23-11-07

Bolivia dag 23 - the long way home

TiahuanacoLa Paz - montes

Na onze "death road"-avonturen en het heerlijke Coroico, was het tijd om een korte nacht tegemoet te gaan en zoveel mogelijk te rusten. Om 3u30 namen we zoals altijd in groepjes taxi's naar de luchthaven. De straten van La Paz liepen vol...volgens de taxi-chauffeur waren er feesten aan de gang. Ondanks alle waarschuwingen was ik vergeten dat in mijn kleine rugzak mijn desinfecterende handgel, mijn zonnemelk en mijn tandpasta zaten. Was ik dus kwijt, gelet op het feit dat ik geen zin had om helemaal terug te keren om een zakje te kopen om dat in te steken. We raakten vlot in Miami, dit keer tijdens den klaren, zodat we zicht hadden op de enorme flatgebouwen die in de zee lijken te staan en de havens met enormse cruise-schepen. De ellenlange controles namen we erbij en raakten we vlot door. In London Heathrow aangekomen, bleek bij het boarden dat onze tickets niet in orde waren. American Airways? zei de balie assistent en knikte begrijpelijk. Gevolg, de volgende vlucht haalden we niet meer en 't werd dus nog eens de volgende, onze bagage was ondertussen weer van het vliegtuig gehaald waar we niet op konden. We kregen wel een bon van 5 pond. Gelukkig is London Heathrow een zodanig grote luchthaven dat je je wel even kunt bezighouden met winkelen. Eindelijk in Brussel. Maar onze bagage was niet mee. Papieren invullen en hopen dat die zo vlug mogelijk toekwam. Het was een leuk weerzien met mijn ouders en maandagavond rond 16u kwam uitiendelijk mijn rugzak toe met alles erop en eraan.

Wat een indrukwekkende reis, prachtig land, prachtige ervaringen...ik kan niet wachten om opnieuw te vertrekken!

WitchcraftLa Paz - street

A selection my pictures of Bolivia: click here

16:32 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: london heathrow, la paz, home sweet home |  Facebook |

20-11-07

Bolivia dag 22 - Death Road Armageddon

Folklore dancersLa Paz - girl

Om 6u45 staan we op. Met ons 5 verzamelen we in de lobby en gaan dan op zoek naar iets dat open is om te ontbijten. Ondanks de vele haastige mensen in de stad is er nergens een café open waar we kunnen ontbijten, op de drukke markt waar mensen op weg naa rhun wer hun schoene latenn poetsen of rap langs de straat iets eten en drinken beslissen twee van ons daar iets te kopen. Wij zien het niet zitten en stijgen terug op naar onze straat en warempel, er is een ontbijthuis open dat er nog vrij chique uitziet ook. Het is buffet, we laten ons het smaken. Rond 7u45 zijn we bij de downhill madness, recht tegenover ons hotel. Andere bikers zijn Duitsers. We krijgen uitleg, onderteken een verklaring dat Downhill Madness niet verantwoordelijk is voor het een of het and en passen broek truitje, handschoenen en helmen die een mondbescherming hebben. De fietsen hebben voeral vering en schijfremmen en dienen louter om af te dalen, ondanks het feit dat we ook wat moeten klimmen maar da tis maar een 3 km klimmen op een afstand van ruim 64km.
We stijgen per jeep tot rond de 4800m en zullen afdalen tot op 1200m!!!!
We rijden door de drukke starten naar de "slopes" die we tot nu toe enkel van ver hebben gezien nu rijden we via de flanken van de bergen omhoog. Overal moet er weer tol betaald worden. Uiteindelijk stoppen we langs de weg bij een meertje met zicht op besneeuwde vulkaantoppen.

Schitterend! We krijgen een mountainbike toegewezen en testen hem en de organisatie trekt foto's in de vorm van een oudere man die altidj lacht en maar twee hoektanden meer heeft "Dracula" noemt onze leider hem. We krijgen duidelijke instructies van hoe je te gedragen op de weg, waar te rijden, niet te letten op getoer van bussen of vrachtwagens of auto's en daar gaan we downhill eerst langs de nieuwe weg o asfalt om te wennen. En sjezen dat we doen, ik schat niet zo heel rap maar het feit dat je in de bergen zit maakt het toch spannend. We moeten algauw in de bochten bussen inhalen en dergelijke, maar we nemen wel het grindpad naast een tunnel. We stoppen om de zoveel minuten zodat iedereen bij kan blijven en voor elke stuk komende weg krijgen we instructies.

