warme water en het koude water zich tot een heerlijke temperatuur hebben vermengd.Ondertussen valt het duister en bestuderen we weer de vuurvliegjes.
Tegen 19u40 zijn we weer in het hotel en stervend van de honger vallen we op onze maaltijd aan.
Ik ga vlug douchen en vanuit de douche hoor ik enorm veel lawaai. Ze zijn blijkbaar shotjes aan het drinken waarbij ze een slok binnengekapt krijgen en waarna wordt hun hoofd dooreen geschud wordt…
Ik schuif weer aan tafel en rook rustig een saffie als ik opeens een meisje van de groep haastig naar den toog zie spurten. Niet van haar gewoonte om zo rap te gaan. Blijkt dat ze beetje geschrokken is van een tarantula die tussen de rugzakken in haar kamer zat.Geert weet eerst ook niet wat gedaan, want ‘tis den eerste keer dat er een tarantula binnenzit. Uiteindelijk werpen we er een sigarenkistje op en dragen we de spin naar buiten en zetten ze aan het einde van de straat af.
De Hondurezen bekijken het allemaal geamuseerd en zeggen dat die tarantula’s even gevaarlijk zijn als een hagedis, dat je die gewoon op je hand moet zetten en elders zetten als je ze niet wilt. Ahum…

Vandaag was een schitterende afsluiter van de reis. Morgen vertrekken we terug naar af: ANTIGUA. Mijn laatste centen ga ik daar verdoen aan souveniers.

photo: this Ara was very angry and unpleased with me taking a picture of hm! so funny!

18:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, honduras, copan, finca, hot springs |  Facebook |

17-09-05

Day 19: monday august 8, 2005 - Honduras, Copan, Ruinas

Mijn kamergenoot is al vroeg wakker en gaat lopen. Ik ben ook bij de vroege vogels, enkel een van de zieken is ook al op. Ik zet me aan een tafeltje en ontbijt al. De heerlijke koffie smaakt verrukkelijk, net als het fruitbord en de toast.
Druppelsgewijs komen de anderen ook ontbijten en dan trekt iedereen op eigen houtje de stad in. De zon brandt al verschrikkelijk.
Ik neem wat straatfoto’s en foto’s van de stoere bewakers van de banken.
Dit keer lukt het wel om te internetten en ik schrijf vlug een verslagje.Rond 13uur vertrekken te voet met een gids naar de site van Copan. Amper 20% is blootgelegd en overal waar we heuveltjes zien, daar liggen restanten van tempels onder.De jungle heeft alles in de loop der eeuwen overwoekerd.
We krijgen een goeie rondleiding, hier zijn de stelas en de altaren weer anders qua stijl. Er ligt hier ook nog een ballen-veld waar de aristocratie het spel speelde. De winnaar werd geofferd: men sneed zijn hart uit en plantte dat op een rond gebeeldhouwd werk, via gootjes stroomde het bloed dan van het ronde bolwerk, moet een sierlijk tafereel geweest zijn. Zo kwam de ziel van de geofferde direct in de hemel terecht. De verliezer werd gewoon van kant gemaakt.
Eén van de beroemste dingen in Copan is de Hiërogliefen-trap. Een meters hoge tap vol hiëroglyfen die de hele geschiedenis en rituelen vertellen.
We klimmen langs een deels door de jungle overwoekerde tempel naar boven waar we een schitterend uitzicht hebben over de site.Ook hier is de akoestiek weer enorm.
Enkele archeologisch geïnteresseerden gaan nog de tunnels in, die 6km lang zijn en het binnenste van de tempels bereiken.
Wij wachten uitgeteld in de schaduw.
De rest van de dag verloopt relaxed.

photo: stela, sacrifice-alter where the winner of the ball-game was sacrificed to the gods, his heart was cut out and put in de hole of the bowl.the blood was streaming in the gutters around it and then everything was burnt to get him to Paradise. The loser was just wasted...

