31-10-07

Bolivia dag 12 - desierto de dali, salar de Chalviri en veel lagunas

Gimme a sunshineDesert grass

We starten in de frisse ochtendlijke adem van de bergen bji de Bofedales een groene weide doorstroomt met helder water waar alle dieren in de ruime omtrek komen drinken. Ik snapte al niet hoe die honderden dieren kunnen overleven op enkel aarde en hier en daar een droge grasspriet.
We zitten in het uiterste zuiden van Bolivia en ruim 100km ver zie je de machtige bergen die de grens vormen met Chili en Paraguay. De bergen reflecteren in lago Hedionda ofoziets. Zo gaat het verder in menige stofwolk opgewordne door onze jeeps naar Lago Kollpa waar veel mineralen naar boven komen om zo de Salar de Chalviri te doorkruisen waar we een zwavel-warmwaterbron tegenkomen. Dit keer beslis ik lekker buiten te blijven. Sommigen moeten er na een half uurtje al uit wegens te warm. De salar zelf is indrukwekkend, overal komt Borax uit de grond, strommt er water zie je wtervogels en zo ver je kijken kan enkel die ruwe salar met flamincos die leuk op verre afstand blijven. HIer komen we al in meer toeristisch gebied want ook andere jeeps houden hier halt. Aftandse vracthwagens vol bijtend zuur laten het stof minutenlang opwaaien en in de verte zie je stofkolommen van kleine windhoosjes.

We sjezen door de Desierto de Dalí, genoemd naar de gelijkenis met een schilderij van salvador Dalí. Je ziet gewoon bruin zand met rare rotsen in. Het heeft wel wat. de meest beroemde steen is de Arbol de Piedra de boom van steen, op de postkaarten en in de brochures.
Even later komen we in een ijzige strakke wind die ons bijna omver blaast aan bij Laguna Verde. We blijven op de hoogte en dalen niet af naar het meer. Vulkaan Licancabur (5950m) piekt er mooi bovenuit en het is plaatjes schieten van jewelste. Die vulkaan is voorwerp van NASA-onderzoek wegens een meer waar micro-organismen overleven uit de tijd van het ontstaan van de aarde of eerder daar zijn er omstandigheden die vergelijkbaar zijn met de tijd uit het ontstaan van het leven op aarde ofzo. Die micro-organismen overleven in bijna kokend water.
We warmen ons terug op in de auto's (zonder airco is het daar altijd "lekker" warm met de hevige zon op het dak) en we stijgen naar 5000m waar de naar rotte eieren stinkende geisers pruttelen en blubberen en roken van Sol de Mañana. Zo stinken doet het niet maar het is wel indrukwekkend. Voor de zoveelste keer waan je je in een surrealistische wereld.
We hebben nog een lange rit voor de boeg en wanneer in de verte laguna Colorada opduikt weten we dat we bijna ter bestemming zijn.

30-10-07

Bolivia dag 10, dag 1 salartour - leaving for the infinite desert

Valle de los MachosValley of the Moon
Het begin van de hoogtepunt van onze reis. We vertrekken vandaag voor 7 dagen in de bergwoestijnen. 's ochtends na het ontbijt wordt lotje getrokken voor wie bij wie in welke jeep zit en elke dag zal de samenstelling van de jeeps veranderen, alleen steekt net het lot daar soms een stokje voor. Alle rugzakken worden op het dak geladen. We hebben eten, diesel, drank en ander gerief mee voor zeven dagen. In iedere Toyota landcruiser zitten 5 mensen. In de hoofdjeep zit de vrouw aka kokkin er ook bij. De mensen op de achterbank moeten stilzitten wegens de stapels eieren die er liggen. Iedereen is excited.
Natuurlijk duurt het weer een hele poos voor we vertrekken en voor we het dorp uit zijn, maar algauw gaat het omhoog langs de uitgedroogde riverbedding naar de bergen. Een eerste stop houden we op de top van El Sillar, waar we gebriefd worden over het de reis zal verlopen en waar we een ongelofelijk prachtig uitzicht hebben over de Valley of the Moon: een ruw landschap vol kloven, indrukwekkende magnifieke rotsformaties en dito kleurschakeringen. Dat belooft!
Het is een hele dag stof vreten. De jeeps laten veel afstand en dan nog waait het stof via de luchtgaten de auto binnen. Het deert ons niet. Het landscap wisselt enorm. Na de eerste ruwe bergen komen we in een soort van Alitplano waar de herders wonen in schamele nederzettingetjes, die soms zelfs die naam niet waardig zijn. In die 'valleien" is het een stuk minder onherbergzaam omdat er soms wel water stroomt en zfls iets groeit. we lunchen terwijl de jeeps als windscherm dienen. Het kokkinnetje heeft schitternede opgevulde maisbladeren gemaakt. Heerlijk.
Na uren woestijn op een hoogte van ruim 3500m stoppen in het dorpje Polulos, de toegestroomde kinderen vormen meteen het voorwerp van onze camera's zonder dat we ze willen afschrikken. Ballonnen en snoepjes delen we wat uit. Nog later die avond rijden we door het onooglijke dorpje San Pablo de Lípes en uiteinlijk ligt aan de horizon aan de voet van de vulkaanketen in de verte onze bestemming.
Zoals afgesproken laten de chauffeurs ons even voor onze bestemming eruit zodat we te voet kunnen wandelen en zij tijd hebben om alles in gereedheid te brengen. De beweging doet ons deugd. De zon zit bijna loodrecht op onze zij, zo laag staat ze ondertussen en de wind wordt steeds guurder. Ik geniet wel van de bewegiging.

