Unsolved killings terrorize women in Guatemala: Culture of impunity seen

Magical Sites: Women Travelers in 19th Century Latin America
Published by Boston Globe, 3/30/06
By Indira A. R. Lakshmanan

GUATEMALA CITY -- Police found the body of 17-year-old Andrea Fabiola Contreras Bacaro on June 12, 2004. She had been raped, shot, and abandoned in a garbage ditch. Her hands were tied behind her back and her throat was cut. Carved into her right leg was a terrifying message: ''Vengeance."
Her case is tragically common among more than 2,300 women killed in this small Central American country since 2001, according to official police figures, in an epidemic of unsolved murders. In each of the last six years, the number of women slain in Guatemala has risen steadily, more than tripling since 2000. Yet unlike the epidemics of drug and gang violence in Central America, authorities have devoted scant resources and spotty attention to the crisis.
Housewives, teenagers, and college students have disappeared and later been found naked, disemboweled, sexually mutilated, beheaded, and dumped in abandoned lots. Activists have dubbed the killings ''femicides" for the particularly grisly and often sexual violence inflicted on victims.
Women suffer a high risk of murder elsewhere in Latin America -- in Ciudad Juárez in Mexico, as well as in Colombia, Peru, and Brazil -- but nowhere has the rash of killings in the last several years been worse on a per-capita basis.

On March 8, the Guatemalan government established a national commission on ''femicide," composed of officials from the executive branch, the justice sector, congress, and the state statistical agency. Activists dismissed the panel, which was allocated some $500,000 to study the problem for a year, as bureaucratic window-dressing.
In a country of 14 million people with one of the worst murder rates in Latin America -- 427 people were killed in January alone -- Guatemalan authorities are quick to blame gang violence and prostitution for the unsolved crimes involving both men and women. More than 80 percent of murder victims, officials point out, are men.
Gang violence is certainly one factor in the killings -- some victims have been young women who refused to join gangs or tried to leave them. But families of students, domestic workers, and other victims with no ties to gangs or the sex industry blame a culture of impunity in which police often fail to investigate slayings and killers believe they will go free.
Guatemala's culture and laws may also encourage the devaluation of women's lives. A man who rapes a minor can escape punishment by marrying his victim if her father consents. Domestic violence cannot be prosecuted unless signs of injury are still apparent 10 days later. Marital rape is not a criminal offense. A law empowering men to prohibit their wives from working outside the home was revoked only in 1999.
According to the Public Prosecutor's files, though more than 1,500 women have been slain since 2003, only 14 cases have ended in a prison sentence.
''This all sends a message to perpetrators that you can get away with murder," said Adriana Beltrán of the Washington Office on Latin America, a nonprofit advocacy group, who earlier this month helped families of Guatemalan victims bring attention to their cases in Congress and with the Organization of American States.
Guatemala's human rights ombudsman, Sergio Morales, agreed. ''There is a common denominator to all the murders: impunity," he told national newspaper Prensa Libre.
Crime scenes are often not properly investigated; families say their daughters' or sisters' clothes are often returned to them rather than kept as evidence, and DNA testing is not done. Victim profiling has been weak, and activists say police and prosecutors understate the number of victims. Despite the existence of an anti-kidnapping squad, police routinely delay searches until three days after a person is reported missing.
Victims' families say they have suffered harassment, intimidation, or a cold shoulder if they press authorities for progress on their cases. Members of a family whose nanny was raped, mutilated, murdered, and beheaded -- while the family's infant son was beheaded in his high chair -- say bloody clothes were found in the home of a neighbor, a policeman who they say had previously harassed the 19-year-old woman. Authorities said the blood did not match that of the victims, and the man was never arrested.
Slayings of women are rising dramatically, according to nationwide police statistics. Last year, 665 women were killed -- almost 13 a week. The death toll was up from 531 in 2004 and 383 the year before, according to official police logs. Already this year, 125 women have been reported slain, police said this month. The percentage of murder victims who are women has tripled since 2002 to 12 percent, according to police statistics.
Public frustration over violent crime has tarnished the standing of President Oscar Berger, whose once-enormous popularity has nosedived as concern over public security has climbed. In June 2004, Berger told La Nación newspaper that in ''a majority of cases, the women had links with juvenile gangs and . . . organized crime" -- although he cited no evidence to support that.

