22-08-05

Day 8: thursday july 28, 2005 - Market of Chichicastenango - Through the Mountains of Might to Cunen and Uspantan.

Om 6 uur staan we op. Om 7u bezoeken we dan de grootste en bekendste markt van Guatemala: Chichicastenango.
Er heerst een maffe drukte.We komen bij de trappen van een kerk waar er blijkbaar Maya-rituelen zullen worden uitgevoerd. Lokale marktkramers allerhande en toeristen zitten er door mekaar te kijken naar de drukte beneden hen. De kraampjes vol magnifiek houtsnijwerk, fijn geweven textiel, ceramiek, beeldhouwwerk en andere “rommel” maken het pittoreske tafereel kleurrijk en heel sfeervol. Ik snuif diep de sfeer in en voel me opperbest. En dat terwijl ik thuis massamoordneigingen krijg als ik in een drukke straat terecht kom. Lol

Algauw kunnen we ons niet langer bedwingen en nadat ik enkele kiekjes heb getrokken, sla ik algauw aan het kopen. Heel simpel om je niet te laten doen door de verkopers is het niet, maar het afdingen lukt me toch al redelijk. Al wil ik die mensen ook niet afzetten, ik probeer een eerlijke prijs te betalen.
In het centrum van de markt bevinden zich talloze eetkraampjes waar de potten en de vuurtjes hevig brobbelen en branden. Het geurt er heerlijk en de marktkramers komen er blijkbaar eten. Hier in het hart van de markt lopen nauwelijks gringo’s. Ook de anderen hebben zich laten gaan en sommigen komen aangedraafd met heuse bedspreien, beelden, vazen en maskers, tafellakentjes en servetten, t-shirts,…

Eindelijk is het brunchtijd. We staan al met een paar hongerige zielen te trappelen in de San Juan, als ook de rest beladen als pakezels hun voeten onder tafel schuiven.
De panqueques, frutas, coffees, omeletten en toasts smaken verrukkelijk!

Vannuafaan hebben we gecharterd vervoer. Een privébusje voor onze groep alleen. Zo wordt het ook makkelijk al die souveniers te vervoeren. Julio en Heladio, onze twee Guatemalteekse begeleiders, zullen ons de verdere reis vervoeren.
We trekken nu twee dagen het bergachtige platteland in richting Coban.

We houden een middagstop in Quiché, waar we de kelnerin haar geduld ferm op de proef stellen met onze telkens wisselende bestellingen qua menu's, staren we als koeien op een begrafenis stoet die onder begeleiding van een triestig spelende fanfare de kerk binnenschuifelt.
Ondertussen vernemen we dat we per politiezone een ander escorte meekrijgen tot Uspantan. Waar we zullen voernachten. Blijkbaar is het een eenzame, gevaarlijke route, waar nauwelijks toeristen komen.
Het maakt het er alleen maar spannend op en ook de flikken ginder zien eruit als bij ons: nen dikke en een smallen en een derde achterin, al dan niet met snor en vooral met typische Amerikaanse zonnebrillen. Het machinegeweer zie je bij ons minder vaak.
De baas van het busje, Julio vertelt ronduit over de geschiedenis van zijn land. De spaanssprekende lerares in ons midden vertaald zo goed als kwaad het kan zijn relaas.

Hier trekken we door gebied dat geterroriseerd werd door het regeringsleger tijdens de burgeroorlog. Zelf was hij na zijn verplichte legerdienst waar ze werden gehersenspoeld, naar Amerika en pas na jaren kwam hij terug. Ondertussen bloeit de economie weer, zijn er scholen en ziekenhuizen gebouwd in zelfs de kleinte dorpjes en bouwen de mensen alles weer op. Oscar Berger vindt hij een goeie president. Maar was dat ook niet een van de generaals van vroegere regimes?
Hij is onvermoeibaar en vertelt ronduit, maar na een tijdje is hij ongeveer uitverteld en beantwoord hij onze vragen over de graffiti die overal langs de baan te vinden is. Allemaal emblemen van politieke partijen zo blijkt (FRG, PAN,…)