San Antonio de Lípes(4200m) amper enkele tientallen huisjes rond een 'hoofdstraat' en veel ingezakte hutjes. Onze barakken bestaan uit enkele kamers van verschillende bedden. Morgen is het meteen een keuzedag. Deze zat eigenlijk niet in het programma, maar onze gidsen willen dat zeker regelen. Vrijwilligers kunnen morgen de hoogste vulkaan beklimmen: de Uturuncu (6008m). Na lang twijfelen denk ik dat ik het toch maar niet doe. Het alternatief is immers goed genoeg. Nochtans, aan de ene kant heb ik een ferme kans laten schieten. Zeker toen achteraf bleek dat ze de top gehaald hebben ondanks amper adem en een ijzige keiharde vrieswind.

We zitten wat verkleumd aan te schuiven aan tafel maar de heerlijke soep warmt ons echt op. Kort na het eten gaan we slapen. Ook de wc's zijn ijskoud en smerig, de hoop gebruikt naast de pot wc-papier is enorm maar geen mens die daar acht op slaat. 's nachts worden mijn 3 dappere kamergenoten gewekt om te vertrekken naar de vulkaan.

Dag 2 van de Salar

Ik deed geen oog dicht. Tot een gat in de nacht was er lawaai en toen stonden zij op en toen was er lawaai van naburige barakken en toen scheen de zon recht door het kleine raampje. Ik stond dus maar op en stak mijn kop onder de ijskoude waterstraal in de douche. Brrrrr

Het si nog een uur wachten op het ontbijt dat pas rond 7u30 wordt opgediend. We kuieren wat door het dorp waar het stinkt. Volgens ons gebruiken zoals in vele landen gedroogde mest als brandstof voor hun kacheltjes. Het water in het naburige rivertje is bevroren. Het is een zalige ochtend. wat een mooie plek.

Na het verkwikkende ontbijt (Het ontbijt was telkens iets anders: brood dan wel een soort dikke kleine pannekoeken die op eierkoeken leken dan wel soms met fruitsalade of yoghurt met graan, koffie, thee, chocomelk,...) vertrekken we naar de oude stad van San Antonio, de ruïnespookstad, waar je 's nachts geluiden van langvevlogen tijden hoort. Hier huisden de spanjaarden en buitten de lokale bvolking uit inde mijnen. De spanjaarden verliten de stad echter voor de indianen in opstand konden komen en toen werd hte een soort Sodoma en Gomarra met ontucht in meer dan bijbelse proporties als ik de gids goed gebreep en het dan ook zo vertaalde voor de groep. En toen kwam er een oud dametje dat een dodelijke pest verspreidde zodat het dorpje uitstierf. Hoe profetisch kan het zijn, vraag ik me in stilte af?
Al is de laatste bewoner er pas 40 jaar geleden weggetrokken. Nu het enige spannende is het verhaal en ht feit dat er op de berghelling aan de overkant van de ruines Viscachas zitten. jammergenoeg zijn die konijnachtige knaagdieren zo schuw dat ik ze amper in beeld krijg met mijn amper 3.5X zoom.
Over kleine bergweggeltjes gaat de toch verder omhoog. In de kale weidsheid verieken we een rotsformatie en dan rijden we tussen 2 torens van opeengestapelde stenen door naar het hoogste punt: 4855m van waaruit we een zicht hebben op de Vulkaan Uturuncu en het een of ander megameer. Het eerste van de zovele meren en laguna's die we zullen bezoeken.

Hier wordt een obligate fotosessie gehouden en dan rijden we neerwaarts richtgin lago Negro en Laguna Celeste. The Blue Lagoon heeft haar naam niet gestolen....schitternd azuurblauw water dat glinstert in de zon zwemren roze flamincos kwettren relaxed in het water en zicht op de hoogste vulkaan. We rijden een inham op en slaan met open mond dit stukje aardsparadijs gade. De fantastische lunch is meer dan welkom voor onze hongerige magen en na het eten wandel ink ruim een uur tegen de wind richting de kant va nhet meer waar een enorm zwerm flaminco's zit. Ze zijn echter enorm op hun hoede en opeens vliegen ze massaal op.