Under pressure from members of US Congress and human rights organizations, Berger's government has set up units to handle domestic violence complaints and crimes targeting women.
But activists say they want better investigations, not more bureaucracy. ''Under international pressure, they're creating lots of institutions rather than attacking the problem in a genuine way, which would require putting resources into investigating and prosecuting crimes that we already know exist," said Andrea Barrios of Guatemala's Human Rights Legal Action Center.
Interior Minister Carlos Vielmann said in an interview that authorities investigated hundreds of suspects last year and issued 31 arrest warrants. ''We're working especially hard on this problem because the crimes are particularly bloody and often include rape," he said.
But because of heavy caseloads, 40 percent of murders of women are never investigated and have to be archived, police and prosecutors say. The state's human rights ombudsman's office says only 9 percent of the cases have been investigated.
Guatemala's special homicide prosecutor Renato Durán said that as of last year, all femicide cases are now under one roof, helping authorities keep better track of the cases, streamline investigations, and profile victims. In January, two new prosecutors for crimes against women were assigned to the homicide prosecutor's office. But backlogs remain, with his office still investigating three-year-old cases. Poor police work and the absence of an active DNA lab means prosecutors have no material evidence in 95 percent of cases, his office said.
Guatemalan activists testified before the Organization of American States this month, urging them to establish a permanent observer to monitor femicide in Latin America and to pressure Guatemalan authorities to take crime investigation and enforcement more seriously.
In a report last year, Amnesty International traced the culture of impunity back to the country's 36-year civil war that ended a decade ago, in which 200,000 people were slaughtered. Citing intimidation of victims' relatives who have tried to seek justice, activists accuse rogue elements and decommissioned members of the police and military who have joined organized crime networks of involvement in some of the killings.

María Elena Peralta, 33, has been campaigning in vain for justice for four years since her sister Nancy disappeared from the University of San Carlos campus and turned up in a lot nearby with her throat slit. A nurse who began studying law so she could monitor the investigation, Peralta says she has been followed, threatened, and harassed since she started making noise about her sister's case. '' 'You're next,' one caller said," she recalls. ''It's like we're reliving the armed conflict."
''It's a show put on for the benefit of the international community," Barrios said of the government's new commission. ''But as long as they don't do investigations and imprison the guilty, women will continue to be murdered like animals."

13:59 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, killings, murders, woman, victims, news |  Facebook |


Guatemala recruits ex-soldiers to fight gang crime

07 Apr 2006 23:41:09 GMT
Source: Reuters
By Mica Rosenberg

GUATEMALA CITY, April 7 (Reuters) - Guatemala has rehired a battalion of former soldiers to help police combat rising gang violence, raising concern in a country that has struggled to rely less on its once all-powerful army.
More than 2,000 ex-soldiers began patrolling in olive uniforms this week alongside the civilian police force set up to take over law enforcement duties from the military after the country's 1960-96 civil war against leftist rebels.
They will mostly patrol crime-stricken neighborhoods in the capital, Guatemala City, where two rival street gangs active across Central America, Mexico and the United States are blamed for a wave of terror including rapes and beheadings.
Guatemala had over 5,000 violent killings last year, one of the highest per-capita murder rates in Latin America.
Many of the crimes are blamed on the street gangs or "maras," which grew out of Hispanic gangs in Los Angeles and then spread to Guatemala, El Salvador and Honduras.
"Never before in the history of our country has our society been so damaged by delinquency, organized crime, drug trafficking and gangs," President Oscar Berger told ex-soldiers lined up with firearms at a hiring ceremony this week.
The program will last for 10 months, after which the former soldiers will be contracted for another year or incorporated into the police force.
The move came after El Salvador's police chief said this week that military tactics could wipe out Central America's gangs in two months. Rights groups in the once war-torn region say extra firepower will not solve the problem.
A backlash against the gangs has often been brutal, with shadowy vigilante groups targeting members accused of robbery or extorting money from local businesses.
"Simply putting more men with guns on the street with little training is a short-sighted solution," said Sebastian Elgueta, Amnesty International investigator for Guatemala.
Most of the soldiers were discharged following 1996 peace accords between the government and leftist insurgents which sought to demilitarize the country after a civil war which killed 200,000 people, most of them poor Maya Indians.
Most of the killings were blamed on Guatemala's military and paramilitary groups.

11:36 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: murders, guatemala, killings, woman, victims, news |  Facebook |


Joke in Guatemala

Guatemala - schoolboys
schoolchildren on our mountainbike trip on teh first day around Antigua

A former travel-fellow of my Guatemaltecan travel returned to work there in a voluntary-organisation for six monthes.
here you can follow the story of her and her friends. it's in dutch.
Blue Colour Seeking.

16:14 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


El Ceibal (day 11) - stuck in the Mud

photo: we, pushing our bus out of the mud...we were just returning from our first maya-site El Ceibal. We were in the middle of nowhere. It was the late afternoon and we had just been attacked by killermosquitoes on the site.
It was hot like hell.
then three of us went out for help. Julio the boss sent his driver after them, 'cos it was to dangerous in the region (we learned that afterwards)...the wind was blowing the clouds together that gathered above our sweating heads..when the rain came falling from the darkening sky and we fled for shelter in the stinking muddy bus full of insects and attacking mosquitoes and we waited in the pouring rain and night, deadly tired, wet and filthy...we ate cookies and we heared a strange kind of noise from the depth of the woods...horrifying but not many among us seem to hear it...later we were told that it were howler monkeys...
Finally arrived at the hotel, two of us had to be taken to the hospital due to allergic reactions of the mosquitoes and some bad feelings.
Read the report of day 11: here

20:13 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala |  Facebook |


day 22-23: thursday and friday august 11&12, 2005 -Antigua - Mercado Artisanales - Guatemalacity Airport - the long flight home

DSCN2283bClick for larger view!
De dag van de terugreis naar België. Rond 7u30 sta ik op. De meesten slapen nog als ik met mijn roommate de stad intrek. We willen immers de Mercado Artesanales vinden om koopjes te doen. De meeste winkels die we zien zijn nog niet open en op de markt aangekomen wordt ook daar pas alles in gereedheid gebracht. We splitsen ons op en met de camera in de aanslag kuier ik door de groenten en het fruit van de markt. Overal lopen handelaars en vroege vogels kriskras door elkaar met een occasionele sukkelachtig toerist ertussen die met kop en schouders boven de bedrijvige mensjes heen uitsteekt. Zalig die sfeer.