13:31 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: honduras, copan, maya, guatemala, ruins |  Facebook |

15-09-05

Honduras - Copan

photo: like everywhere else armed policemen are keeping an eye on the streets. These guys were protecting the museum in the centre of the town, along the townsquare.
banks and juwelers and electro-stores were also guarded by tough shotgun-armed rambo-dudes.

20:13 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: honduras, copan |  Facebook |

14-09-05

Quirigua - Ceibaltree

Photo: Field of the Lost city of Quirigua, look at the enormous El Ceibal-tree...search for the people to see how huge it is

More info about Quirigua
Cia World Factbook about Honduras

DSCN2182Guatemala, Quirigua, stela D, 756 AD (9.16.15.0.0) fifteen feet high with excellent full-figure glyphs

20:24 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, ceibal, quirigua, ruins, maya |  Facebook |

12-09-05

Day 18 - sunday august 7, 2005 - Puerto Barrios, Quirigua, Copan, Honduras

Om 6u30 schuiven we aan het ontbijt. Deze nacht heb ik in één ruk doorgeslapen. Zalig!
We rekenen de individuele rekeningen af en schepen in per lancha naar Puerto Barrios, aan de andere oever van de monding van de Rio Dulce.Magisch zo op die enorme rivier varen.
We worden dol enthousiast als kleine kinderen wanneer de stuurman de motor aflegt omat er op een 50 m een school dolfijnen passeert. Het is de eerste keer dat ik dat in het wild zie en ondanks het feit dat we enkel een hoop vinnen en stukken rug en staart zien, vind ik het fantastisch.
We varen langzaam naar het haventje in Puerto Barrios waar er grote vrachtschepen aangemeerd liggen. Chiquita België staat er op een bananenboot geschreven.
Aan de kade staat Heladio al glimlachend op ons te wachten en we klimmen ons bloedheet busje in.

Hier gaan we dan, naar Honduras, Copan, voor de laatste uitstappen van onze reis.
Iemand van de groep is kotsmisselijk en onderweg houden we een paar keer noodgedwongen halt.

Niet zover van de grens ligt nog een mooie Maya-site, die van Quirigua. Met veel estelas. Soort obilisken en zoömorfe altaren midden van een groot open plein in het woud en enkele occasionele reusachtige Ceibal-bomen.
Onze reisbegeleidster heeft onlangs nog eens goed ons budget berekend en sommigen zullen de laatste dagen wel kunnen lenen. Niettemin mislukt de eerste inspanning om goedkoop te picknicken. In een wegrestaurant krijgen we weliswaar lekker eten mar de bestelde schotels kloppen precies niet goed. Vreemd, het meisje noteerde al onze grillen maar, ik wil dit, maar zonder dat, de ander wou ook zo iets maar wel met dat en zonder dit. Het bleek allemaal verdacht makkelijk te gaan. Onverstoorbaar kwam ze met schotels aan en we namen dan maar van mekaar.
Ondertussen wordt de partner van de zieke ook steeds slechter samen met twee anderen die zich vandaag ook maar stillekes houden.
Nu het smaakte wel en de tocht richting grens ging verder.

De grensovergang met Honduras verloopt vlot, we wisselen aan het raam van het busje wat Quetzales tegen Lempiras en nadat we ook weer een stempel bij hebben gekregen op ons pasport rijden we de bergen in naar Copan.
Al vlug parkeert ons busje zich voorde ingang op de steile helling naast het Via Via Jokercafé.
Geert de uitbater en zijn vriendin Annemie zijn vriendelijke Antwerpenaren die hier al ruim 3 jaar wonen. Ze hebben 14 slaapplaatsen en die zien er goed uit.