Na uren indrukwekkende nietsheid omgeven in de onpeilbare verte door bergpieken registreren we ons in het kantoortje van Reserva Natural Eduardo Avaroa: het natuurpark dat we binnen gaan. Een aanhankelijk alpacajong komt blatend op ons afgelopen. Hoe koddig. Meestal zijn lama's echt wel schuw.
Iets na 16u arriveren we uiteindelijk in Quetena Chico, een klein dorpjes met een museum dat we bezoeken en een "feestzaal" waar een orkestje een handvol dansers begeleid. Het is een triestig beeld voor ons Westerlingen. Het is ook bitter koud. Er wordt wel een gasfles op de douche gekoppeld zodat we in serie even warm kunne kunne douchen. Er is een stoof waar we van die rare gedroogde mos in smijten als brandstof. Helaas ontsnapt de warmte langs alle kanten.

LlamaPolulos girl

29-10-07

Bolivia, dag 9 - Tupiza triathlon

El Cruce TupizaEl Toroyoj

Ditmaal zijn er zoals beloofd wel eitjes bij het ontbijt, helaas al koud geworden. We maken ons klaar voor de triathlon: mountainbiken, paardrijen en mountainbiken, een hele dag doorheen de woestenij en wild westvan Tupiza.
De mountainbikes zijn van slechte kwalitiet en de banden amper geblazen en dat terwijl we 12km bergop over stoffige grindwegen moeten rijden.
Het gaat van Tupiza naar El Angosto naar Entre Rios: waar 2 riviertjes bijeenkomen en zorgen voor een onverwachte groene oase in de vallei beneden. Ofwel ligt het aan mijn conditie ofwel aan mijn fiets, of aan beide maar ik raak amper de niet zo steile hellingen omhoog. Puffen en zwalpen dat ik doe en dat op amper 3000m.
Tijd om te genieten van het prachtige berglandschap heb ik wel. De fietsen vliegen op de twee jeeps en we gaan picknicken ergens bij Quebrada Seco of El Toroyos: een prachtige vlakte in de luwte van aan canyon me teen riviertje waar lokalen plezier maken in het water.

Na de heerlijke lunch gaat het naar een paardenmanage waar ik tot hilariteit van allen een paardje op mijn maat krijg toebedeeld. In den beginne gallopeer ik er op los maar aangezien de rest me waarschuwt dat ik algauw tegen een cactus zal plakken en ik ok wel besef dat ik eigenlijk niet kan rijden, hou ik mijn paard in toom. Na enige moeite geeft mijn paard het op om meteen de anderen achterna te hollen wanneer die er vandoor stuiven. man de hitte het sotf, de woeste natuur, de enorme cirkelende gieren. Zit ik in een strip van Lucky Luke? De route gaat via Quebrada de Palmira en valle de los Machos,
we houden halt bij een kloof en dan keren we op onze stappen terug.
De jeeps brenge nons richting the valley of The Moon, bijna aan de top van El Sillar waar we 16km afdalen per mountainbike. Wat een kick. Wat een uitzicht. Amorfe rotsen, pieken, valleien, canyons...onbeschrijfelijk wat een "maanlandschap" we zien.
Miljaar, schitterende ervaring tot ik bijna beneden gekomen een stuurfout maak in het losse grind naast het bandenspoor terecht kom en hupsakee overkop...gelukkig had ik niet zo'n snelheid meer en ik hou er een letsels behalve een zere knie aan over. Ik zag wel enkele seconden enkel zwart voor mijn ogen. Ik ga wer mijn fiets op maar opeens springt de rem kapot en maakt gelukkig maar een oppervlakkige snee in mijn kuit. Hup de bezemwagen. Gelukkig waren we toch bijna aan de uitgedroogde rivierbedding gekomen zodat ik de pret eigenlijk niet gemist heb.
we zien bruin van het stof en een douche is dan ook meer dan welkom.
Morgen beginnen we aan de 7-daagse salartocht met drie jeeps, drie chauffeurs en een kokking met Tupizatours.

22:30 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tupiza, triathlon, vallee de los machos, el toroyoj |  Facebook |

Bolivia Dag 8 - verkenning Tupiza

eternal dreamNightbus

Rond 8 uur staan we op het is al warm in de kamer, de douche is gelukkig vrij goed en we gaan op ons gemak gaan ontbijten in de eetzaal. De anderen zeggen dat we het moeten vragen aan den toog als we een eitje willen hebben. Maar blijkbaar zijn er vandaag geen eieren. Iedereen die het vraagt krijgt hetzelfde antwoord, na een tijdje heeft ook het al verveelde personeel door dat de ene toerist de andere aan het beetnemen is.
We worden gebriefd over het programma van de komende dagen. Vandaag doen we enkel een wandeling naar "el cruce" een kruis op een bergtopje. Tupiza overdag ziet er totaal anders uit. zwoel zomers en stoffig. Het is een vrij grote stad, maar geen mens die weet van wat al die mensen hier leven er is hier geen enkele bedrijvigheid tenzij KMO en micro-economie. De stad ligt aan een enorm brede uitgedroogd rivierbedding waar de bandensporen= wegen dwaars doorheen krioelen. het magere stroompje water wordt gbruikt als carwash en wassalon voor kledij. Magnifieke bergketens in allerlei kleurschakeringen omringen Tupiza. Roodbruin en vol castussen. Echt het wilde westen. Het is een zware tocht naar boven. Vooral omdat het zo op je adem pakt. Boven aan de top merken we dat we een veel makkelijk pad konden nemen, maar dat houden we voor de afdaling, anders was er echt niets aan geweest. We genieten van het wijdse uitzicht tijdens onze picknick en dalen op het gemak weer af. we drinken er ene in Pastapizza war we meten onze bestelling plaatsen voor deze avond. Het wordt een heel gezellige boel. Ook het internet kost hier niets en ik stuur het thuisfront mijn verslag op.