Uiteindelijk vind ik dan de echte markt met souveniers en ik laat me d’r al direct doen, een t-shirt, twee tasjes, een masker, nog een masker wisselen al rap van eigenaar. Ze zullen thuis nogal opkijken als ik met al mijn souveniers toekom. Ik koop nooit iets!Mijn geld is er bijna door en samen met mijn gezel keer ik terug naar place de rendez-vous café Sky, waar we ontbijten.

Tijdens het ontbijt uiten we onze waardering en dank aan onze begeleidster en geven we haar een kaartje als kado. Ze is lichtjes ontroerd en dan komen we nog af met een fles rum, een nieuw rood onderhandelingstopje en nog wat foto’s van kinderen om in te lijsten.
Na de uitgebreide brunch trekken de meesten er nog een sop uit om de tips van de anderen te volgen en bepaalde winkeltjes te gaan zoeken. De laatste centen moeten eraan.
Ergens in een chiquere textielboetiek koop ik met mijn laatste 50 Quetzal een mooi handgeweven tafellakentje.Nu heb ik enkel nog wat zakgeld om op de luchthaven te verdoen, wie weet moet ik nog extra eten kopen.

Om 13u30 vertrekken we naar de luchthaven. Ondertussen moeten er nog een troep Hollanders met ons mee ook, die zich al opwinden dat zij met Julio om 12u30 hadden afgesproken. Nou seg!
We zijn redelijk op tijd in de luchthaven en nemen nog de tijd om een paar groespfoto’s te trekken samen met Heladio en Julio als aandenken.
In de luchthaven moeten er eerst nog weer een boel paperassen ingevuld worden en blijkbaar zitten we niet naast mekaar op de vlieger. Verdomme.Nu ja we kunnen zo ongeveer bij elkaar zitten door mensen te vragen te wisselen. Dat onderhandelen loopt niet echt vlot, maar ach ja.
Eerst vliegen we naar Costa Rica. We vertrekken om 17u10.Daar zitten we twee uur vast en met mijn laatste dollars koop ik een vette hamburger.Nu heb ik nog 2 dollar en 7 quetzal over lol.Mijn sigaretten heb ik betaald met euro aan een reisgenootje.Als we eindelijk in Costa Rica opstijgen, begint de lange vlucht terug.

Ik lees veel en slaap amper. Compleet groggy, ik kon immers niet slapen tijdens de kunstmatige nacht in het vliegtuig, hoe zeer ik mijn best ook deed, komen we rond 15u30 toe in Madrid. Klaarlichte hete dag. “Last call for brusselas”
Net aan de gate worden we niet meer toegelaten. We zeggen dat onze bagage ons worst kan wezen, want die komt toch achter. Maar het baat niet, we worden geweigerd, waarschijnlijk hebben ze onze plaatsen al door verkocht. De volgende vlucht is pas om 20u…We zitten dus vier uur vast en schuiven zeker twee uur aan aan het loket om andere tickets te krijgen.
Onze begeleidster sleept enkel een gratis drankje en pistolet uit de brand; Nu ja, toch nog iets hé.Het thuisfront brengen we alvast op de hoogte. Mijn ma is blij me te horen.Uiteindelijk blijkt het vliegtuig amper vol te zitten.En met nog eens een uurtje vertraging vertrekken we eindelijk naar Zaventem.Om 23u50 is het een prettig afscheid en dito weerzien met mijn ouders.
Home sweet Home…

20:11 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua |  Facebook |


Honduras - Hot Springs

Photo: hot springs, in the jungle we followed the path to the well. Steaming and hot! Where the 92°c water mixed with the cold river it was just great to take a warm bath.it was getting dark and I was staring and daydreaming at the light of the fireflies.

19:55 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hot springs, guatemala, honduras, copan |  Facebook |


Day 20: tuesday august 9, 2005 - Honduras, Copan - Finca de Cisne - Hot Springs

DSCN2212aOm 7u30 zitten we aan het ontbijt, vandaag vertrekken we naar een finca: “finca des cisne”, een gemeenschap van 70 gezinnen die zelfvoorzienend zijn. We zullen er paardrijden ene koffieplantage en -branderij bezoeken, we krijgen er lunch en we gaan wat spartelen in het water en dat voor de democratische prijs van 40 dollar per persoon. Ik kan dat nog net betalen lol.
Tegen 10u30 komt Carlos onze gids ons ophalen, hup in zijn dodge pick-up is er gelukkig ook een achterbank waar ik vlug op kruip. De anderen vliegen de laadbak in samen met de twee zwarte schattige labradors erbij. Ook een Wiener-hanswurst wordt bij ons gedropt. ‘t blijkt verdikke nog ne jurist te zijn ook en waarschijnlijk van Carlos geaardheid.