We verkennen het stadje wat, hier zien we wel veel gewapende politie en de jeugd ziet er ook modern uit. Voor Honduras dat het armste land is van het westelijk halfrond, ziet Copan er vrij duur en chique en modern uit. Schijn, zegt geert, ga verder het binnenland in buiten de stad en je ziet hoe het werkelijke leven er is. Hier is er gewoon heel veel toerisme omwille van de grote Mayasite. De overheid investeert hier dan ook heel veel en slechts de heel lokale bevolking trekt hier inkomsten uit.
Door de geschiedenis heen is Copan altijd door buitenlanders opgebouwd geweest en geregeerd geweest.
Ook licht hij toe dat er veel problemen met burenlawaai zijn, waarmee hij bedoeld dat het gerecht hier al verschillende cafés heeft gesloten. Al dan niet wegens vermeende lawaai-overlast en onrechtstreeks door de cocainehandel.
De cocaine wordt voor de Mosquito Coast gedropt in de zee (Nicaragua, Honduras, Panama,…) de Garifunabevolking loodst die de jungle binnen en van daar uit wordt ze verder vin Midden-Amerika verspreid. Copan blijkt een doorvoer haven te zijn, wegens de vele grootgrondbezitters die geen controle hebben over de vele sluipwegen op hun grond gebied.
Zelfs de CIA zou hier zitten volgens Geert.
We hangen aan zijn lippen over zijn straffe verhalen en zijn ontmoetingen met de Minister van Toerisme en de president, die niet wisten dat er een negatief reisadvies tegen Honduras loopt, terwijl het hier relatief veilig is itt Guatemala. Bovendien zijn er hier verschillende internationale projecten bezig die gewoon weg geldverspilling zijn. Tell us something new.
Geert vindt het ook jammer dat we geen humo, duvel of coté d’or meegebracht hebben. Blijkbaar staat dat op zijn site, maar we wisten dat niet, gratis cocktails daar kunnen we dus achter fluiten.
Aan veel producten kan hij niet geraken en om de zoveel weken gaat hij een hele dag boodschappen doen. Hollandse Gouda bijvoorbeeld heeft hij dit keer in zijn keuken. Maar veelal is het een probleem om aan de juiste producten te geraken, ze hebben de dingen nooit als je ze moet hebben en dan komen ze een week later met hele voorraden van het gevraagde, maar dat heeft ie dan niet meer nodig;Internetten lukt niet. Het niet is veel te traag. Morgen zal ik het nog eens proberen. Een laatste verslag naar het thuisfront.

Als we gaan slapen merken we nog een klein schattig geckootje tussen mijn kleren op het bed. Het verdwijnt vliegensvlug ergens achter mijn hoofdkussen.Dat beestje laat ik maar met rust.

19:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, puerto barrios, quirigua, rio dulce |  Facebook |

10-09-05

Los Siete Altares- walking the Caribbean Coast

photo: view on the caribbean coast

08-09-05

Los Siete Altares - the 7 falls - caribbean coast

Photo: descending the Siete Altares, natural park with 7 falls and wonderful pools where you could swim. We paid 10 Quetzales per person to enter and had to climb the riverside, trees and rocks or just through the water to get up there. Kinda fun and beautifull!

News- Central-American MARAS - youthgangs: victims of deathsquads.

Doodseskaders versus jeugdbendes (source= METRO)
Doodseskaders Centraal-Amerika erft bendecultuur uit de VS

SAN JOSÉ Toen er twee weken geleden op één dag 35 gevangenen omkwamen tijdens gevechten in verschillende gevangenissen keek niemand in Guatemala daarvan op. Dat de gevangenen elkaar te lijf gingen met automatische wapens van een hoog kaliber en zelfs met granaten, wekte evenmin verbazing. De gevechten maakten deel uit van een veldslag tussen de twee gevaarlijkste jeugdbendes in het land, de Salvatrucha en de M-18. En die rivaliteit - dat weet iedereen - stopt nooit, ook niet tussen de gevangenismuren.

Meer onrust wekt het hoge aantal moorden op straat. Guatemala kent volgens de Inter-Amerikaanse Mensenrechtencommissie het hoogste aantal moorden van heel Latijns-Amerika: 70 per 100.000 inwoners. Dat is grotendeels te wijten aan de maras, de jeugdbendes. Ook El Salvador, Honduras en Nicaragua worden overspoeld door het fenomeen.