Het gaat over wegen in aanbouw door een prachtige streek. Op deze hobbelige wegen van steenslag en aarde vorderen we niet zo snel, maar des te meer kunne we genieten van het adembenemende landschap. Ook de mensen langs de weg bekijken ons als curiosa. Hoewel, wij staren hen op net dezelfde manier aan.
Een plaspauze in Cunen een klein dorpje in de bergen, waar we onze stijve leden wat strekken.
's avonds komen we aan in Uspantan en verdwijnt ook onze escorte. Het is wat zoeken naar een redelijk hotel "Hotel Montana" en uiteindelijk vinden we er een voor 30 Quetzal per man. Gedeelde douches die constant druipen, maar goed de bedden en kamers zien er redelijk uit en na een lekkere maaltijd in een leuk restaurant "San José" wikkelen we ons in onze linnenzak en doen onze oogjes toe.

photo: typical store with all kinds of handmade colorful textiles.

20:22 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: chichicastenango, cunen, uspatan, guatemala |  Facebook |

21-08-05

Market of Chichicastenango

photo: Old woman sitting on the stairs of the 400-year old church "Santo Tomas" by Jeronimo on the enormous market of Chichicastenango.
More info about Chichi!

16:12 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chichicastenango, guatemala |  Facebook |

Day 7: wednesday july 27, 2005 - Panajachel to Chichicastenango

Het is weer een prachtige dag. Ik voel me al een stuk beter, al is de diarree niet over. Maar ik moet tenminste niet constant naar de wc spurten.
Pas om 8u nuttigen we het ontbijt en we zijn al op van 6u30.
Ik douche me ondertussen want ik heb nood aan verfrissing en ga de was doen.
Na het ontbijt gaat de hele groep paardrijden. We blijven met twee “zieken” achter en nemen ondertussen wat fotootjes van de rest die al dan niet gewennig op de paarden klauteren.

Na even gerust te hebben, ga ik mijn compagnon oppikken en trekken we door de kleine straatjes richting stad, we kuieren wat in de hitte en beslissen nog wat te internetten of eens te proberen bellen naar het thuisfront. Ik laat weten dat ik alweer op de been ben en alles nog steeds schitterend verloopt.
Ondertussen verneem ik dat er op het thuisfront leuke dingen gebeuren. Het kan verkeren.
Ook hebben enkele vrienden van me de brief ontvangen die ik op de nationale feestdag had gepost voor hen.

De heel verdere dag loop ik de dingen wat te overdenken. Uiteindelijk laat ik het voor wat het is en ga ik weer ten volle genieten van mijn reis, want daarvoor ben ik tenslotte toch gekomen. Loskomen van alles en nog wat.

Na de middag schepen we in naar Panajachel, waar we een chickenbus nemen naar Chichicastenango. We puffen en zwoegen met onze zware rugzakken onder de loden zon en worden constant vergast door uitlaatwalmen. Zoals overal heerst er een relaxte drukte en proberen talloze verkoopstertjes hun artisanale kunstwerkjes van de hand te doen of hun (magere) fruitoogst te verpatsen.
Constant dringen pick-uprijders zich op die maar niet willen begrijpen dat rijke toeristen als ons, de levensgevaarlijke chickenbussen willen nemen die er bovendien dubbel zo lang overdoen als hun toyota hilux’s.
Uiteindelijk is onze reisbegeleidster heel kordaat en helpen ze ons zelfs op weg om de chickenbus naar Chichi op te stappen.
We moeten hen wel duidelijk maken dat er sommigen onder ons nog steeds ergens in een bank geld aan het wisselen zijn.

De rit in de bus valt goed mee. Door de ramen tocht het heerlijk en het voelt wel aangenaam om tussen de lokale bevolking geplet te worden. Nu ja.
We lachen ons te pletter als een andere chickenbus ons inhaalt en we op slag verdwijnen in een ondoorzichtige zwarte rookwolk. Onze chauffeur moet zelfs zijn lichten aansteken om nog iets te zien. Eco-toerisme, my ass. Chickenbusses zijn absoluut geen ecotoerisme, dat beweert ook later onze hoteluitbater van het Via Via café te Honduras.

We worden gedropt bij een tankstation in Chichi en worden geleid door een jongen van Hotel Posada de Belen.
Een kamer kost er 50 quetzal, ik haal alvast mijn linnenzak uit om in te slapen.De douche heeft een raar elektrisch toestel op de douchekop dat zogezegd het water verwarmt. Laat ons zeggen, het zorgt ervoor dat het water niet ijskoud is.
We lopen wat rond en aperitieven met Tequila Sunrises, Cuba Libres en Mochito’s in de hand.
Daarna vinden we algauw een heel lekker restaurantje: San Juan, vlak naast de markt waar de houten constructies al vollop worden opgezet voor de volgende morgen.