Na een half uurtje wordt iemand misselijk uit de laadbak naar de auto overgedragen.We houden een plaspauze in Carlos’ guesthouse en dan gaat de helft al paardrijden, terwijl wij zijn koffiebranderij bezoeken. Continu stromend water zorgt voor de energievoorziening en algauw wordt ons duidelijk dat Carlos een stinkendrijke feodale hereboer is met lijfeigenen die op zijn domein wonen, werken en dienen.
We rijden naar de paardenmanege, waar de rest al aangekomen is, één van de boeren is kokosnoten aan het kapothakken met een lange manchete. We drinken het sap. Lekker! Maar miljaar er zit daar zeker twee liter in zon’ noot! Dat krijgen wij niet op!Hoe lekkerder het sap, hoe slechter het vlees dat dan heel zacht is, maar niet echt slecht. Hoe slechter het sap, hoe vleziger en beter het vlees van de noot.
We klimmen op het paard en algauw gaat het in draf door de heuvels en in ware galop spurten we naar de heuveltop tussen de machtige beboste bergen. Dit lijkt wel een scene uit een avonturenfilm. Of slaat mijn fantasie weer op hol. Ik vind het gewoonweg zalig! Nooit gedacht dat ik de microbe ban het paardrijden te pakken ging krijgen. Ik zit wel op een iets rustiger paard. Onze begeleidster beseft na een tijdje dat het eigelijk allemaal zo verantwoord niet is en kruipt voor de zekerheid op een trage knol en we lachen ons een kriek als zij nu telkens een uur achter komt getsjokt op een paard dat zich niet aantrekt van de wedloop tussen haar vinniger collega’s.

We komen bij een rivier waar de eerste groep al ligt te ploeteren. Ik blijf lekker op de kant en maak wat foto’s van de anderen in het kolkende water.
Blijkbaar hebben we de scene gemist waarin een van de honden de andere hond naar de overkant wou volgen en dacht dat iemand van ons een rots was. De hond nam een aanloop en sprong naar de rug van die persoon en had pas in de lucht door dat het geen rots was. Het schijnt enorm grappig geweest te zijn hoe de hond in de lucht spartelend zijn baan probeerde te veranderen en dan ter kloefe op de geschrokken jongen terecht kwam!

In het huis van Carlos krijgen we een heuse lunch voorgeschoteld. Zijn papegaai roept de hele tijd “ola”, verkruipt in zijn kooi, steekt zijn kop door een gaatje en roept dan weer “ola”. Die kerel is zo maf dat we schuddebuiken van het schaterlachen en die papagaai aapte zelfs onze lach na! Hilarisch beest!Ondertussen krijgen we de eerste regendruppels op onze kop.
Na de lunch gaat het via de pick-up naar de koffieplantage en de cardemonplantage. De koffieplanten staan in de schaduw van speciaal daarvoor aangelegde andere bomen. De cardemon smaakt heel anijsachtig en fris.
Van daaruit gaat het naar de Hot Springs, het water is er 92 graden en den dezen hier moest er per s ene keer aan voelen. Waarschijnlijk was ik effe verdwaasd van de kopstoot die ik even daarvoor had uitgedeeld aan een zware laaghangende boomtak.
Magisch toch zo’n kolkende stomende rivier.De anderen gaan baden maar het warme water en het koude water zich tot een heerlijke temperatuur hebben vermengd.Ondertussen valt het duister en bestuderen we weer de vuurvliegjes.
Tegen 19u40 zijn we weer in het hotel en stervend van de honger vallen we op onze maaltijd aan.
Ik ga vlug douchen en vanuit de douche hoor ik enorm veel lawaai. Ze zijn blijkbaar shotjes aan het drinken waarbij ze een slok binnengekapt krijgen en waarna wordt hun hoofd dooreen geschud wordt…
Ik schuif weer aan tafel en rook rustig een saffie als ik opeens een meisje van de groep haastig naar den toog zie spurten. Niet van haar gewoonte om zo rap te gaan. Blijkt dat ze beetje geschrokken is van een tarantula die tussen de rugzakken in haar kamer zat.Geert weet eerst ook niet wat gedaan, want ‘tis den eerste keer dat er een tarantula binnenzit. Uiteindelijk werpen we er een sigarenkistje op en dragen we de spin naar buiten en zetten ze aan het einde van de straat af.
De Hondurezen bekijken het allemaal geamuseerd en zeggen dat die tarantula’s even gevaarlijk zijn als een hagedis, dat je die gewoon op je hand moet zetten en elders zetten als je ze niet wilt. Ahum…

Vandaag was een schitterende afsluiter van de reis. Morgen vertrekken we terug naar af: ANTIGUA. Mijn laatste centen ga ik daar verdoen aan souveniers.

photo: this Ara was very angry and unpleased with me taking a picture of hm! so funny!

18:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, honduras, copan, finca, hot springs |  Facebook |


Day 19: monday august 8, 2005 - Honduras, Copan, Ruinas

Mijn kamergenoot is al vroeg wakker en gaat lopen. Ik ben ook bij de vroege vogels, enkel een van de zieken is ook al op. Ik zet me aan een tafeltje en ontbijt al. De heerlijke koffie smaakt verrukkelijk, net als het fruitbord en de toast.
Druppelsgewijs komen de anderen ook ontbijten en dan trekt iedereen op eigen houtje de stad in. De zon brandt al verschrikkelijk.
Ik neem wat straatfoto’s en foto’s van de stoere bewakers van de banken.
Dit keer lukt het wel om te internetten en ik schrijf vlug een verslagje.Rond 13uur vertrekken te voet met een gids naar de site van Copan. Amper 20% is blootgelegd en overal waar we heuveltjes zien, daar liggen restanten van tempels onder.De jungle heeft alles in de loop der eeuwen overwoekerd.
We krijgen een goeie rondleiding, hier zijn de stelas en de altaren weer anders qua stijl. Er ligt hier ook nog een ballen-veld waar de aristocratie het spel speelde. De winnaar werd geofferd: men sneed zijn hart uit en plantte dat op een rond gebeeldhouwd werk, via gootjes stroomde het bloed dan van het ronde bolwerk, moet een sierlijk tafereel geweest zijn. Zo kwam de ziel van de geofferde direct in de hemel terecht. De verliezer werd gewoon van kant gemaakt.
Eén van de beroemste dingen in Copan is de Hiërogliefen-trap. Een meters hoge tap vol hiëroglyfen die de hele geschiedenis en rituelen vertellen.
We klimmen langs een deels door de jungle overwoekerde tempel naar boven waar we een schitterend uitzicht hebben over de site.Ook hier is de akoestiek weer enorm.
Enkele archeologisch geïnteresseerden gaan nog de tunnels in, die 6km lang zijn en het binnenste van de tempels bereiken.
Wij wachten uitgeteld in de schaduw.
De rest van de dag verloopt relaxed.

photo: stela, sacrifice-alter where the winner of the ball-game was sacrificed to the gods, his heart was cut out and put in de hole of the bowl.the blood was streaming in the gutters around it and then everything was burnt to get him to Paradise. The loser was just wasted...

13:31 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: honduras, copan, maya, guatemala, ruins |  Facebook |


Honduras - Copan

photo: like everywhere else armed policemen are keeping an eye on the streets. These guys were protecting the museum in the centre of the town, along the townsquare.
banks and juwelers and electro-stores were also guarded by tough shotgun-armed rambo-dudes.

20:13 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: honduras, copan |  Facebook |


Quirigua - Ceibaltree

Photo: Field of the Lost city of Quirigua, look at the enormous El Ceibal-tree...search for the people to see how huge it is

More info about Quirigua
Cia World Factbook about Honduras

DSCN2182Guatemala, Quirigua, stela D, 756 AD ( fifteen feet high with excellent full-figure glyphs

20:24 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, ceibal, quirigua, ruins, maya |  Facebook |


Day 18 - sunday august 7, 2005 - Puerto Barrios, Quirigua, Copan, Honduras

Om 6u30 schuiven we aan het ontbijt. Deze nacht heb ik in één ruk doorgeslapen. Zalig!
We rekenen de individuele rekeningen af en schepen in per lancha naar Puerto Barrios, aan de andere oever van de monding van de Rio Dulce.Magisch zo op die enorme rivier varen.
We worden dol enthousiast als kleine kinderen wanneer de stuurman de motor aflegt omat er op een 50 m een school dolfijnen passeert. Het is de eerste keer dat ik dat in het wild zie en ondanks het feit dat we enkel een hoop vinnen en stukken rug en staart zien, vind ik het fantastisch.
We varen langzaam naar het haventje in Puerto Barrios waar er grote vrachtschepen aangemeerd liggen. Chiquita België staat er op een bananenboot geschreven.
Aan de kade staat Heladio al glimlachend op ons te wachten en we klimmen ons bloedheet busje in.

Hier gaan we dan, naar Honduras, Copan, voor de laatste uitstappen van onze reis.
Iemand van de groep is kotsmisselijk en onderweg houden we een paar keer noodgedwongen halt.

Niet zover van de grens ligt nog een mooie Maya-site, die van Quirigua. Met veel estelas. Soort obilisken en zoömorfe altaren midden van een groot open plein in het woud en enkele occasionele reusachtige Ceibal-bomen.
Onze reisbegeleidster heeft onlangs nog eens goed ons budget berekend en sommigen zullen de laatste dagen wel kunnen lenen. Niettemin mislukt de eerste inspanning om goedkoop te picknicken. In een wegrestaurant krijgen we weliswaar lekker eten mar de bestelde schotels kloppen precies niet goed. Vreemd, het meisje noteerde al onze grillen maar, ik wil dit, maar zonder dat, de ander wou ook zo iets maar wel met dat en zonder dit. Het bleek allemaal verdacht makkelijk te gaan. Onverstoorbaar kwam ze met schotels aan en we namen dan maar van mekaar.
Ondertussen wordt de partner van de zieke ook steeds slechter samen met twee anderen die zich vandaag ook maar stillekes houden.
Nu het smaakte wel en de tocht richting grens ging verder.