13:29 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: desert, tupiza, el cruce, desierto |  Facebook |

28-10-07

Bolivia dag 7 - a stroll through Potosí

there's a woman in the street

Pas om 9u ontbijt, de zon schijnt al vollop. Aangezien de komende dagen vastliggen moeten we nu zorgen dat we rond de 330 dollar cash hebben om in de pot te steken om onze onkosten in het Zuiden van Bolvia te kunnen dekken, banken zullen we niet meer zien. Normaalgezien halen wij hier cash af met maestro, maar sommige bankautomaten werken niet, na veel zoeken vinden we eindleijk een bankautomaat ergens binnen in een bank. Het lopen doet ons hijgen en zweten. Potosí is enorm druk maar gezellig als het mooi weer is, de nauwe steile straatjes lopen vol mensen en toeterende auto's, de zwarte wolken die je inhaleert net als je even buiten adem bnt, moet je er bij nemen. het stelt niets voro bij de kilo's stof per dag die we de komende dagen zullen vreten en slikken.
We verspilden veel tijd en het steekt sommigen tegen. We wandelen in groep wat door de stad. hier en daar neem ik een candid shot. We nemen een microbusje naar de benedenstad waar een verlaten spoorlijn duidelijk enkel als open riool wordt gebruikt, somigen maken meteen dankbaar gebruik van dit openbaar toilet. Het restauarantje waar j een speciale soep kunt drinken met een vulkanische steen erin is toe wegens alles uitverkocht en dan sluiten ze gewoon...het is verdikke 11u in de ochtend. Bon, we nemen dan maar weer een microbus naar het centrum. Enkele jongedames kijken me zenuwachtig aan, wanneer ik uitstap blijken ze gauw bij mekaar te zijn gekropen en giechelend aan het venster lonken ze naar me. Allez, ik heb touch...komt niet veel voor. Nu ja gisteren vroeg de barman of ik geen zuid-amerikaan was.
In het centrum eten we een lekker almuerzo in het een of ander enorm etablissement en daarna wachten we rond 14u aan de ingang van de casa de la moneda, het bekendste en mooiste museum van Bolivia. De Boliviaanse tijd loopt altid een stuk achter en rond 14u30 hebebn we onze kaartjes en onze gids te pakken die ons doorheen de mooie zalen van het museum gidst. Hier werden de munten geslagen met het zilver uit de berg.

Na het bezoek aan het museum hebben we weer vrij en ik loop precie stoertjes, echt ver waag ik me niet alleen. Uiteindelijk kom ik enkele anderen tegen en gaan we nog rap iets eten in "la candelaria" voro we de nachtbus naar Tupiza opgaan.
Onze rugzakken mochten we bij greengotours zetten de hele dag, daar nemen we een taxi die ons naar de busterminal brengt, in de drukke terminal is het een bedrijvigheid van jewelste, de bussen rijden op smalle stroken zij tegen zij met katrollen wordt er van en op het dak geladen. Fascinerend om te zien. Eindelijk hebben we onze bus en hup daar gaan we de nacht en de bergen in naar het zuiden. De weg is enorm stoffig, niet geasfalteerd en de bus rijdt dan ook niet rap. velen zijn al zo groggy als ze groot zijn, ik heb het geluk dat ik het laatste deel van de tocht slaap. Tijdens de stops in enkele "dorpjes", niet meer dan een paar huisjes waar mensen vettig eten verkopen langs de weg, genieten we van de prachtige sterrenhemel en proberen we onze bloedsomloop weer op peil te krijgen. Rond 3u05 's nachts, precies als aangeduid arriveren we in Tupiza. We zijn in de streek van Butch Cassidy and the Sundance Kid en in the wild west. He tis hier niet zo koud 's nachts dat voelen we. we krijgen ruime kamers in Hotal Mitra, nice.