De opgevulde paprika’s zijn lekker, maar heel veel eetlust heb ik precies nog niet.Na het eten willen sommigen nog feesten, maar geen enkel café blijkt nog open. We dralen dan maar wat bij een winkeltje en uiteindelijk gaan de meesten van ons slapen.De rest bleek die nacht nog op de kamer enkele flessen soldaat te hebben gemaakt.

Market of Chichicastenango, the wooden bars and kitchens where people make tortilla's, soup, and other delicious smelling food.

13:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, chichicastenango, panajachel |  Facebook |

20-08-05

Day 6 - tuesday july 26, 2005 - In sickness and in Health - San Pedro Vulcano

Om 4u30 worden we gewekt. Het is nog stikdonker buiten. Ik voel me eigenlijk helemaal niet fris. We begeven ons naar het winkeltje waar de picknick wordt bereid.De meesten van degenen die meegaan, zitten a direct op de pot, ter preventie.Ondertussen word ik mottiger en mottiger. Ik duizel op mijn trillende benen.
Ik beslis niet mee te gaan.
Samen met de reisleidster die haar knie wil ontzien, keer ik terug. Ondertussen is er een schitterende zonsopgang. Ik neem nog vlug een paar foto’s en sleep me dan in bed.

’s Ochtends komen ze poolshoogte nemen. Ik neem mijn koorts. 38 en het is pas 7 uur.Ik krijg niets binnen, neem een perdolan paracetamol en ga weer slapen. Ik drink ook veel.
De rest ligt te luieren in het stadje. Het is heet.
Ik neem ook meteen mijn zoroxin-antibiotica.
’s Avonds lig ik koortsig in mijn bed vol gedachten over van alles en niets.
Het waait buiten enorm.

photo: sunrise at San Pedro, lake Atitlan, the day i got sick and didn't climb the San Padro-vulcano (thanx Thierry!) and spent my day with fever in bed.

19:40 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: san pedro, lago, atitlan, lake, guatemala |  Facebook |

Day 5: monday july 25, 2005 - San Pedro - lake Atitlan

Vandaag is het een relax-day. We nemen een lang ontbijt, ook al omdat het eten zo lang wegblijft en we tellen onze mugge-vlooien of andere beten.
We betalen elk onze rekening, regeling onze eigen boekhouding en rekenen af met de pot. De meesten moeten bijleggen.
Er ligt een lancha op ons te wachten die ons naar San Pedro brengt. Het goa-dorpje waar we eergisteren per toeval al eens terecht gekomen waren.Bloedheet is het, maar we genieten ervan.
Ons hotel "casa Elena" ligt vlak aan het water tegen de wand van de bergen.
We begeven ons naar “Nick’s place” via een wirwar van smalle straatjes.
Iemand van de groep voelt zich opeens niet goed en gaat terug naar het hotel.
Anderen vertonen de eerste tekenen van diarree. Later wordt de schuld op Stefanie haar moussaka gestoken.
San Pedro heeft echt wel een relaxed aangenaam sfeertje. Maar echt veel goa of weed ruikken of zien we niet. Hoeft ook niet.
We internetten vlug een half uurtje. Mijn eerste berichten naar het thuisfront.Daarna gaan we naar de thermische baden. Gewoon opgewarmd door de zon, zalig warm. Ook het koude bad doet deugd.
’s Avonds gaan we uit eten. Er blijkt niet genoeg chicken with rice te zijn. Ik neem dan maar vis. De blonde Britse knappe dienster is wel vriendelijk.
Net voor ik ga slapen, krijg ik het schijt. Verdikke en morgen wil ik per se de San Pedro-vulkaan op. Een loodzware tocht.

photo: Our hotel in San Pedro. Preparing to go horsebackriding.
more info about San Pedro.

16:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (3) | Tags: atitlan, guatemala, san pedro, lago, lake |  Facebook |

The Walk from Solola to Santa Cruz La Laguna

Photo taken on our walk in the misty mountains. Farmer's children along the way.