De maras zijn een probleem dat afkomstig is uit de Amerikaanse bendecultuur. De eerste jeugdbendes werden in de jaren ‘80 gesticht door Salvadoraanse criminelen die in de gangsvan Los Angeles hadden gezeten. Wanneer ze door de VS werden opgepakt en gedeporteerd naar hun geboorteland, pasten ze hun opgedane ervaring graag verder toe. Uiterlijke tekeningen en gedragingen zoals de talrijke tatoeages, hoofddoeken, een codetaal van gebaren en het belang van de bende als groep, zijn grotendeels overgenomen van de Amerikaanse tegenhangers. Als gevolg van de repatriëringen, begonnen de misdaadcijfers in de jaren ‘90 de pan uit te swingen in El Salvador. De bendes verspreidden zich daarna snel over Honduras, Guatemala, Nicaragua en recent ook Mexico.

Precies uit vrees voor de oprukkende jeugdbendes in eigen land, deporteren de VS gewelddadige latinojongeren ook nu nog massaal naar Centraal-Amerika.

Vorige maand kondigden de Amerikaanse autoriteiten aan dat 600 bendeleden die momenteel een straf uitzitten in Amerikaanse gevangenissen, na hun vrijlating naar hun geboorteland worden overgevlogen.

Per dag deporteren de VS tussen 20 en 30 minderjarigen naar Honduras, Mexico en Guatemala, zo schat Marta Savillón van de kinderrechtenorganisatie Casa Alianza.

De Centraal-Amerikaanse landen proberen één vuist te maken tegen de maras. Eind juni sloten ze (met uitzondering van Costa Rica) een akkoord voor de samenwerking van hun ordediensten. El Salvador en Honduras hebben een reeks draconische wetten aangenomen.

Jongeren kunnen louter omdat ze lid zijn van een bende jaren achter de tralies belanden. Uiterlijke tekenen van lidmaatschap - tatoeages, handtekens, hoofddoeken, korte haarsnit - zijn een wettelijke basis voor arrestaties.

In het kader van de operatie ‘Super Mano Dura’ (Superstalen Vuist) lanceerde de Salvadoraanse regering van Antonio Saca op 1 september ‘antibendepatrouilles’ in de hoofdstad. Teams van telkens drie soldaten en twee agenten sporen actief bendeleden op.

«De patrouilles opereren alsof ze op jachtexpeditie zijn», klaagt Savillón van Casa Alianza. De patrouilles jagen jongeren weg uit rehabilitatieprogramma’s.

Mensenrechtengroepen zijn bang dat er in de straten van El Salvador en Guatemala doodseskaders aan het verschijnen zijn, net als in Honduras. Onder meer Amnesty International documenteerde in dat land het bestaan van zulke eskaders aan de hand van ettelijke standrechtelijke executies. De vermoorde jongeren maakten vaak geen deel uit van bendes, maar droegen enkel de uiterlijke tekenen daarvan.

«De Hondurese maatschappij kijkt met onverschilligheid en apathie naar de dood van deze kinderen.

Sommige kranten suggereren dat moordpartijen de enige oplossing zijn voor het veiligheidsprobleem.»

De Hondurese president Ricardo Maduro erkent dat er een probleem is en heeft twee jaar geleden al een onderzoek geopend om de doodseskaders te identificeren.

Een speciale eenheid bij het ministerie van Justitie voert het onderzoek en heeft intussen 285 mensen aangeklaagd. Slechts acht werden tot dusver veroordeeld. Ricardo Díaz, het hoofd van de speciale eenheid, bevestigt dat leden van de Hondurese politie en het leger betrokken zijn bij de standrechtelijke executies.

Maar van een echte strategie tegen de wortels van het probleem is nauwelijks sprake. El Salvador, Nicaragua, Honduras en Guatemala bengelen aan de staart van de ontwikkelingsindex van de VN. Meer dan de helft van de 38 miljoen mensen in Latijns- Amerika leven onder de armoedegrens, de meest vruchtbare ondergrond voor de bestaande geweldcultuur.