MajorettesLa Paz - jungle

Even tol betalen per biker en dan hup omhoog...ik trap op mijn adem, ik kom geen steek vooruit, ik moet passen en afstappen begot...drie steviege hellinetjes die ik thuis perfect zou aankunnen, maar hier wegens de hoogte niet. We krijgen meteen een opkikker bij aankomst: bananen a volonté snoep en chocoladerepen en drank, want nu komt het "moment suprême": death road...

De wolken stijgen op uit het dal het is hier merkelijk zwoeler en groener.
Een kant van Bolivia dat we nog niet gezien hadden. Het doet me een beetje denken aan Costa Rica, the cloudforest, dichte vochtige vegetatie; Tussen de wolken heen zien we de weg slingeren langs de bergflanken, en naast de weg...de afgrond...
Hup, daar gaan we voor het eerste stuk. Mijn stuurkunst is niet je dat. Ik hou mijn remmen dus redelijk toegeknepen en dan nog maak je snelheid. Machtig, de bochten aansnijden lukt aardig maar ik waag me niet aan het crossen, zie dat ik weer onderuit ga op het grind...de kunst is op de "bandensporen" te rijden.
Bij de deathcurves krijgen we uitleg over hoe de bussen hier naar beneden donderden de diepte in. dat mensen hier durven rijden!
We hebben al onze hele weg andere groepen ontmoet, die een uur eerder waren gestart, blijbkaar zijn we een snelle groep wan topsplitsen in een rappe en een trage groep doen we niet en we halen altijd de andere groepen in. Het is dus om beurten om te poseren bij de spectaculaire afgronden en bochten. Ook de waterval is geestig om onderdoor te rijden.
Tijd voor een lunch. Lekker.
Nu is het hier echt wel tropisch warm...ik hou mijn kleding aan en zweet me te pletter. We hebben blijkbaar al een flink sutk gedald, want omhoog maak ik heel wat achterstand op de snelle dalers goed, maar net te weinig om hen bij te halen. Benenden smijten we onze kleren uit. Nemen we nog wat gekke foto's voor de cd met foto's en filmpjes die we vanavond gaan krijgen en genieten van een frisse drank. Vlug de bus in en omhoog naar het echt knusse kleien bergstadje Coroico, waar er duidelijk een fiesta zal beginnen. De straatjes barsten van het volk. Wij gaan eerst no verder omhoog naar Hotel Esmeralda waar we in het zwembad mogen ploeteren en kunne douchen en genieten van een heerlijk almuerzo. Het eerst zwembad!!! Genieten!!!

16-11-07

Boliva dag 21 - back to Lapaz

Lonely whitenessLlica
Vandaag hebben we weer een vrije voormiddag. Ik sta op als ik buiten enkel mensen hoor die eventueel naar het uiterste punt gaan wandelen, naar Yampupata. Maar ik ben wat te laat, ik loop wat in het stadje maar vind hen niet meer. De rest maft nog. Ik wacht tot de meesten op zijn en hun plannen kenbaar maken. We beginnen alvast met een ontbijt in resto Wayra.
We eten in de zon op een terrasje en ook de begeleidster en een ander groepslid vervoegen ons. De laatste twee gaan met de motor een tochtje maken. Ik beslis om een berg op te wandelen naar El Horca del Inca, volgens mijn gids een soort van zonnewijzer van de Inca's, nu vol graffiti. Vooral de wandeling is de moeite, prachtige rotsen bovenop. Tussendoor is het wel degelijk ferm naar adem happen en zweten. Dit is de mooiste dag en de hemel is echt open getrokken, een verschil met de dagen dat we hier waren. Tussen de rotsen ren ik heen en weer en neem zelfportretten met de zelfontspanner. Opeens hoor ik een jongetje roepen dat ik deze kant uitmoet; Oei, zou het kereltje me al de hele tijd hebben gadegeslagen? dan zal 'm wel ferm gelachen hebben. Victor heet hij en ik leg hem uit waar Belgica ligt, tussen Francia en Alemania, die twee landen kent hij, maar ik betwijfel of hij de landkaart kent. Ik neem nog wat foto's van het Titicacameer en daal af terwijl ik twijfel of ik nog eens de estaciones zou doen. Uiteindelijk beslis ik toch maar de berg op te gaan. Verdomme ik ben pas aan de aanloop of ik moet hijgend en puffend even halt houden. Een oud vrouwtje op de trappen denkt er het hare van.
Uiteindelijk klim ik naar boven in nog geen 10 minuten. Boven plof ik bijna neer en terwijl ik daar een tijdje zit happen naar lucht komt mijn roommate op me af, ik had hem niet eens gezien. Het is genieten van het zicht.
we dalen samen af, slaan de wijdingen beneden nog wat gade, een soort van priester die de toekomst verzekerd voor een gezin en private personen en wierrook brandt en vloeistoffen alle kanten uit smijt. We delen een pizza als lunch in "el fuego andino", lekker en doen nog wat kraampjes aan.
Kort na de middag hebben we de bus naar Lapaz, ik heb de indruk dat we er sneller zijn dan anders. En zoals altijd fascineert de enorme drukte van mensen busjes en taxi's.
We hebben weer dezelfde kamer in hotel Alem en de douche is gelukkig dit keer wel warm.
's avonds gaan we eten in een Libanees op mijn voorstel. Ik had geopperd dat het toch niet leuk was om weer naar hetzelfde restaurant te gaan en ik moest er dus maar zelf een kiezen. Gelukkig viel Yussef's ferm in de smaak.