16:17 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, santa cruz, solola, lago, atitlan, lake |  Facebook |

19-08-05

Day 4: sunday july 24, 2005 - Solola Market - the misty walk and the great turn left

Om 8uur s’ochtends zitten we na een koude douche aan het ontbijt in het etablissement naast “la Iguana Perdida”, waar we gisterenmiddag al brunchten
.De ochtend was stralend begonnen en bij het ontwaken nam ik direct mijn fototoestel, klom ik op het dak waar de waslijnen stonden en nam ik een paar schitterende foto’s van het meer en de vulkanen waar slechts kleien wolkjes rond de top zweefden.
In mijn haast om terug naar beneden te gaan haalde ik mijn grote teen open aan de wapening van het beton die overal uit de daken steekt ginder. Miljaar! Een ferm dikke lap vel vol bloed, gelukkig niet echt groot maar wel diep. Ontsmetten en een pleister erop. Als dat maar goed zou gaan tijdens het wandelen.

Met de chickenbus gaan we naar Solola, een klein stadje bekend om zijn markt.Het is lekker heet en de sfeer in Solola lijkt gastvrij en gezellig. We verkennen het kleurige drukte marktje. We zijn hier gewoon weg reuzen. De mensen hier in hun fleurige kleurrijke kledij zijn hier amper 1.5 m groot. Als de meesten van ons zich helemaal rechtop houden, steken we boven de afschermingen uit en da’s een stom zicht om gewoon op afspanningen neer te kijken. Het is te druk om daar een foto van te nemen, want de marktkramers en de bezoekers duwen ons haastig in de rug dat we voort moeten maken.

Alle soorten koopwaar staan gewoon kris kras door elkaar opgesteld, vlees, kip, kledij, speelgoed, rommel, groenten en fruit. Verschillende grote manden vol gedroogde visjes, een mand vol kippekoppen en een rek vol gevlochten ingewanden?
Het heeft wel iets. Ik koop in het overdekte stuk een t-shirt van Puma. Namaak waarschijnlijk. De officiël prijs is 75 Quetzal. Ik betaal er 60 voor. 2en van mijn roommates laat zich door een licht gehandicapt schoenpoetsertje die dringend orthodentie nodig heeft overhalen zijn botines te poetsen. We staan allemaal te kijken naar de vlugge vaardige bewegingen van de jongen en betalen hem het tarief van 5Q. Enkele andere jongetjes staan er nieuwsgierig op te kijken.
We krijgen de opdracht van onze reisleidster die net een nieuw tof hoedje heeft gekocht om picknick te kopen voor de wandeling. Een paar mensen blijven achter en nemen niet deel aan de wandeling.
Wij kopen appels. De enige 50-tiger van de groep doet de onderhandelingen. 10 appels voor 20 Quetzal. We vinden dit veel. Ik merk dat de verkopers heimelijk lachen. Maar ze houden voet bij stuk. Als we gekocht hebben, zeg ik dat we grold zijn. We komen een kleiner handelaartje tegen met twee dochtertjes die een armzalig mandje appels te koop aanbieden. Zijn prijs is 3 quetzal voor 10 appels. Wij gaan terug naar het ander kraam en zeggen dat het oplichters zijn. Alsof we in België 500 frank voor 10 appels zouden hebben betaald. Met tegenzin en duidelijk teleurgesteld geven ze on ons geld terug en kopen we appels bij het andere handelaartje.

Ondertussen heeft de rest voor sandwiches gezorgd die de winkeliertjes netjes inpakte in een piepschuimen bordje en plastiekfolie.
We trekken erop uit.
Het haat het centrum van de stad uit en we komen al direct in onverharde straatjes terecht die er enorm hobbelig en steil bijliggen. We hebben een prachtig uitzicht op de bergachtige natuur vol groen.
Na een uurtje houden we halt om te picknicken. De dreigende grijze wolken hangen al rond de toppen, maar we zitten gelukkig nog in de hete zon.
Het landschap wordt desolater en de mensen in de laadbakken van de voorbij stuivende pick-ups zwaaien vriendelijk naar ons, rare gringo’s.

Enkele kinderen laten zich fotograferen aan de rand van hun grond, weldra zitten we in de mist, geen regen. We zien haast geen steek voor ons ogen en we blijven dicht bij elkaar zodat we elkaar niet uit het oog verliezen.
De wegbeschrijving is niet echt duidelijk en het thema van de dag en de verdere reis wordt “de grote bocht naar links”.