Time for Tea

12:30 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: potosi, tupiza, bolivia |  Facebook |

27-10-07

Bolivia dag 6, 3 oktober 2007 - greengotours Cerro Rico

Cerro Rico

Rond 7u20 worden we gewekt door een groepslid. Amaai. Normaal zijn we al ruim een uur uit de veren. Niet zo'n goeie nachtrust gehad. Ondanks dat de matras heel slecht is, heb ik er niet zo'n last van als mijn kamergenoten, maar de loodzware dekens waaronder je nauwelijks kon bewgen vielen van je af zodra je toch maar bewoog. Ook het ontbijt stelt niets voor en het is bitterkoud in de eetzaal, of wat daarvoor moet doorgaan. Huiverend zoeken algauw de stad op om ons te warmen in de eerste zonnestralen. Het wordt die dag merkelijk warm.
We hebben een afspraak bij greengotours. De gids heeft jaren in de mijn gewerkt bij zijn vader maar hervatte zijn studies en richtte dit agentschap op. Greengotours bezoekt een mijn die actief is en waar geen andere toersitengroepen komen. Zoals altijd neemt de voorbereiding heel wat tijd inbeslag. Van het agentschap in de bus naar zijn huis waar we allemaal een overall krijgen, met helm waaraan een lamp is bevestigd met een riem rond ons middel waar een baterij aan hangt. De laarzen passen me gelukkig. Uitiendelijk vertrekken we in het busje door de nauwe steegjes naar de mijn. Het is een smerige stoffige stad zoals gezegd een grote puinhoop. Bij de mijn aangekomen verliezen we weer ferm veel tijd met het kopen van cocabladeren, dynamiet en lonten en sigaretten voor de mijnwerkers. De mijnwerkers leven op coca, alcohol van 96% en van sigaretten en refrescos.

De arbeidsomstandigheden zijn onmenselijk. Alles gebeurt manueel, er komen amper machines of goed gereedschap aan te pas. Het is donker en het water in de mijn spat hoog op. We moeten ons constant bukken. Ik gelukkig niet zo diep als mijn langere collega's. Af en toe moeten we opzij in een nis als een paar man met volle karretjes mineralen door moeten. Zo'n karretje schijnt 1 ton te wegen. Ze sleuren en trekken aan het karretje om het weer op de rails te krijgen. het slijk is een soort cementachtg iets. De mineralen worden gezuiverd buiten de mijn. zo'n gammale "fabriek" bezochten we achteraf. Zink, zilver en lood scheiden doen ze in het buitenland, hier hebben ze de infrastructuur niet.
Diep in de mijn komen we ut op "el tio" de god van de berg aan wie de mijnwerkers hun sigarretten, coca en alcohol offeren. Onze gids volstrekt een offerritueel en wij willen gewoon uit de mijn.
Indrukwekkend. Ondertussen hebben we ook al bijna al onze giften afgegeven en keren we terug naar het agentschap. Het is onvoorstelbaar die mijn.

De ontspanning komt eraan en we we rijden de berg af richtign de warmwaterbronnen van Tarapaya. Een vulkanische vijver waar het borrelt in de midden, gelegen in een prachtig berglandschap waar je de erschillende aardlagen kunt zien, prachtige kleuren. Ht is niet warm maar het water wel en dat doet echt deugd. zwemmen beneemt je meten van je adme en halverwege het vijvertje dnek ik dat ik niet eens aan de overkant ga geraken. Op de rug drijven en wat peddelen is de enige oplossing. Sommigen smeren zich in met modder, ik deel algauw in de klodders. Na een tijde droog ik me bibberend af maar meteen daarna gloei ik nog na voor minstens een uur. De lunch en de frisdrank laten we ons smaken. Veel Westerse toeristen verdrinken hier niet, die kunnen meestal goed zwemmen. Lokalen die niet kunnen, verdrinken soms zwemmen wel. Soms is er een draaikolk in het midden van de vijver beweren de gidsen en dan komt het lijk van de meegesleurde sukkelaar enkele dagen later compleet gekookt terug boven drijven. Gezellig is anders.

Ons dinner eten we in café Potocchi, waar de Peña Folkloricovoor live music zorgt. Dat de gage van de muzikanten op onze rekening komt zien we pas later hoewel er nog toeristen meegenieten van het optreden.
IN het hotal toegekomen na middernacht vragen ze ons om ons te registeren. We protesteren en zeggen dat ze dat maar bij de incheck hadden moeten vragen. we gaan doodop slapen.

I'm a minerEl Tio

18:25 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tupiza, el cruce, desert, desierto |  Facebook |

Bolivia dag 5, 2 oktober 2007 - Potosí

CERPI

's ochtends zijn we al vroeg uit de veren, de rest maft nog of is aan het ontwaken. We hebben deze voormiddag vrij aangezien we pas om 11u30 een bus naar Potosí moeten nemen.
Met enkelen gaan we ontbijten. Rond 8 uur zijn er precies nog niet veel dingen open maar na wat wandelen en zoeken vinden we toch iets waar we onze voeten onder tafel kunnen steken. Buiten passeren er groepjes betogers. Blijkbaar willen ze allemaal een andere president. Ons desayuno Americana smaakt: roereitje, spaje, koffie, brood en boter en jam.
Wanneer we na het ontbijt terug op de Plaza 25 de mayo rondlopen passeert er een grote menigte die niet enkel kleine bommetjes gooit maar ook zware ontploffingen veroorzaakt die ons een meter in de lucht doen springen en ook een auto-alarm enkele honderden meters verder doet afgaan. jawadde. Voor de rest kunnen we met onze mastarcard binnen in de bank geen geld afhalen als ze niet werkt in de automaat. Uitleggen dat onze kaart geldig is maar dat er iets scheelt met de automaat heeft geen zin. Boem!!
dat ben ik zelfs bij mijn werkplaats in België niet gewoon en daar wordt ook nogal wat betoogd