Morgen vroeg op want met 5 van onze groep gaan met met de organisatie Downhill Madness de oude weg van Lapaz naar Coroico afdalen, de gevaarlijkste weg ter wereld "Death Road", maar nu iets minder omdat er geen verkeer meer op zit of heel weinig, sinds de nieuwe weg open is.
Spannend!!

Chipaya

14-11-07

Bolivia dag 19 - Copacabana and Isla del Sol

Hotel de SalChullpa
Deze morgen hebben we een vrije voormiddag, ik maak samen met M. een wandeling naar de berg langs de 12 estaciones van de lijdensweg van Christus...dit zag je ook in Peking Express Zuid-Amerika. Ik raak verdikke nauwelijks boven. Maar het uitzicht is schitterend. Het meer is indrukwekkend met de bergachtige horizon van Peru in de verte. Na een heerlijk almuerzo met een paar andere reisgenootjes nemen we de boot naar Isla del Sol, we zitten op het dak maar op het einde ga ik toch beneden zitten omdat de koude wind niet zo te verdragen meer is. De zee is ook woeliger en het is redelijk bewolkt. Ik word net niet misselijk in de boot. We varen meten door naar het noorden van het eiland waar we aanmeren en in een klein hostalleke logeren. Kleine kamertjes met drie bedden maar 't is te doen. we duffelen ons in en maken ons klaar om een wandeling te maken voor de zon ondergaat. We bestellen eerst ook ons eten voor 's avonds in een restaurant. De mensen koken in hun eigen keuken zien we. Een prachtig eiland, we komen herders tegen met hun schapen en ezels die terug naar hun huizen keren. De meisjes die de schapen hoeden zijn fotogeniek maar niet zo vriendelijk. De schapen zij enorm koddig. We komen uiteindelijk bij de ruines van wat ooit een Incatempel moet zin geweest. We genieten ter plaatse van het bewolkte magnieke uitzicht en de ondergaande zon.
Ons eten smaakt ons enorm en dan is het aanschuiven voor het enige toilet.