Als we denken die gevonden te hebben komen we in een dorpje terecht waar we de weg terug naar Santa Cruz la Laguna vragen, drie keer worden we een andere richting uitgestuurd.
Uiteindelijk leidt een oud klein mannetje met kromme rug en op kromme benen ons blootvoets door een weiland naar een paadje tussen de maisvelden en zegt: blijven volgen.
We danken de hobbit vriendelijk en vervolgen onze weg. Onderweg krijgen we af en toe echt twijfels of dit wel de juiste weg is, we zien nog steeds geen steek voor ons ogen en het pad is glibberig, enorm smal en loopt door struiken en maisvelden langs een steile helling.
Af en toe horen we dreunende muziek van een eucharistieviering. Uiteindelijk meent onze reisbegeleidster zelfs het meer te horen.
Wat er ook van zij, eindelijk horen we echt muziek en klaart de mist op en zien we in de verte het bewolkte meer liggen. Prachtig zicht. Betoverend. Diep in de verte ligt een stad. Onze stad hopen we. Wat zijn we blij als we de straten van het dorpje in strompelen, waar de kinderen ons giechelend vanop de golfplaten daken gadeslaan.

Uitgeput komen we aan in ons hotel. Het ijskoude water van de vieze douche nemen we er zonder morren bij.
’s Avonds blijkt Stefanie, de Rijselse, moussaka gemaakt te hebben. Net als gisteren is het gewoonweg een schitterende maaltijd. We kaarten nog na, letterlijk: “chinees poepen” is het spel van de reis.

Photo: woman with child on the market of Solola. More info and Here.

20:18 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lago, atitlan, lake, guatemala, santa cruz, solola |  Facebook |

Day 3 - saturday july 23, 2005 - Chickenbus to Panajachel, Lake Atitlan, Santa Cruz La Laguna, La Iguana Perdida

Lake Atitlan

We verlaten Antigua en nemen een chickenbus vol toeristen naar Panajachel, bij Lake Atitlan, te midden van de vulkanen: indrukwekkend taferaal. Dit prachtige meer is enorm en omgeving door al even prachtige natuur en bosrijke vulkanen.

Onze eerste bestemming is Santa Cruz la Laguna.
Met een lancha (mortorboot) worden we ergens aan het meer afgezet bij het gezellige maar basic hotel uitgebaat door enkele Amerikanen en Britten en een op hol geslagen maffe Rijselse: La Iguana Perdida (de verloren leguaan). Een hotel zonder warm water en zonder electriciteit.
We krijgen onze kamers toegewezen, de ene al vochtiger dan de ander, maar ik en mijn twee gezellen zitten vrij droog. Iedereen heeft hier een aparte rekening en houdt bij wat hij drinkt en eet. We schrijven ons al meteen in voor de World Famous Barbecue en dito verkleed party. We graaien gauw wat kleren uit de het muffe hok en denken niet aan het ongedierte dat er allemaal in kan zitten.

