27-10-07

Bolivia dag 6, 3 oktober 2007 - greengotours Cerro Rico

Cerro Rico

Rond 7u20 worden we gewekt door een groepslid. Amaai. Normaal zijn we al ruim een uur uit de veren. Niet zo'n goeie nachtrust gehad. Ondanks dat de matras heel slecht is, heb ik er niet zo'n last van als mijn kamergenoten, maar de loodzware dekens waaronder je nauwelijks kon bewgen vielen van je af zodra je toch maar bewoog. Ook het ontbijt stelt niets voor en het is bitterkoud in de eetzaal, of wat daarvoor moet doorgaan. Huiverend zoeken algauw de stad op om ons te warmen in de eerste zonnestralen. Het wordt die dag merkelijk warm.
We hebben een afspraak bij greengotours. De gids heeft jaren in de mijn gewerkt bij zijn vader maar hervatte zijn studies en richtte dit agentschap op. Greengotours bezoekt een mijn die actief is en waar geen andere toersitengroepen komen. Zoals altijd neemt de voorbereiding heel wat tijd inbeslag. Van het agentschap in de bus naar zijn huis waar we allemaal een overall krijgen, met helm waaraan een lamp is bevestigd met een riem rond ons middel waar een baterij aan hangt. De laarzen passen me gelukkig. Uitiendelijk vertrekken we in het busje door de nauwe steegjes naar de mijn. Het is een smerige stoffige stad zoals gezegd een grote puinhoop. Bij de mijn aangekomen verliezen we weer ferm veel tijd met het kopen van cocabladeren, dynamiet en lonten en sigaretten voor de mijnwerkers. De mijnwerkers leven op coca, alcohol van 96% en van sigaretten en refrescos.

De arbeidsomstandigheden zijn onmenselijk. Alles gebeurt manueel, er komen amper machines of goed gereedschap aan te pas. Het is donker en het water in de mijn spat hoog op. We moeten ons constant bukken. Ik gelukkig niet zo diep als mijn langere collega's. Af en toe moeten we opzij in een nis als een paar man met volle karretjes mineralen door moeten. Zo'n karretje schijnt 1 ton te wegen. Ze sleuren en trekken aan het karretje om het weer op de rails te krijgen. het slijk is een soort cementachtg iets. De mineralen worden gezuiverd buiten de mijn. zo'n gammale "fabriek" bezochten we achteraf. Zink, zilver en lood scheiden doen ze in het buitenland, hier hebben ze de infrastructuur niet.
Diep in de mijn komen we ut op "el tio" de god van de berg aan wie de mijnwerkers hun sigarretten, coca en alcohol offeren. Onze gids volstrekt een offerritueel en wij willen gewoon uit de mijn.
Indrukwekkend. Ondertussen hebben we ook al bijna al onze giften afgegeven en keren we terug naar het agentschap. Het is onvoorstelbaar die mijn.

De ontspanning komt eraan en we we rijden de berg af richtign de warmwaterbronnen van Tarapaya. Een vulkanische vijver waar het borrelt in de midden, gelegen in een prachtig berglandschap waar je de erschillende aardlagen kunt zien, prachtige kleuren. Ht is niet warm maar het water wel en dat doet echt deugd. zwemmen beneemt je meten van je adme en halverwege het vijvertje dnek ik dat ik niet eens aan de overkant ga geraken. Op de rug drijven en wat peddelen is de enige oplossing. Sommigen smeren zich in met modder, ik deel algauw in de klodders. Na een tijde droog ik me bibberend af maar meteen daarna gloei ik nog na voor minstens een uur. De lunch en de frisdrank laten we ons smaken. Veel Westerse toeristen verdrinken hier niet, die kunnen meestal goed zwemmen. Lokalen die niet kunnen, verdrinken soms zwemmen wel. Soms is er een draaikolk in het midden van de vijver beweren de gidsen en dan komt het lijk van de meegesleurde sukkelaar enkele dagen later compleet gekookt terug boven drijven. Gezellig is anders.

Ons dinner eten we in café Potocchi, waar de Peña Folkloricovoor live music zorgt. Dat de gage van de muzikanten op onze rekening komt zien we pas later hoewel er nog toeristen meegenieten van het optreden.
IN het hotal toegekomen na middernacht vragen ze ons om ons te registeren. We protesteren en zeggen dat ze dat maar bij de incheck hadden moeten vragen. we gaan doodop slapen.

I'm a minerEl Tio

18:25 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tupiza, el cruce, desert, desierto |  Facebook |

Commentaren

Ik zie dat je de leestekens herontdekt hebt :) een geweldig mooi verslagje tot nu toe, schitterende verhalen. Laat de rest maar komen!

Gepost door: Life is a dance | 28-10-07

De commentaren zijn gesloten.