Sunrise over the Salar
woensdag 17-10-2007: Isla del sol

Het is zalig ontwaken op het eiland waar de Incacultuur zou zijn ontstaan. De zon schijnt prachtig door het raam, het is even wachten op het ontbijt, maar het is niet te doen wat we allemaal voorgeschoteld krijgen de man is duidelijk op de hoogte dat we vandaag naar het zuiden wandelen over de bergkam. Het kost ons ook niets. Het is denk ik 1,5 euro voor ons hotel en ons ontbijt is duurder lol. De man is wel trots dat zijn spellement in verschillende reisgidsen staat vermeld.
We vatten de wandeling aan het begint met een stevige klim waar ik naar mijn adem en ritme moet zoeken. De rest komt een kwartier achter mij. Eenmaal boven wandelen we ons eigen tempe op en af over het kronkelende pad. In gedachten verzonken droom ik weg bij de uitzichten over het meer en de terrasjes opde hellingen van het eiland. We zijn algauw met drie voorop en de rest is al uit het zicht achter ons verdwenen. In het dorp aangekomen drinken we er ene in hotel Intikala, we resideren er denk ik ruim 2 uren voor we verder gaan. Het uitzicht is daar ook even fantastisch, we kijekn uit op de baai waar jachtjes en catamarans liggen van verschillende grootte.
We beslissen een eerder boot te nemen dan die van 16u en onze begeleidster weet een boot van twe motoren te versieren die helaas maar op 1 motor vaart aan een slakketempo en er toch maar 2uur over doet...ik ging bijna in het water zwemmen bij wijze van spreken. We krijgen dezelfde kamers in hotel Ambassador.
OP de markt koop ik nog enkele cd's, oa een driedubbelaar van Mägo de Oz, zuid-amerikaanse folkmetal, en een compilatie van Nelly Furtado. Alborada komt er ook nog bij. Daarna douche ik eerst voor we gaan eten in La Orilla, waar ik geniet van de heerlijke peppersteak. Na het eten gaan we meteen maffen.

19:41 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: copacabana, isla del sol, intikala, bolivia |  Facebook |

12-11-07

Boliva dag 18 - Tiahuanaco - the sun gate

Desert PlainsJump to the Salt
Vandaag is het een beetje een tegenvaller ondanks de hoge verwachtingen. We zijn ik weet niet hoe vroeg op en dan blijkt dat onze bus een uur later dan verwacht komt en dat die vol Duitse toeristen blijkt te zitten. Na een uurtje komen we aan in Tiahuanaco, de ruines van de oude Incatempels met tumis. Eerst bezoeken we het museum war het verdikke koud is! Onze vriendelijke gids spreekt heel onverstaanbaar en als we stiekem meeluisteren naar andere gidsen vertelen die heel wat anders. Verschillende gidsengropejes doorkruisen mekaar en zo lijkt het wel alfsof we delen overslaan omdat andere groepjes daar uitleg krijgen. Niettemin is dit zo'n boeiende cultuur maar het vraagt teveel aandacht om te blijven luisteren naar de oninteressante gids en dat is heel jammer. We hunkeren ernaar om naar de site zefl te gaan en ook die valt tegen. Veel kleiner dan de dingen die je in Guatemala Tikal ziet of bv Mexico, maar ook hier vallen er enorm interessante zaken en verhalen over de vertellen, zoals dat de kerk in het dopr verderop gebouwd is met stenen van de tempels. Vorte Spanjaarden toch
Verder zijn de opgravingen nog altijd bezig want Tiwanacu is/was een provincie groot...
Ook de lunch nemen we vroeger dan de Duitsers op wie we na het etne ook moeten wachten. En dan gaat het richting Copacabana. GHet plaateland vanuit de bus gezien verandert steeds en is uitermate interessant, we passeren sloppenwijken, steppes en dan komen we in het zicht van het Titicacameer...en sneeuwbergen in de verte in de wolken.
We logeren in Copacabana in hotel Ambassador in het centrum. We vinden een leuk restaurantantje, het doet heir meer aan Costa Rica denken omwille van het feit dat je hier met redelijk wat backpackende toeristen zit en dito zwervers die eigen juwelen maken. Precies een "reggaesfeertje", het is wel gezellig zo. Aangezien het restaurant gen trucha meer heft, verhuist de helft van de groep anar en ander restaurant. Wij blijven zitten en genieten van het eten, al moet ik enorm lang wachten op mijn pizza die naar niets smaakt. Een domper.
UItgeteld van de reisdag gaan we slapen. Midden in de nacht komen mijn 'vrolijke' roommates toe.
Isla PescadoAsjemenou!