Vanop het terras heb je een zalig zicht op twee grote vulkanen en de houten aanlegsteigers waar de plaatselijke bevolking (kinderen) de lancha in en uitladen met levenswaren voor de hotels.
Onze begeleidster plande voor de namiddag een wandeling naar San Marcos een ander dropje langs het meer. Deze route wordt als gevaarlijk omschreven. Later zou blijken dat het sinds enkele maanden echt wel veilig was rond het meren in tegenstelling tot in 2004 toen er blijkbaar heel veel problemen waren met overvallen. Toch keken we altijd raar op als we in de dichte stuiken en bossen opeens een paar Guatemalteken met lange manchetes kruisten. Die manchetes zijn een dagdagelijks werktuig, maar gelet op hun scherpte, ook gevaarlijke wapens. Nu de hitte laat het zweet al van ons lijf stromen en de meesten van ons duiken dan ook dankbaar het water in bij de eerste zwemgelegenheid.Van aan de andere kant van het meer zien we de donkere wolken zich opstapelen tussen de vulkanen.
Als we nog op tijd in San Marcos willen geraken, moeten we ons reppen. Maar bepaalde reisgenootjes kunnen het tempo fysiek niet echt aan en algauw haalt het onweer ons in. Het wordt grijs, en de wind steekt op en na enkel spetters kleddert het water met bakken uit de hemel. Het aarden paadje vernaderd direct een een modderige stroom. Deegenen die geen bescherming tegen de regen meehebben, plukken wat bananenbladeren en zo rennen we verder het pad af.
Bij een tienda stoppen we en schuilen we bij de overrompelde vrouw die ons maar gedwee binnenlaat. Haar kinderen kijken vanachter hun rok nieuwsgierig naar de druipende blanken. We kopen ons een pepsi en een zakje chips. Het blijkt een bakkerij te zijn, wnat achter in de “tuin” staat de oven nog te roken. De man in zijn pickup doet eerst zijn ronde, komt dan terug en laadt ons in de laadbak van zijn toyota. Met zijn 10-en opeengestapeld en twee voorin bij de chauffeur worden we holder de bolder naar San Marcos gebracht. We ziten echt geperst en oncomfortabl en onze spieren verkrampen al gauw. Onze ruggen slaan hard tegen de metalen buizen en het blijft maar duren. We weten niet naar waar ze ons brengen, we rijden San marcos in en uit en het gaat verder.

Even hebben we het mensensmokkelslachtoffergevoel en onze spieren schreeuwen om zuurstof. Uiteindelijk roepnen we hard de naam van degene die naast de chauffeur zit, we stoppen en het blijkt dat er in san Marcos geen lancha’s meer varen na 17uur en de chauffeur ons nar zijn neef brengt in San Pedro. We betalen 25 Quetzal voor de rit meen ik te begrijpen en dan nog eens 25 Q voor de lancha.
Van een avontuurlijke vaarpartij gesproken!
Full speed gaat het vooruit. Een kind vooraan in de striemende regen en wind, wij ineengedoken tegen de koude en de harde regen op de harde banken, de stuurman in zijn cape ineengedoken in de regen turend over het dak naar zijn zoon.
Het bootje kletst op de golven en telkens het neerpatst slaan ook ons gat keihard op de banken we schreeuwen het uit, vooral van opwinding. Spannend is dit. Maar het lijkt eindeloos te duren en op het laatst zijn we wel wat stilletjes.

Pikdonker is het en in La Iguana Perdida blijkt het feest vollop aan de gang, in het pikkedonker, slechts in de bar en op enkele tafels staan olielampjes. De dansende schreeuwende mensenzee wijkt voor ons uit als de Rode Zee voor Mozes. “There are wet people coming in”!

We vragen ons vluchtig af hoe ze nu kunne zien op het vlees nog niet aangebrand is dan wel al genoeg doorbakken, maar onze eerste zorg is droog worden.
We bemachtigen een tafeltje waar me opeengepakt zitten en bestuderen het tafereel de mannen zijn verkleed in vrouwen met dito meloenen in hun decollete de vrouwen zijn verkleed als mannen en één amerikaanse nogal vrij vulgair met een rechtopstaand bierflesje in har open rits. Vooral Rusty een grappige gay is zalig, zeker als hij ’s avonds na het lekkere eten de dansvloer opgaat samen met Steffie, de maffe Française.

De hele sfeer van La Iguana doet denken aan de film “the beach”.
Great!
Achteraf worden er shotjes gedronken. Wie de meeste shots op zijn naam heeft, krijgt een t-shirt en de opbrengst gaat naar de kinderen.
“do it for the kids!” schreeuwt een californiër met kapotte stem vanachter de bar. Maar onze shotman (een ex-schachtentemmer) drinkt er altijd eerst een met de barman voor hij zijn bestelling krijgt. Met mijn andere roommate spreek ik af dat ik bij hem in het dubbelbed kruip en onze shotman op de matras dicht bij de deur.
Wanneer de anderen aan het dansen slaan, ga ik vermoeid slapen.

La Iguana Perdida is a very basic world famous hotel for backpackers in Santa Cruz la Laguna. There's no electricty, nor hot water. Young gringo's exploite the place. The Saturdaynight Barbecue-parties are worldfamous. Everybody has an account for himself and you put on it what you drink or eat. Mind the fleas.
But you have an excellent view over Lake Atitlan and the vulcanos surrounding it.

Photo: taken from the lancha that brought us over the Lake.