De grensovergang met Honduras verloopt vlot, we wisselen aan het raam van het busje wat Quetzales tegen Lempiras en nadat we ook weer een stempel bij hebben gekregen op ons pasport rijden we de bergen in naar Copan.
Al vlug parkeert ons busje zich voorde ingang op de steile helling naast het Via Via Jokercafé.
Geert de uitbater en zijn vriendin Annemie zijn vriendelijke Antwerpenaren die hier al ruim 3 jaar wonen. Ze hebben 14 slaapplaatsen en die zien er goed uit.

We verkennen het stadje wat, hier zien we wel veel gewapende politie en de jeugd ziet er ook modern uit. Voor Honduras dat het armste land is van het westelijk halfrond, ziet Copan er vrij duur en chique en modern uit. Schijn, zegt geert, ga verder het binnenland in buiten de stad en je ziet hoe het werkelijke leven er is. Hier is er gewoon heel veel toerisme omwille van de grote Mayasite. De overheid investeert hier dan ook heel veel en slechts de heel lokale bevolking trekt hier inkomsten uit.
Door de geschiedenis heen is Copan altijd door buitenlanders opgebouwd geweest en geregeerd geweest.
Ook licht hij toe dat er veel problemen met burenlawaai zijn, waarmee hij bedoeld dat het gerecht hier al verschillende cafés heeft gesloten. Al dan niet wegens vermeende lawaai-overlast en onrechtstreeks door de cocainehandel.
De cocaine wordt voor de Mosquito Coast gedropt in de zee (Nicaragua, Honduras, Panama,…) de Garifunabevolking loodst die de jungle binnen en van daar uit wordt ze verder vin Midden-Amerika verspreid. Copan blijkt een doorvoer haven te zijn, wegens de vele grootgrondbezitters die geen controle hebben over de vele sluipwegen op hun grond gebied.
Zelfs de CIA zou hier zitten volgens Geert.
We hangen aan zijn lippen over zijn straffe verhalen en zijn ontmoetingen met de Minister van Toerisme en de president, die niet wisten dat er een negatief reisadvies tegen Honduras loopt, terwijl het hier relatief veilig is itt Guatemala. Bovendien zijn er hier verschillende internationale projecten bezig die gewoon weg geldverspilling zijn. Tell us something new.
Geert vindt het ook jammer dat we geen humo, duvel of coté d’or meegebracht hebben. Blijkbaar staat dat op zijn site, maar we wisten dat niet, gratis cocktails daar kunnen we dus achter fluiten.
Aan veel producten kan hij niet geraken en om de zoveel weken gaat hij een hele dag boodschappen doen. Hollandse Gouda bijvoorbeeld heeft hij dit keer in zijn keuken. Maar veelal is het een probleem om aan de juiste producten te geraken, ze hebben de dingen nooit als je ze moet hebben en dan komen ze een week later met hele voorraden van het gevraagde, maar dat heeft ie dan niet meer nodig;Internetten lukt niet. Het niet is veel te traag. Morgen zal ik het nog eens proberen. Een laatste verslag naar het thuisfront.

Als we gaan slapen merken we nog een klein schattig geckootje tussen mijn kleren op het bed. Het verdwijnt vliegensvlug ergens achter mijn hoofdkussen.Dat beestje laat ik maar met rust.

19:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, puerto barrios, quirigua, rio dulce |  Facebook |


Los Siete Altares- walking the Caribbean Coast

photo: view on the caribbean coast


Los Siete Altares - the 7 falls - caribbean coast

Photo: descending the Siete Altares, natural park with 7 falls and wonderful pools where you could swim. We paid 10 Quetzales per person to enter and had to climb the riverside, trees and rocks or just through the water to get up there. Kinda fun and beautifull!

News- Central-American MARAS - youthgangs: victims of deathsquads.

Doodseskaders versus jeugdbendes (source= METRO)
Doodseskaders Centraal-Amerika erft bendecultuur uit de VS

SAN JOSÉ Toen er twee weken geleden op één dag 35 gevangenen omkwamen tijdens gevechten in verschillende gevangenissen keek niemand in Guatemala daarvan op. Dat de gevangenen elkaar te lijf gingen met automatische wapens van een hoog kaliber en zelfs met granaten, wekte evenmin verbazing. De gevechten maakten deel uit van een veldslag tussen de twee gevaarlijkste jeugdbendes in het land, de Salvatrucha en de M-18. En die rivaliteit - dat weet iedereen - stopt nooit, ook niet tussen de gevangenismuren.

Meer onrust wekt het hoge aantal moorden op straat. Guatemala kent volgens de Inter-Amerikaanse Mensenrechtencommissie het hoogste aantal moorden van heel Latijns-Amerika: 70 per 100.000 inwoners. Dat is grotendeels te wijten aan de maras, de jeugdbendes. Ook El Salvador, Honduras en Nicaragua worden overspoeld door het fenomeen.