13:45 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tiahuanaco, tiwanacu, copacabana, lago titicaca, bolivia |  Facebook |

09-11-07

Bolivia dag 17, a stroll through Lapaz

Arbol de PiedraSunset over Quetena Chico
Aangezien het vandaag een vrije dag is, kiest iedereen zijn uur om op te staan. 7u30 it is. En er komt geen warm water uit de douche, damn.
We lopen de sagarnaga-straat af (echt wel heel steil naar beneden) en zoeken iets om te internetten. Ik word helaas zot van he slechte toetsenbord en trap het af naar elders waar het gelukkig een stuk beter gaat. Zo wordt het thuisfront ook nog eens gebriefd. Het is altijd leuk om ook berichtjes van het thuisfront zelf te ontvangen met de nieuwtjes die daar gebeuren.
Ik trek naar het San Franciscoklooster waar een eucharistiviering bezig is en dan naar de Plaza de Murillo, met het presidentieel paleis en de ambtswoning van Evo Morales. Tientallen majoretten zijn aan het poseren en de concertfotograaf komt weer in me op. Wanneer ik doorheb dat het geen officiële fotoshoot is, wring ik me doodleuk tot op de eerste rij en kiek ik er op los. De meisjes zien er gewoon weg schitterend uit en laten zich de aandacht van de horden fotografen en videocameras welgevallen.
Even later breekt het op en ga ik een cathedraal binnen. Er is precies een soort feestviering bezig want in engelen verklede kinderen zitten op de eerste rij voor het altaar in een kring. een eerste communie?
Een toeriste vraagt opeens of ik een foto van haar wil trekekn met een wand van de kathedraal op de achtergrond. net op het moment dat ik wil afdrukken, komt een agent in burger op me af, ik zie op zijn badge dat hij van de "policia nacional" is. Hij legt uit dat het verboden is om foto's te trekken en vraagt onze papieren. De toeriste geeft haar passport, ik zeg dat ik geen papieren bij mij heb, hij vraagt daarop van waar we zijn en legt nog eens uit dat we geen foto's mogen nemen. Ik zeg dat ik dat dus niet meer ga doen. Hij zegt dat het een probleem is, en dat ik een "orden" moet hebben. Ik kan dat krijgen op het politekantoor. Ik zeg dat ik geen "orden" hoef dat ik geen foto's ga nemen. Hij zegt dat het maar 5 minuten zal duren en dat het politekantoor niet ver is. Ik loop mee met hem richting te uitgang lichtjes protesterend in mezelf beseffend dat ik hier met een oplichter te maken heb. Ik beslis mee naar buiten te gaan omdat ik niet weet in welke mate hij handlangers in de kerk heeft of buiten. Buiten zie ik veel volk en spot ik iemand van onze groep. De valse politieman wenkt me om hem te volgen maar ik loop zijwaarts en versnel dan tot ik tussen het volk ben verdwenen op de Plaza de Murillo. Met licht verhoogde hartslag moet ik toch even bekomen. Deze scam staat ook in de reisgidsen. De laatste dag heeft de ouderdomsdeken van de groep alle scams meegemaakt. ook de vraag om foto op dezelfde plaats, volgens haar zat die toeriste die mak meewerkte in het complot, wat achteraf gezien correct kan zijn.
Op de plaza staan er verschillende tieners in een volkse outfit, kostuums van hun eigen regio waarvan ze afkomstig zjin, legt een Boliviaan ons behulpzaam uit. Aan de andere kant van het standbeeld is een harmonie-orkest aan het musiceren onder enthousiaste begeleiding van het publiek dat op de trappen zit te genieten. De volksdansertjes laten zich gewillig fotograferen en ik durf hen zelfs te vragen om te poseren naar het voorbeeld van de pers?-fotografen die er rond lopen met dikke camera's.
Daarna lopen mijn roommate en ik door naar het stadion, een eerste Mirador Laikakota Park View Point, dan lopen we de avenida 16 de julio af en ook ancieto arce tot de plaza Isabel la Católica, we lopen even de brug Las Americas op die de kloof overspant en de wijk met veel ambassades en banken, zo lopen de salazar omhoog al puffend via Plaza Avaroa tot mirador El Monticulo en verkennen we de wijk met cafetjes. We lunchen in Café Cuidad en lopen weer omhoog. Een drink nuttigen we uitgedorst in Café La Terraza. Langs de straat koop ik nog de nieuwe cd van Nightwish, compleet fake en later blijkt dat er in de nummers reclame voor de cd is verwerkt, nu ja voor 1euro 20 cnet mag ik niet klagen. Ik neem ook nog wat foto's van de mercado de hechiceria, de heksenmarkt met gedroogde lamafoetussen. Als je zo'n lamafeotus begraaft onder je huis brengt dat voorspoed. Ik heb er toch geen gekocht. Ook de straat met de veschillende kappers is heel fotogeniek maar het is moeilijk een foto van een kapperszaak te nemen. De verkennen de straatjes verder rond ons hotel met de mercado Rodriguez. daar neem ik nog veel straatfoto's van de markt. 's avonds spreken we in groep af om te gaan eten.