Antigua - Mercado Artisanales

Photo: woman weaving, in a little village near Antigua. We visited that market during our mountainbike trip. As I was taking pictures of her and her children, she dragged me to her little sotre and convinced me bying a little thingie to take up hot cookingpans. It has the shape of a chicken. I bought it for 25 Quetzal. That's 2.5 euro.
Later on, I learned we have to negociate about the price.

19:48 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua |  Facebook |

Day 2: friday july 22, 2005 - Mountainbiking through the little villages and woods of Antigua

We ontwaken met de zon in de ogen. Mijn roommate en mij vragen ons af of het kerkje dat we door het raam in de douche zien, te trekken zou zijn, met de zon die fel tegenlicht geeft.
Antigua ziet er opeens anders uit. Er is al veel volk op straat, meer toeristen ook. Al moet je onder toeristen vooral jonge backpackers verstaan en minder de toeristentypes die je in europa ziet.
De gevels maken een vuile indruk. De staten zijn allemaal geplaveid met kasseien. Voertuigen rijden af en aan. De stad is ingedeeld in Avenidas (noord-zuid) en Calles (Oost-west). Pas op het eind van de reis, als ik vind dat Antigua eigenlijk één van de mooiere stadjes is, heb ik het systeem door en vind ik makkelijker mijn weg in de stad.

In café Sky, huren we een gids en een mountainbike en trekken we erop uit in de buitenwijken en de omliggende dorpjes. Impressionant. In België zou je je geen voet buiten wagen en hier reden we zomaar rond op de aarden weggetjes tussen de bouwvallige betonnen hutjes met roestige golfplaten als dak. Overal zijn er wel Tienda’s. Ik vraag me af hoe die mensen rond komen. Waarschijnlijk kopen ze bij mekaar.
We worden ondergedompeld in de echte Guatemalteekse cultuur. We stoppen regelmatig op marktpleintjes, aan kerkjes en kijken naar de spelende kinderen of de vrouwen die hun was doen op de publieke wasplaats. Wat opvalt is dat de mensen ons heel vriendelijk gezind zijn. De kinderen staren ons nieuwsgierig aan en lachen verlegen. De “ola’s “en « Buenos Tardes » vliegen ons om de oren.

Zalig, het is puur genieten, over kleine hobbelige paadjes, gaat het de struiken in om na een tijdje een onverharde helling op de puffen. Zo stijl dat ik buiten adem moet afstappen en me niet meer in gang kan zetten. Boven hebben we een heerlijk uitzicht op de armzalige straatjes. Ik zie een frisdrankvrachtwagen passeren met in het deurgat van de laadruimte een bewaker met machinegeweer.

Aan een brugje houdt een knappe modern geklede jonge vrouw haar twee herdershonden in toom.
Honden lopen er hier trouwens bij de vleet, vol vlooien en graatmager.
Onderweg passeren we ook wegenwerken. Een 15-tal arbeiders is er met schop en spade diepe greppels aan het graven waarin ze buizen aan het aanleggen zijn. Graafmachines zie je hier niet. Zoals heel veel dingen die bij ons al jaren machinaal gebeuren gebeurt hier nog heel veel op ambachtelijke wijze en met de hand of geïmproviseerde werktuigen. Schitterend tafereel.

’s Middags bezoeken we een artisanaal marktje. Ik trek foto’s van de wevende vrouwen en de kindjes die er in hun kleurige traditionele kleij enorm schattig uitzien. Hun moeder trekt me mee naar haar koopwaar en smeert me een pannenlap aan in kipvorm. Ik betaal er 25 Q voor, da’s 2.5 euro. Pas later besef ik dat ik moet afdingen.

Onderweg met zicht op de vulkanen, krijgt iemand een lekke band die in een mum van tijd door onze handige gids gestopt wordt.
We zijn pas terug in Antigua of het begint te regenen. De regencape ik aanheb doet ferm deugd. Toch blijken we een ferme bui gemist te hebben. De regen houdt aan tot ’s nachts.
We kuieren wat door de onderstroomde straten en de plaatselijke bevolking lacht met mijn felkleurige plastieken cape.