De maras zijn een probleem dat afkomstig is uit de Amerikaanse bendecultuur. De eerste jeugdbendes werden in de jaren ‘80 gesticht door Salvadoraanse criminelen die in de gangsvan Los Angeles hadden gezeten. Wanneer ze door de VS werden opgepakt en gedeporteerd naar hun geboorteland, pasten ze hun opgedane ervaring graag verder toe. Uiterlijke tekeningen en gedragingen zoals de talrijke tatoeages, hoofddoeken, een codetaal van gebaren en het belang van de bende als groep, zijn grotendeels overgenomen van de Amerikaanse tegenhangers. Als gevolg van de repatriëringen, begonnen de misdaadcijfers in de jaren ‘90 de pan uit te swingen in El Salvador. De bendes verspreidden zich daarna snel over Honduras, Guatemala, Nicaragua en recent ook Mexico.

Precies uit vrees voor de oprukkende jeugdbendes in eigen land, deporteren de VS gewelddadige latinojongeren ook nu nog massaal naar Centraal-Amerika.

Vorige maand kondigden de Amerikaanse autoriteiten aan dat 600 bendeleden die momenteel een straf uitzitten in Amerikaanse gevangenissen, na hun vrijlating naar hun geboorteland worden overgevlogen.

Per dag deporteren de VS tussen 20 en 30 minderjarigen naar Honduras, Mexico en Guatemala, zo schat Marta Savillón van de kinderrechtenorganisatie Casa Alianza.

De Centraal-Amerikaanse landen proberen één vuist te maken tegen de maras. Eind juni sloten ze (met uitzondering van Costa Rica) een akkoord voor de samenwerking van hun ordediensten. El Salvador en Honduras hebben een reeks draconische wetten aangenomen.

Jongeren kunnen louter omdat ze lid zijn van een bende jaren achter de tralies belanden. Uiterlijke tekenen van lidmaatschap - tatoeages, handtekens, hoofddoeken, korte haarsnit - zijn een wettelijke basis voor arrestaties.

In het kader van de operatie ‘Super Mano Dura’ (Superstalen Vuist) lanceerde de Salvadoraanse regering van Antonio Saca op 1 september ‘antibendepatrouilles’ in de hoofdstad. Teams van telkens drie soldaten en twee agenten sporen actief bendeleden op.

«De patrouilles opereren alsof ze op jachtexpeditie zijn», klaagt Savillón van Casa Alianza. De patrouilles jagen jongeren weg uit rehabilitatieprogramma’s.

Mensenrechtengroepen zijn bang dat er in de straten van El Salvador en Guatemala doodseskaders aan het verschijnen zijn, net als in Honduras. Onder meer Amnesty International documenteerde in dat land het bestaan van zulke eskaders aan de hand van ettelijke standrechtelijke executies. De vermoorde jongeren maakten vaak geen deel uit van bendes, maar droegen enkel de uiterlijke tekenen daarvan.

«De Hondurese maatschappij kijkt met onverschilligheid en apathie naar de dood van deze kinderen.

Sommige kranten suggereren dat moordpartijen de enige oplossing zijn voor het veiligheidsprobleem.»

De Hondurese president Ricardo Maduro erkent dat er een probleem is en heeft twee jaar geleden al een onderzoek geopend om de doodseskaders te identificeren.

Een speciale eenheid bij het ministerie van Justitie voert het onderzoek en heeft intussen 285 mensen aangeklaagd. Slechts acht werden tot dusver veroordeeld. Ricardo Díaz, het hoofd van de speciale eenheid, bevestigt dat leden van de Hondurese politie en het leger betrokken zijn bij de standrechtelijke executies.

Maar van een echte strategie tegen de wortels van het probleem is nauwelijks sprake. El Salvador, Nicaragua, Honduras en Guatemala bengelen aan de staart van de ontwikkelingsindex van de VN. Meer dan de helft van de 38 miljoen mensen in Latijns- Amerika leven onder de armoedegrens, de meest vruchtbare ondergrond voor de bestaande geweldcultuur.

Of, zoals de Economische Commissie voor Latijns Amerika en de Caraïben (Eclac) het fenomeen van de maras verklaart: «Identiteitsverlies als gevolg van sociale en economische uitsluiting, problemen binnen het gezin, werkloosheid en een cultuur van geweld, drijven mensen ertoe om hun identiteit opnieuw op te bouwen in jeugdbendes.» ¦ De Hondurese maatschappij kijkt met onverschilligheid en apathie naar de dood van deze kinderen. Sommige kranten suggereren dat moordpartijen de enige oplossing zijn voor het veiligheidsprobleem.

photo: spider in the grass by a nikon coolpix 7600.

11:12 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Day 17: saturday august 6, 2005 -Livingston, Siete Altares - a walk along the Caribean Coast

Ik ontwaak een eerste keer rond 5u. Om 7u hijs ik me uit bed.
We zijn weeral van de vroegste vogels en bestellen al ons ontbijt. De koffie smaakt heerlijk.
Ondertussen druppelen de anderen ook binnen.
Het is nog niet duidelijk wat de plannen zijn voor deze dag. Vannacht heeft het immers weer enorm gestortregend, ik heb dat helemaal niet gehoord, en ook nu krijgt het land weer een douche op zijn kop.