We genieten van de laatste warmte en doen nog wat inkopen op de markt voor onderweg

Met een busje vertrekken naar de busterminal. Weeral een drukte van jewelste maar alles loopt verrassend gesmeerd. De lokale bevolking lacht met ons omdat ze niet goed snappen hoe onze megaberg gestapelde bagage ooit op de bus zal geraken. Alles vliegt in de laadbak. Een grote bus vervoert ons naar Potosí (3976m), een van de meest bekende mijnsteden van Bolivia met de beruchte Cerro Rico: leeggeplunderd door de Spanjaarden en nu nog met enkele honderden actieve mijnen. De berg staat op instorten maar de activiteit neemt aan.

4 uur lang rijden we door adembenemende landschappen, bergen, kaal met hier en daar toefjes gras en struiken, eenzame herders emt hun wijdverspreide kudde lama's, schitterende vergezichten op een soort van altiplano eens we een bepaalde hoogte voorbij zijn om dan weer ruwere bergen in te gaan. Dat het merkelijk frisser wordt is duidelijk voelbaar.
In Potosí aangekomen heb ik er maar een rare indruk van: ik zie niets anders dan puin...de hele stad lijkt opgetrokken uit beton en baksteen op een berg van puin, je ziet zo ver je kan kijken geen enkel groen enkel roest-bruin-rood gekleurde schakeringen in de aarde en de vulkanen rondom rond. De cerro rico ligt er als een dreigend baken bij omhuld door duistere wolken en hier en daar een vuilgele zonnestraal waar de zon probeert door te komen. Het is koud en het begint plots wat te regenen.
We springen in taxi's die ons naar het centrum over enorm steile weggetjes naar ons hostal brengen "Maria Victoria" (50 Bs drie bedden en aparte badkamer). Weeral een wc die lekt en kleine tochtige kamertjes. Dekens genoeg gelukkig zo blijkt.

's Avonds eten we in de grinobar la candalería. Een 4-gangenmenu voor 25 Bs. We krijgen het niet eens op maar het is overheerlijk. We wennen snel aan de kilte in de kamer en gaan maffen.

CERPI - pc-class

26-10-07

Bolivia dag 4 - chillen in Sucre

what's on the tv-screenTarabuco Kids

In de Mercado Central ontbijten we, we kopen brood, drinken een heerlijke fruishake vers gemaakt op de markt en trekken naar CERPI (blijkbaar een project waar ik nog al over gelezen heb op internet in het nederlands), een educatief kinderproject ergens in de stad. Veel kinderen van de markt volgen er onderwijs en vinden er opvang, andere kinderen zijn er feitelijk wees omdat veel ouders in het buitenland werken en deze kidneren bij de grootouders verblijven. Er is ook een mobiel schooltje dat ergens in een straat vlakbij ons hostalleke blijkt te staan.
tegen de middag eten we een almuerzo in het Joyridecafé en daarna hebebn we vrij. De verloren bagage is precies een probleem aangezien Aerosur niet met American Airlines mag communiceren.

We bezoeken het enorme Cementerio General: een echte necropolis. Helaas was mijn fototoestel aan het opladen zodat ik er geen foto's van heb, maar het is ongelofelijk indrukwekkend. Het is groter dan de meeste stadswijken en de mausoleums voor de doden zijn gigantisch.
Op de terugweg chillen we wat in de luwte van de galerijen van de universiteit van Sucre: studentenwatching. Het oog wil ook eens iets anders hé. Een pitstop in café tertulias, hoe kan het ook anders en ik ga wat internetten.
Verder wandelen we bergop naar de Mirador de la Recoleta waar we een prachtig zicht hebben op de stad en zelfs de zonsondergang meemaken, drinken er ene en dan zakken we af naar El Germen, het vegetarisch restaurant waar de meesten toch niet echt smakelijk eten.
Met een paar gaan we nog ene drinken in het Grand Hotel. We hebben de bar voor ons alleen en de barman zet meteen de traditionele muziekdvd af en zet stomme amerikaanse shit op zoals de Eagles en Beegees in een live-dvd tesamen. We vragen algauw om terug de Boliviaanse muziek op te zetten en zichzelf in het haar krabben uit onbegrip zit hij wel tien minuten nar zijn dvd-collectie te staren. De melige zeemzoeterigheid in het kwadraat druipt van het tv-scherm maar we houden wel van die toontjes. Hij komt zelfs nog checken of we die muziek echt wel goed vinden. Santé.