We aperitieven terug in café Sky. Terwijl we genieten van verschillende cocktails of mangosapjes barst een hevig onweer los dat de straat omtovert in een kolkende rivier. Taxi’s brengen ons naar een hippe mexicaanse eettent: FRIDA’s. Vol luide muziek en even lawaaierige Amerikaanse jeugd.
Enchilladas de Mollo Poblano, eet ik. Een soort tortillas in bruine bonen saus met rijst. Niet slecht, maar nu ook niet bepaald schitterend. Voor een 7 Quetzal heb je hier een frisdrank van 354 ml. Canada Dry heeft trouwens ook tonic en spuitwater en de fanta en (diet) coke smaakt hier anders dan in europa.
Ik ben doodop en blij als we terug in het hotel zijn.

photo: public washing place somewhere in a little village around Antigua.

19:36 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua, mountainbike |  Facebook |

Day 1: Leaving for the big adventure: Brussels-Airport-Madrid-Guatemalacity

Na een korte nacht, check ik mijn bagage nog eens en zet pa me af aan het station. Een ander reisgenootje is ook al present. Kort daarna verschijnen nog twee reisgenootjes en laden we alles over in hun auto. Doorheen het nog slapende Vlaanderen gaat het richting luchthaven.
Het is amper 5u30 als we er zijn. Het lijkt erop dat we de eersten zijn, maar kort daarna druppelen de anderen binnen. We herkennen elkaar nog van op de vertrekvergadering. Slechts twee onbekenden zijn er, naast de reisbegeleidster die op de laatste nipper werd vervangen.
Niettemin bleek de vervangster een aangename verschijning en uiteindelijk waren we blij dat zij onze heeft begeleid.

Inchecken verloopt zonder problemen. Weldra zitten in het vliegtuig naar Madrid. Daar blijkt onze vlucht naar Guatemalacity anderhalf uur vertraging te hebben. Tijd genoeg om nog iets naar binnen te slaan en een eerste kennismakingsgesprek te hebben met de mensen in wiens gezelschap ik 23 dagen lang zal vertoeven.
Rond 14u zet het vliegtuig zich dan toch in beweging. Helemaal samen zitten we niet, maar toch in elkaars buurt.
Het is een enorm lange vlucht van nog eens 11uur. Maar we doorstaan het. Lezen slapen, eten babbelen, rondlopen, pijnlijk zitvlak ontspannen, het lukt.

Het is warm, maar het regent op de luchthaven.
Compleet groggy wisselen we onze eerste dollars voor Quetzales. 1Q= 0.1 Euro.
Een chauffeur van het hotelletje te Antigua komt ons oppikken met een moderne mercedesbus. We maken al direct kennis met de Guatemalteekse stadsdrukte. De weg naar Antigua zit rond de stad propvol stinkende chickenbussen, roestige pickups, getunede wrakken en hier en daar ook moderne wagens, vooral de bekende aziatische merken in voor de europse markt zeldzame uitvoeringen. Eén voor één hebben ze compleet geblindeerde ramen. Niet enkel tegen de zon, zo bleek.

Iedereen ligt half in slaap terwijl de regen vanuit de pikzwarte nacht op de ruiten klettert.De natte geplaveide straten van Antigua in het duister en maken een troosteloze indruk. Ons hotel oogt gelukkig fris en gezellig. Tevreden ploffen we dan ook neer op ons bed en prepareren ons op het culinaire avontuur: een aziatische keuken, waar de sfeer er al meteen in vliegt.
Doodmoe kruipt iedereen vroeg in bed, we zijn immers al meer dan een etmaal wakker.

Photo: Antigua, early in the morning 11 august 2005, personel of a bank before their shift.

19:28 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua |  Facebook |

General Information about the travel through Guatemala and Honduras

I travelled GUATEMALA 07-21 till 08-12-2005!!!!

From Brussels-Airport Zaventem to Madrid and from Madrid to GUATEMALACITY .

You can find a dutch page full of nice stories and pictures about other travellers here.
Travelinfo about the touroperator Joker.
Other info here and here.

If you're wondering about the weather and also here or here.
The Belgian travel advice of Federal External Affairs here

My story will be told in dutch. Some touristinfo will be put in english.
Feel free to ask me some questions or to give me some suggestions about my travel-journal or to add your experience.

Enjoy!

Photo: Taken in Antigua, Guatemala, on the roof-terrace of café Sky, a nice breakfast- and cocktailbar.

19:26 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala |  Facebook |