Of, zoals de Economische Commissie voor Latijns Amerika en de Caraïben (Eclac) het fenomeen van de maras verklaart: «Identiteitsverlies als gevolg van sociale en economische uitsluiting, problemen binnen het gezin, werkloosheid en een cultuur van geweld, drijven mensen ertoe om hun identiteit opnieuw op te bouwen in jeugdbendes.» ¦ De Hondurese maatschappij kijkt met onverschilligheid en apathie naar de dood van deze kinderen. Sommige kranten suggereren dat moordpartijen de enige oplossing zijn voor het veiligheidsprobleem.

photo: spider in the grass by a nikon coolpix 7600.

11:12 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-09-05

Day 17: saturday august 6, 2005 -Livingston, Siete Altares - a walk along the Caribean Coast

Ik ontwaak een eerste keer rond 5u. Om 7u hijs ik me uit bed.
We zijn weeral van de vroegste vogels en bestellen al ons ontbijt. De koffie smaakt heerlijk.
Ondertussen druppelen de anderen ook binnen.
Het is nog niet duidelijk wat de plannen zijn voor deze dag. Vannacht heeft het immers weer enorm gestortregend, ik heb dat helemaal niet gehoord, en ook nu krijgt het land weer een douche op zijn kop.

Onze begeleidster doet enkele voorstellen.
Uiteindelijk zijn er een boel mensen die thuisblijven relaxen vandaag en met 8 trekken we erop uit te voet naar de Siete de Altares: weer een soort natuurpark met watervallen.
Op mijn leeg gat zitten is echt niet aan mij besteed en ik ben blij dat er nog zo over denken.

Tegen 8u30 zijn we op weg door het stadje naar de kust. De wegbeschrijving is heel simpel, maar we raken er wel ondanks enkele twijfels onderweg.Na een korte bui, klaart de hemel op en wordt het steeds warmer.
Het strand langs de kust van Livingston stelt niets voor en bovendien blijkt het hele strand propvol te liggen met PMD. Dat bleek van de orkanen te zijn die twee weken geleden passeerden. Je houdt het niet voor mogelijk. Om een beeld te geven. Het is een grote stortplaats, heel dat strand. Niet zomaar heel veel flessen. Niets anders dan plastic en andere rommel.
We wandelen een groot anderhalf uur op ons gemak langs het absoluut onromantische strand. Ooit had ik me de Caraibische kust anders voorgesteld.
Uiteindelijk komen we bij een bar, met enkele steigers die in de zee lopen waarop torentjes zijn gebouwd waar je in een hangmat kunt liggen of uitkijken over de woeste golven.
Wat fotootjes trekken en dan de anderen vervoegen die al aan den aperitief zitten.Na nog een uur stappen gaan we de bossen in en komen we bij de ingang van het park. Elk 10 Q betalen en we mogen voorzichtig langs de rotsen en de rand van de rivier naar omhoog klauteren. We vragen de politieagent mee, die zijn broek opsleufd en ons volgt.
Algauw merk ik dat het geen enkel zin heeft acrobatische toeren uit te halen om mijn bergschoenen droog te houden en ik plons dan maar in het water, dat gaat veel gemakkelijk en springend van steen tot steen bereiken we de waterval.
Nog steeds neem ik geen duik in het water en neem wat foto’s van mijn ploeterende gezellen.
De agent staat ondertussen verveeld zijn nagels te knippen.
Na een half uurtje dalen we terug af. Eigenlijk is het wel leuk!

Bij de ingang wring ik zo goed als kwaad het kan mijn bottines uit en mijn kousen en soppend gaat het dan terug naar Livingston.
Bij Maria, een Guatemalteekse vrouw die ooit met een indiër was getrouwd eten we een heerlijke maaltijd. Het is 15u in de namiddag. 2en van ons krijgt pas haar eten als de rest al klaar is. Het smaakt. Ik verlaat de rest al vlug omdat ik mijn doorweekte voeten beu ben. De douche is verkwikkend en we genieten nog wat na op het terras van het hotel.