Desert FoxEndless track

06-11-07

Bolivia dag 16, dag 7 salar - transit

Eendracht maakt machtGeisers Sol de Mañana

De laatste dag van de Salartour is gewoon een transitdag. Kort na het vertrek hebben we al autopech. De servo van een van de jeep doet het niet meer. De chauffeurs demonteren een heel stuk motor en herstellen de servopomp: hoe ze dat doen dat weet ik niet, maar hoedje af. We laten een vieze olievlek achter in het zand. We rijden eerst enkele uren naar Chipaya, waar een inheems volk woont op traditionele wijze. Zij zijn niet Indiaans, maar ik vraag me af wat ze dan wel zijn. Ik denk dat er met niet-indiaans bedoeld wordt dat ze niet afstammen van de Aymara of de Inca's, mar nog een andere bevolkingsgroep zijn. Whatever. Het lijtk verdikek bokrijk en we verspillen onze tijd met het bezoek aan één familie aan wie we al onze giiften uitdelen. de Chipaya wonen heel uitgestrekt in ronde strodakken lemen hutjes. Elk huisje heeft ook een rond bijgebouw dat de keuken moet voorstellen. Antropologisch heel interessant allemaal, maar toch, het geeft een ietwat raar gevoel.
Over de eerste asfaltweg, zelfs een snelweg, rijde naar de vieze vuile stad Oruro waar we afscheid nemen aan de wederom drukke busterminal. het is weer wennen een de stedelijke overload. We halen maar net de bus zeg, en hij rijdt al weg terwijl er nog twee van ons moeten opstappen...dan houdt hij weer halt en dan vliegt hij er vandoor door de sloppen. Na enkele uren staan we in het duister stil in een immense file van microbusjes. We zitten in de voorsteden van La Paz. Het is niet te doen, onvoorstelbaar. In beide richtingen staan toeterende busjes vier rijen dik,hoewel rijen, vanaf ze 2 centimeter ruimte zien wringen ze zich er tussen. Met ongeloof staren we anar het tafereel. De zijkanten van de wegen zijn overbevolkt met honderden mensen. Geen mens die weet wat al dat volk daar loopt te doen.
Zo mogelijk valt onze mond nog verder open als we La Paz weer zien opduikenlangs de heuvelflanken. de melkweg op aarde, al die lichtjes...
Aan de bushalte nemen we weer in groepjes een taxi naar ons hotel Alem in Sagarnaga in het immens drukke centrum. we eten lekker in het cocamuseum.

Laguna Colorada

18:39 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, lapaz, microbus, sagarnaga |  Facebook |

