31-10-07

Bolivia dag 12 - desierto de dali, salar de Chalviri en veel lagunas

Gimme a sunshineDesert grass

We starten in de frisse ochtendlijke adem van de bergen bji de Bofedales een groene weide doorstroomt met helder water waar alle dieren in de ruime omtrek komen drinken. Ik snapte al niet hoe die honderden dieren kunnen overleven op enkel aarde en hier en daar een droge grasspriet.
We zitten in het uiterste zuiden van Bolivia en ruim 100km ver zie je de machtige bergen die de grens vormen met Chili en Paraguay. De bergen reflecteren in lago Hedionda ofoziets. Zo gaat het verder in menige stofwolk opgewordne door onze jeeps naar Lago Kollpa waar veel mineralen naar boven komen om zo de Salar de Chalviri te doorkruisen waar we een zwavel-warmwaterbron tegenkomen. Dit keer beslis ik lekker buiten te blijven. Sommigen moeten er na een half uurtje al uit wegens te warm. De salar zelf is indrukwekkend, overal komt Borax uit de grond, strommt er water zie je wtervogels en zo ver je kijken kan enkel die ruwe salar met flamincos die leuk op verre afstand blijven. HIer komen we al in meer toeristisch gebied want ook andere jeeps houden hier halt. Aftandse vracthwagens vol bijtend zuur laten het stof minutenlang opwaaien en in de verte zie je stofkolommen van kleine windhoosjes.

We sjezen door de Desierto de Dalí, genoemd naar de gelijkenis met een schilderij van salvador Dalí. Je ziet gewoon bruin zand met rare rotsen in. Het heeft wel wat. de meest beroemde steen is de Arbol de Piedra de boom van steen, op de postkaarten en in de brochures.
Even later komen we in een ijzige strakke wind die ons bijna omver blaast aan bij Laguna Verde. We blijven op de hoogte en dalen niet af naar het meer. Vulkaan Licancabur (5950m) piekt er mooi bovenuit en het is plaatjes schieten van jewelste. Die vulkaan is voorwerp van NASA-onderzoek wegens een meer waar micro-organismen overleven uit de tijd van het ontstaan van de aarde of eerder daar zijn er omstandigheden die vergelijkbaar zijn met de tijd uit het ontstaan van het leven op aarde ofzo. Die micro-organismen overleven in bijna kokend water.
We warmen ons terug op in de auto's (zonder airco is het daar altijd "lekker" warm met de hevige zon op het dak) en we stijgen naar 5000m waar de naar rotte eieren stinkende geisers pruttelen en blubberen en roken van Sol de Mañana. Zo stinken doet het niet maar het is wel indrukwekkend. Voor de zoveelste keer waan je je in een surrealistische wereld.
We hebben nog een lange rit voor de boeg en wanneer in de verte laguna Colorada opduikt weten we dat we bijna ter bestemming zijn.

Commentaren

KINDJES Die kindjes zijn wel schitterend op de foto.

Gepost door: pieterbie | 01-11-07

De commentaren zijn gesloten.