’s Avonds net voor we uitgaan eten, valt in heel het dorp den elektriciteit uit. Sommigen moeten in den donker uit den douche zien te geraken en ook het onweer dreigt weer los te barsten. We reppen ons met onze zaklampen naar een restaurant waar het licht na een tijdje weer aanfloept. Het eten vind ik weer wat tegenvallen. De anderen smaakt het gelukkig een stuk beter heb ik de indruk. Ons restaurant ligt naast een discotheek, waaruit luide muziek dreunt. Een deel van de groep beslist om nog wat te gaan dansen. Ik ben een beetje uit mijn humeur, ook weer heel moe en ga maffen met de anderen.

photo: walkig along the dirty caribean coast, it was filthy and the plastic was spread al over the beach due to the hurricanes of the past weeks

20:28 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, livingston |  Facebook |

05-09-05

Sayaxché - On the river Pasion to Aguateca

on the Rio la Pasion in a speedboat to the Mayan City of AGUATECA, with a Sony Cybershot by a fellowtraveller.
Would we survive the attack of the Killer-Mosquitoes?

22:02 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rio pasion, guatemala, sayaxche |  Facebook |

Casa Rosada - earth-crab

Those crabs came walking down the floor of the restaurant while we were eating...they were so fast!!! I shot this one with a nikon coolpix 7600 of one of my fellow-travellers.

According to the hotelpersonel those crabs do not live in the sea and aren't meant to be eaten. these ugly bastards were kinda funny.

20:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, livingston, casa rosada |  Facebook |

04-09-05

Livingston - the Caribean Coast

livingston

photo: Livingston, in the evening, pelicans were fishing near our hotel La Casa Rosada.

More info

19:43 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (4) | Tags: guatemala, livingston, casa rosada |  Facebook |

03-09-05

Dag 16: friday august 5, 2005 - Poptun - Rio Dulce - Livingston

De hele nacht heeft het zwaar geonweerd. Om 7 u schuiven we aan het ontbijt en rekenen we ook onze persoonlijke rekening af: 357 Quetzal. Da’s een ferme meevaller.
Ons busje op richting Rio Dulce. Ondanks de regen is het drukkend warm. Die hoge vochtigheid toch hé.
Bij de aanlegsteiger is het wachten op de lancha van het hotel te Livingston aan de caraibische kust. Dat stadje is enkel bereikbaar over de rivier.
De paar militairen die op de kade lopen willen niet gefotografeerd worden en een nootjesverkoper schepen we af nadat we na zijn proevertjes te weten komen dat hij verschrikkelijk veel geld vraagt voor een zakje.

Ons bootje komt eraan. Iemand van de groep is zwaar ziek. Toch moeten we ruim 2 uur varen over de grote rivier tot aan de kust.
Zoals altijd is het enorm genieten op het water. Schitterend landschap ik besef dat we het al veel te vlug gewoon zijn en dat het thuis raar zal doen.

Ons hotel La Casa Rosada wordt uitgebaat door een Belgische die getrouwd is met een Guatemalteek die verbazend goed nederlands praat. Het zijn allemaal houtjes hutjes met twee bedden. Het ziet er heel knus en gezellig uit. Er hangen weer ventilatoren aan het plafond en het dak is aan de zijkanten open. Gelukkig hangen er muskietennetten. Het sanitair is gedeeld en het water is weer koud-lauw.

Na de lunch ter plaatse in het restaurant dat uit een strooien overdekt terras bestaat, verkennen we het stadje wat. Hier vind je ook de zwarte garifunabevolking.
Ik had me het stadje een stuk “romantischer” voorgesteld, maar het bestaat uit slechts een paar grote straten vol cafés en restaurants en winkels en ‘tloopt er vol van de toeristen. Echt charmerend vind ik het niet.
Algauw ploffen we ons weer in ons hotel op enkele tafeltjes.
Het is relaxen met witte wijn en cocktails tot aan het avondmaal dat beloofd heerlijk te worden. Ik raak wat ontgoocheld. Mijn garnalen met curry zijn op een heel eigen interpretatie beried en mijn garnalen zijn helemaal doorkookt en absoluut niet sappig meer. De smaak is wat eentonig. Ook de “kreeft” “langoustine” die anderen hadden genomen bleek niet echt dat te zijn.