05-11-07

Bolivia, dag 6 salar - Salar

Laguna Verdepoint

's ochtends rond 5 uur worden we gewekt en springen we in onze kleren. De ochtendschemering doet ons vrezen dat we te laat zijn voor de zonsopgang, maar we springen in de jeeps en rijden de salar op. Na een half uurtje houden we halt en stappen we uit. in de onmetelijke verte zien we boven de vulkaanruggen de eerste zonnestralen. Schitterend ondanks de bittere koude is het draaglijker dan gisterenavond, de wind is immers gaan liggen. Ook de rode vulkaantop van de Tunupa blaakt algauw in het gouden ochtendgloren. Wat een prachtig moment.
De bergen in de verte zijn zo ver dat de zon quasi recht op ons staat als ze net boven de horizon komt piepen. Onze schaduwen zijn gigantisch lang...Het zorgt voor prachtige plaatjes. Daarna rijden we voldaan terug naar onze barakken, waar het nog een uur wachten is tot we ons ontbijt krijgen. Na het ontbijt gaan we in twee jeeps de vulkaan op. De derde jeep heeft een platte band en de chauffeur met die vervangen. We bezoeken de grot met de Chullpa-mummies. De Chullpa zijn een volk dat dateert van voor de Inca's. De mummies werden hier in de kleine grot bewaard en uitgestald en blijkbaar komen mensen hier offeren om in de hoop dat hun gebeden verhoord worden. De mummies zijn niet meer dan uitgedroogde skeletten met gerafeld vel erover. Ene lijkt verdacht veel op Jack Sparrow. 't is maar dat we daar met 15 op enkele vierkante meters op mekaar staan, maar het is best een beetje akelig. Nog wat close-upfoto's en hup weer naar buiten genieten van de ochtend die zich over de wijdse vlakte voor ons verspreidt, terwijl de gids ons de legenda van Tunupa en de zoutvlakte vertelt.
De chauffeurs laden alles op de jeeps en hup daar gaan we weer, de salar op. We verlaten de Salar de Uyuni en komen in de Salar de Coipasa. Ook hier trekken we nog wat fotos locos op aandringen van onze chauffeurs en dit keer doen ze ook mee. We doen ook een orientatietest met een blinddoek. Geblinddoekt moet iedereen 250 stappen vooruitzetten richting de vulkaan. Sommigen wijken amper van hun lijn af, anderen maken in wijzerszin gewoon een grote cirkel. Wat hier mee werd aangetoond is iets voor jonges en wetenschap en jullie zijn slim genoeg om het zelf uit te zoeken.
We houden een korte stop in Llica een stadje waar een militaire post is, zoals altijd ziet de kazerne eruit als een sprookjesburcht...ommuurd met kantelen en wachtorentjes in flashy "camouflage"-vlekken-kleuren. We trekken geen foto's om problemen te vermijden. In het woestijndorpje Puntanera geniten we van ons almuerzo om daarna in de zoveelste stofwolk te verdwijnen en de salar weer op te gaan tot we aankomen in Sabaya: een warme douche!!!!
Hier eindigt onze salartour.
We logeren verdikke bij de mensen zelf, hun woonruimte zijn op dezelfde verdiepen als onze kamers. Het toilet moeten we doorspoelen met een kan water en verder is er geen stromend water. De winkelruimte doet dienst als eetzaal. We zitetn gewoon in de etalage tot het rolluik dichtgaat om ons te beschermen tegen nieuwsgierige blikken van de inwoners.
Het stadje is blijkbaar ook een verbindingsweg voor vrachtwagens?. Ze rijden op en af. We maken enveloppekes om de fooi voor de chauffeurs en het kokkinnetje in te steken. Die gaan we morgen afgeven.

07:45 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tunup, chullpa, mummies, salar de coipasa, sabaya |  Facebook |

02-11-07

Bolivia 14 - a night of horror in San Juan

rocky mountainFlight of the Flamingo
Die avond douchen er nog enkele mensen na het eten. Anderen gaan al slapen. Er komt constant lawaai en geroep uit de douche. We denken gewoon dat de mensen wat zatjes zijn en letten er niet op. Opeens komt iemand van ons luid op de deuren bonken dat we eruit moeten zo vlug mogelijk omdat het vol hangt van de gas. We hadden hier eindelijk de kans om eens warm te douchen door een gasfles te koppelen aan een boiler. 't was eens iets anders dan een paar elektriekdraden in de douchekop, iets wat algemeen verspreid is. We weten niet goed te reageren en plots dringt het besef tot ons door dat we echt wel moeten voortmaken en in een mum van tijd zit ik in mijn kleren en loop ik naar buiten en meteen weer naar binnen naar de kamers het dichtst bij de douche. Buiten liggen er al enkele mensen compleet uitgeteld. Er wordt geroepen en geschreeuwd en in de kamer naast ons zie ik twee mensen compleet van de wereld met wijd opengesprede ogen op het bed zitten. Het meisje vraagt of we hen kunnen helpen. Ik neem haar onder de schouders en iemand anders neemt haar bij de voeten en we dragen haar naar buiten. Er zijn al meerdere mensen geëvacueerd en er worden matrassen en slaapzakken aangesleurd. Overal van de bedden. Ondertussen zijn er die de eetzaal leegmaken en we besluiten de mensen daar te leggen terwijl iedereen bij iemand blijft om te zorgen dat ze blijven ademen. Ondanks de chaos verloopt alles vrij vlot. Samen met mijn kamergenoot ga ik weer de doucheruimte in. Je hebt hier amper lucht en hij slaat met zijn elleboog een raam in. Gelukkig is het hier iets onder de 4000m en niet zo bitter koud als de vorige nachten. En dan ga ik weer binnen en weer buiten en stuik ik ineen. Heel mijn lichaam slaapt tot en met mijn kin en tong. Ik blijf praten en zegen dat ik niets kan bewegen. Op dat moment komt de plaatselijek dokter binnen. Hij heeft mij en nog iemand anders een spuit met een tranquillizer en de rest wordt onderzocht op hartslag en ademhaling. Een uur later ligt iedereen er rustig bij en houden de wakkeren de toestand in de gaten. langzaamaan komen de meesten terug bij hun positieven. Niemand was buiten bewustzijn, maar hun toestand was toch niet echt bewust. Velen moeten naar het toilet en de sterke mannen dragen hen naar buiten tussen de jeeps.