CERPITarabuco town

16:22 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cerpi, sucre, bolivia |  Facebook |

Bolivia dag 3 - Tarabuco market

Sucre streetLa Fiesta

's ochtends slapen we redelijk uit, al zijn mijn roommates echt wel vroege vogels. Het is zalig ontwaken met de zon die in het binnenpleintje van ons hotel schijnt. we zitten op het tweede verdiep en alle kamers kijken uit op de binnenkoer, een verdiep hoger kun je even over de dakrand piepen naar de stad en de stompe kale bergtoppen in de verte. We gaan ontbijten voor 25 Bs. (Boliviano's: 2.5 euro, wat eigenlijk naar Boliviaanse maatstaven vrij duur is voor een ontbijt, gelet op het feit dat we voor die prijs meestal een ferm avondmaal kregen). Dit hotel waarvan de naam me ontsnapt was indertijd een paleis en is verbonden met tunnels met alle kerken die er rond staan. De afgevaardigde van de gouverneur resideerde er eeuwen geleden. We krijgen een korte rondleiding in de kelders, de suite en enkele mooie zalen.

Daarna gaan we de bus op naar Tarabuco, de bekendste markt van Bolivia op zo'n 65 km van Sucre over stoffige wegen. We nemen eerst een gammele microbus naar de bushalte en daar een bus naar Tarabuco vol lokale mensen. Veel toffer dan de toeristenbus die we op de terugweg nemen.

Dino

Omdat er veel dino's te vinden zijn in Sucre zie je overal te pas en te onpas plastieken dino's op pleinen en als telefoncel. Heel merkwaardige beelden levert dat op. Tarabuco zelf is enorm druk bezocht en ligt midden in de verlaten nietsheid. Kale woestijn vol stenen ja. Het stoffige dorpje is slechts kleurrijk rond de centrale marktplaats waar honderden traditioneel gekleden mensen hun koopwaar (vooral textiel en prullen) aan de man proberen te brengen.
Ik trek er algauw alleen op uit en aan de rand van het dorp vind ik de overdekte groentenmarkt van de lokale bewoners, waar ze ook zoals overal in die landen ook hun eigen catering hebben. Tientallen ezeltjes liggen te wachten tussen enkele langharige enorme varkens en decennia oude vrachtwagens die volgepropt worden met mensen en hun lading. Aan de andere kant van Tarabuco is het een stuk kalmer, afgezien dan van de enorm luide muziek die uit schrale huisjes schalt waar er in fel contrast met de beats luisteloze uitbaters van een drankgelegenheid in het duister op een stoel zitten te wachten tot iemand door de bats wordt verleid om er een stap binnen te zetten. Ook de kinderen zijn hier een stuk vuiler en verwaarloosder. Een eenzame spoorweg leidt ergens uit het dorp naar de bergen. Ik koop wat bananen. Het vrouwtje snapt niet dat ik maar 1 banaan wil en geeft me er toch twee als ik er dire weiger. Anderen zien me kopen en kopen ook en krijgen een ferme tros voor het zelfde bedrag. Het vrouwtje wuift naar me met mijn derde banaan die ik dan ook maar aanneem, ik hou het wel bij mijn twee appels.

Terug in Sucre schijnt de zon nog steeds vollop en is de feestsfeer weeral bijna tot een hogtepunt gestegen. De onaflatende stroom dansers en muzikanten paradeert weer rond de Plaza 25 de mayo en wij gaan na kiekjes getrokken te hebebn weer cocktails drinken in café Tertulias, war de barman ons met open armen ontvangt en vlug op zoek gaat naar muntblaadjes in de stad voor onze mojito's. De extra grote glazen zette hij alvast ook al klaar.

Ons dinner laten we smaken in Locot's.
Ik eet er de picaña (een stoort stoofpotje) en wanner iedereen na het eten gaat maffen, gaan wij nog ene drinken in het Joyridecafé.
In de kamer loopt onze wc uit. proper is dat. Maar niets in vergelijking met de wc's die we nog zullen zien. Tegen middernacht liggen we onder de wol.

Tarabuco shepherdspublic transport

07:00 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarabuco, sucre, bolivia |  Facebook |

25-10-07

Bolivia - 28/09/07 - the departure and the arrival days

Dag 1 vrijdag 28 september 2007

Het wordt een lange reisdag. Toch heb ik enkele uren kunnen slapen. Om 5 uur sta ik op en vertrek kort daarna naar de bushalte, waar ik na wat wachten een bus naar het station Gent-Sint-Pieters heb. Een ticket van Brussel naar Zaventem, want de luchthaven zit niet inbegrepen in mijn treinabonnement. In Brussel-Noord kom ik een reisgenote tegen die ik al eerder op de vertrekvergadering in Antwerpen had ontmoet. We komen als een van de laatsten aan iets na 7uur bij de coffeecorner in de luchthaven.
Het is ongelofelijk wat die idiote paranoia Amerikanen de rest van de wereld opleggen te doen bij het inchecken. Vervelende vragen zoals hebt u wpaens mee of elektrische apparaten die op wapens gelijken of als dusdanig kunnen worden gebruikt, zijn die apparaten binnen de maand hersteld en door wie, wie heeft uw bagage gemaakt en wanneer,...papiertjes invullen, een hete babe met rothumeur ondervroeg me als een robot en het deed me denken aan een scneen uit "meet the parents". Ik antwoordde braaf en hup ingecheckt waren we en daarna nog door alle controles.
8 uur vliegen naar New York JFK Airport. We ain't seen nothing yet.