Ondertussen schrikken we ons een hoedje wanneer er opeens aard-krabben over de vloer komen getrippeld. Met het fototoestel in de aanslag maken we jacht op deze grappig voortschrijdende beesten.
Om 22u30 ga ik doodmoe slapen.

photo: on the rio dulce to Livingston: some little houses in the middle of nowhere

13:45 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: livingston, guatemala, poptun, rio dulce |  Facebook |

01-09-05

Day 15 - Poptun, Finca Ixobel - Horsebackriding

We zijn nu twee weken ver. Deze tweede week is enorm vlug gegaan.
Om 7 uur sta ik op, mijn twee makkers liggen nog te maffen. Ik maak me in stilte klaar en ga naar het restaurant voor het ontbijt. Onze ouderdomsdeken is zoals altijd al heel vroeg uit de veren en ik had ‘m niet direct herkend met zijn zweetband rond zijn hoofd. Hoe stom.

Op de lijst van de activiteiten merk ik dat er nu al 4 mensen gaan river-tuben. Ik snel terug naar ons hutje en wek mijn roommate die rap meekomt zien.
Aan het ontbijt begint er plots een Amerikaans meisje tegen me te praten. Ze zou ook graag river-tubing doen, en weet me te vertellen dat als de 4 mensen willen doorzetten, ze de prijs van de vijfde wel moeten betalen. Ze vraagt of ik geen mensen ken die dat willen doen. Ondertussen zit de rest ook aan tafel en mijn andere roommate laat zich uiteindelijk overhalen zodat ze dan toch met z’n 5-ven zijn.
Helaas moet ik vertrekken naar de paardenstal en laat mijn gesprekspartner achter bij mijn gezellen.
We krijgen een lunch mee en worden op een paard gezet.
Op ons gemak stappen we door de enorm drassige modderige ondergrond door de bossen en de struiken.
Opeens gaat het algauw in draf waardoor we ferm door een geschud worden.
Ook galop behoort blijkbaar tot de activiteit. Na de eerste schrik is het gewoon weg plezierig. Al begint mijn kont enorm zeer te doen en denk ik na het eerste uur dat ik dit geen zes uur ga volhouden.

Na drie uur en wat pauzes onderweg komen we stijf en stram en kreupel aan op de picknickplaats. Een riviertje waar de dames zich te goed doen aan het frisse water.
Ondertussen kijk ik toe terwijl ik mijn lekkere sandwich verslind. Als ik wat kruimeltjes in ‘t water gooi wemelt het van de vissen die erop af stormen. Maf!
Onze begeleidster balanceert even een boomstronk, ik trek een foto net voor ze armwiekend het water in tuimelt. Waterballet scheen me toch een stuk eleganter te zijn.Na het eten begint de hemel grijs te worden.

We stijgen op in onze regencape. Onze gids trapt eerst nog een grote schorpioen plat.Kort daarna valt het water uit de hemel en in een mum van tijd is de drassige ondergrond gewoon weg één en al modder. Ook de riviertjes en beekjes die we kruisten, zijn opeens een stuk dieper geworden. Mijn bottines lopen zelfs in en ik zit op een paard!

Als de anderen weer beginnen galopperen wil mijn paard hen achterna en springt over de laatste hindernissen. Jawadde, hoeveel lessen moet je daarvoor in België gehad hebben voordat je dat mag doen. Ik hou het ondertussen wel niet meer uit van de pijn in mijn magere kont.

We zetten ons bij de rest die al terug is van het river-tuben of die gewoon een snipperdag hebben genomen. De river-tubers zijn lichtjes geblesseerd en zeggen dat het wel wat wild was bij momenten.
Ik kruip in de douche en probeer ook mijn vuile broek wat uit te wassen.
’s Avonds kan ik niet zoveel eten en in de bar ben ik wat stilletjes aan het genieten van de ambiance die de anderen maken. Om 23u30 ga ik slapen. Het bliksemt al de hele nacht en in het gras vliegen vuurvliegjes rond.

20:55 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, finca ixobel, poptun |  Facebook |