Flamingo danceDesert racing
Tegen de ochtend lijkt iedereen er door, al zijn er sommigen erg zwak en veel met barstende koppijn. Later zal het vermoeden worden bevestigd dat het een CO-vergiftiging was.
We ontbijten, troosten mekaar en spreken mekaar de moed in dat we dat goed gedaan hebben en besluiten dan toch de reis meteen verder te zetten,na een check-up in het plaatselijke medisch centrum, waar enkel onze bloeddruk wordt gemeten.

Vandaag staat immers het hoogtepunt van de reis op het programma: de zoutvlakte: de Salar de Uyuni(12.000km²). De grotten laten we voor wat ze zijn. We rijden rechtstreeks over de letterlijk oogverblindende salar naar Isla de Pescado: een eiland vol enorme cactussen. prachtig al zijn er nog tientallen jeeps die af en aan rijden, ons midddagmaal smaakt ons enorm en we trekken op aanwijzingen van de gids "fotos locos" niet dat de special effect echt lukken maar het is dikke fun. Ook de wandeling over het eiland over de heuvelrug is schitterend en zorgt voor hilarische foto's.

Dan rijden we enkele uren richting vulkaan Tunupa (5435m) naar het dorpjes Coqueza waar we zullen overnachten. De vulkaan komt maar niet dichter. Van de chauffeur krijg ik de kans eens achter het stuur van de jeep te kruipen. Langzaam halen we dan de andere jeeps in en ik zwaai. Hilariteit alom en natuurlijk wordt er in de andere jeeps ook van chauffeur gewisseld.
We worden zoals afgesproken afgezet een eindje voor de bestemming. We wandelen verdikke ruim anderhalf uur. Maar in de zakkende zon is het echt genieten hoewel het steeds kouder wordt en de wind keihard waait. Ik krijg wel natte voeten van ee diep zoutplas die we moeten voersteken en dan gaan we Coqueza binnen door de "two towers" twee gemetselde torentjes die een poort of ingang voorstellen. Een aarden wegje voert ons door een groene weide aan de voet van de vulkaan waar lama's lustig grazen naar onze barak. Wassen is er dit keer weer niet bij, hoogstens wat opfrissen aan de lavabo's. Maar zoals altijd is het lekker relaxen en smullen

01-11-07

Boliva dag 13 - Laguna Colorada

ChicosSan Antonio de Lípes

Het was een ijskoude nacht. De koudste tot nu toe. Wij mannen sliepen in een ruime kamer met stenen bedden wat beter was dan de doorzakkende houten bedjes in de kamer van de vrouwen. Toch heb ik vrij veel geslapen. Rond 6u40 sta ik op. Na het ontbijt rijden we meteen naar Laguna Colorada, een gigantisch rood gekleurd meer met witte boraxafzettingen en honderden flamincos die zo gewend zijn aan toeristen dat ze minder snel wegvliegen. We wandelen er ruim een uur rond, lekker ingeduffeld tegen wind en zon. Je kunt foto's blijven trekken. Zalig gewoon!

Daarna bezoeken we nog zeker 5 lagunas en we eten ons almuerzo bij Laguna Hedionda. In de namiddag houden we nog een halte bij een rotsformatie die enkel uit lavasteen bestaat van de naburige vulkaan Ollague (5865m). De activie kant van de vulkaan waar een constante rookpluim de helblauwe lucht in stijgt is Chili, de niet actieve kant aar wij op kijken is Bolivia.
We kruisen de oneindige Salar de Chiguana waar een al even oneindige spoorlijn vanuit het niets opduikt. Ze verbindt Uyuni met Chili en ligt op een berm. We moeten uitstappen zodat de jeeps erover kunnen manoevreren. Het laatste stuk wandelen we ook weer naar San Juan de Rosario.

Laguna Colorada

19:00 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, laguna colorada |  Facebook |