Passportcontrole, waivervisa, vingerafdrukken en foto en droog beantwoorden van vragen. Geen grapjes maken, vooral geen domme grapjes. 4 uur transittijd, waarvan ruim 2 uur om door alle controles te geraken en je bagage terug te nemen en weer op de band te zetten.

Uiteindelijk vertrekt ons vliegtuig naar de startbaan. Het duurt bijna drie kwartier tegen dat we opstijgen. Tijdens het opstijgen kijk ik door ht raampje en zie ik een ongelofelijk lange rij vliegtuigen in de file staan om ook op te stijgen. Het ene vliegtuig landt, het andere stijgt op. Wat een coördinatie en logistiek hoogstandje. Miami here we come.
Maar ook daar wordt ons geduld op de proef gesteld. De domme films die we zagen verbeterden ons humeur niet. maar goed we zijn op vakantie en de sfeer is eigenlijk best goed, we leren mekaar wat beter kennen ondertussen.
We nemen de nachtvlucht naar Lapaz. Ik slaap toch redelijk heb ik het vermoeden.

PictionaryNewly Wed

Zaterdag 29 september 2007: dag 2
Om 6 uur s'ochtend lokale tijd komen we in Lapaz toe. Daar hebben we niet onmiddellijk een vlucht naar Sucre (2790m). We vliegen express naar Sucre door om de hoogteziekte te vermijden, maar onze transittijd is zo lang dat het risico op hoogteziekte reëel wordt. We zonnen buiten op de luchthaven, ndat we eerst een desayuno americano eten. Velen hebben koppijn en voelen zich erg groggy. Combinatie tussen wennen aan de hoogte en de vermoeidheid van anderhalve dag reizen zonder veel slaap.
De zon schijnt, al is er een frisse wind en later hebben we allemaal ons gezicht verbrand van dat beetje buiten in de zon te staan. De eentonige wachttijd wordt gelukkig onderbroken door een toeterend minibusje met twee ratelende blikken erachter aan. Een pasgetrouwd koppeltje komt foto's trekken aan een monument dat net buiten de luchthaven van Lapaz staat. Wij toeristen schieten erop af en trekken ook foto's terwijl we het paartje gelukwensen toeroepen in engels en gebroken spaans.
Onze vlucht met Aerosur naar Sucre duurt gelukkig niet lang. We vliegen over hale stompe rotsen en bergen en landen op een heel simpele landingsbaan. Ons vliegtuig moet 180 graden draaien en taxied dan naar het luchthavengebouwtje. Daar wachten alle passagiers op mekaar gepropt in de cnetrale hal waar ook een transportband staat voor onze bagage. Die bagage zien we buiten manueel uitgeladen worden en op karren gezet worden die door enkele zwoegende arbeiders naar de transportband worden gesjouwd. Iemand van onze groep heeft haar bagage niet meer. Meteen al werk voor onze reisbegeleidster.

We verdelen ons in groepjes en nemen een taxi naar Sucre: downhill naar ons verblijf Hostal San Francisco vlakbij de Mercado Central o de hoek van Arce en Camargo.

El SiringueroMercado Central

Het is een knap gebouw met ruime kamers en redelijke bedden. Leuk om te acclimatiseren.
We verkennen meteen de buurt. Ik snuif algauw de Zuid-Amerikaanse sfeer op: luid toerende auto's vol zwarte uitlaatgassen, tientallen mensen die kriskras door de straten lopen die links en rechts volgestouwd zijn met kleine kraampjes vol producten. Bolivia schijnt immers één van de meest ontwikkelde micro-economiesystemen te hebben. Verder is Sucre, "the white city", een van de meest aangename Boliviaanse steden en dat merk je wel eens je het hinterland hebt 'ontdekt'. Omwille van de witte gevels is Sucre ook Unesco werelderfgoed.

Ik neem heel wat foto's in de straten en op de markt. Het wordt wel wat hier in Sucre. Ze beschouwen zichzelf als hoofdstad, maar veel stelt de stad toch niet voor. Er wordt 's avonds in de straten druk gerepeteerd voor een komend feest. Tientallen orkesten met dansers en muzikanten trekken luidkeels roepend en spelend door de straten. Wat een verbazingwekkend schouwspel. Indrukwekkend. Allen lig je in je hotel te daveren in je bed tot na middernacht en dat terwijl je eigenlijk best wel slaap kunt gebruiken na 2 dagen vliegtuigmiserie.
Gelukkig hadden we een lekker stevig maal gegeten in het Joyridecafé. Een bekend gringocafé naast de kathedraal (vol incagoud) op de plaza 25 de mayo.

Verder vinden algauw ons stamcafé voor heerlijke cocktails in enorme glazen: café Tertulias, waar denkers en kunstenaars plachtten te filosferen, ahum...

Ik kruip toch in mijn nest, maarmijn roommates komen pas rod 2 uur toe en dan nog is het lawaai buiten niet over.

Mercado CentralParade

09:58 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, sucre, folklore, joyridecafe |  Facebook |