Onze begeleidster doet enkele voorstellen.
Uiteindelijk zijn er een boel mensen die thuisblijven relaxen vandaag en met 8 trekken we erop uit te voet naar de Siete de Altares: weer een soort natuurpark met watervallen.
Op mijn leeg gat zitten is echt niet aan mij besteed en ik ben blij dat er nog zo over denken.

Tegen 8u30 zijn we op weg door het stadje naar de kust. De wegbeschrijving is heel simpel, maar we raken er wel ondanks enkele twijfels onderweg.Na een korte bui, klaart de hemel op en wordt het steeds warmer.
Het strand langs de kust van Livingston stelt niets voor en bovendien blijkt het hele strand propvol te liggen met PMD. Dat bleek van de orkanen te zijn die twee weken geleden passeerden. Je houdt het niet voor mogelijk. Om een beeld te geven. Het is een grote stortplaats, heel dat strand. Niet zomaar heel veel flessen. Niets anders dan plastic en andere rommel.
We wandelen een groot anderhalf uur op ons gemak langs het absoluut onromantische strand. Ooit had ik me de Caraibische kust anders voorgesteld.
Uiteindelijk komen we bij een bar, met enkele steigers die in de zee lopen waarop torentjes zijn gebouwd waar je in een hangmat kunt liggen of uitkijken over de woeste golven.
Wat fotootjes trekken en dan de anderen vervoegen die al aan den aperitief zitten.Na nog een uur stappen gaan we de bossen in en komen we bij de ingang van het park. Elk 10 Q betalen en we mogen voorzichtig langs de rotsen en de rand van de rivier naar omhoog klauteren. We vragen de politieagent mee, die zijn broek opsleufd en ons volgt.
Algauw merk ik dat het geen enkel zin heeft acrobatische toeren uit te halen om mijn bergschoenen droog te houden en ik plons dan maar in het water, dat gaat veel gemakkelijk en springend van steen tot steen bereiken we de waterval.
Nog steeds neem ik geen duik in het water en neem wat foto’s van mijn ploeterende gezellen.
De agent staat ondertussen verveeld zijn nagels te knippen.
Na een half uurtje dalen we terug af. Eigenlijk is het wel leuk!

Bij de ingang wring ik zo goed als kwaad het kan mijn bottines uit en mijn kousen en soppend gaat het dan terug naar Livingston.
Bij Maria, een Guatemalteekse vrouw die ooit met een indiër was getrouwd eten we een heerlijke maaltijd. Het is 15u in de namiddag. 2en van ons krijgt pas haar eten als de rest al klaar is. Het smaakt. Ik verlaat de rest al vlug omdat ik mijn doorweekte voeten beu ben. De douche is verkwikkend en we genieten nog wat na op het terras van het hotel.

’s Avonds net voor we uitgaan eten, valt in heel het dorp den elektriciteit uit. Sommigen moeten in den donker uit den douche zien te geraken en ook het onweer dreigt weer los te barsten. We reppen ons met onze zaklampen naar een restaurant waar het licht na een tijdje weer aanfloept. Het eten vind ik weer wat tegenvallen. De anderen smaakt het gelukkig een stuk beter heb ik de indruk. Ons restaurant ligt naast een discotheek, waaruit luide muziek dreunt. Een deel van de groep beslist om nog wat te gaan dansen. Ik ben een beetje uit mijn humeur, ook weer heel moe en ga maffen met de anderen.

photo: walkig along the dirty caribean coast, it was filthy and the plastic was spread al over the beach due to the hurricanes of the past weeks

20:28 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, livingston |  Facebook |


Sayaxché - On the river Pasion to Aguateca

on the Rio la Pasion in a speedboat to the Mayan City of AGUATECA, with a Sony Cybershot by a fellowtraveller.
Would we survive the attack of the Killer-Mosquitoes?

22:02 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rio pasion, guatemala, sayaxche |  Facebook |

Casa Rosada - earth-crab

Those crabs came walking down the floor of the restaurant while we were eating...they were so fast!!! I shot this one with a nikon coolpix 7600 of one of my fellow-travellers.

According to the hotelpersonel those crabs do not live in the sea and aren't meant to be eaten. these ugly bastards were kinda funny.

20:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, livingston, casa rosada |  Facebook |


Livingston - the Caribean Coast


photo: Livingston, in the evening, pelicans were fishing near our hotel La Casa Rosada.

More info

19:43 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (4) | Tags: guatemala, livingston, casa rosada |  Facebook |


Dag 16: friday august 5, 2005 - Poptun - Rio Dulce - Livingston

De hele nacht heeft het zwaar geonweerd. Om 7 u schuiven we aan het ontbijt en rekenen we ook onze persoonlijke rekening af: 357 Quetzal. Da’s een ferme meevaller.
Ons busje op richting Rio Dulce. Ondanks de regen is het drukkend warm. Die hoge vochtigheid toch hé.
Bij de aanlegsteiger is het wachten op de lancha van het hotel te Livingston aan de caraibische kust. Dat stadje is enkel bereikbaar over de rivier.
De paar militairen die op de kade lopen willen niet gefotografeerd worden en een nootjesverkoper schepen we af nadat we na zijn proevertjes te weten komen dat hij verschrikkelijk veel geld vraagt voor een zakje.

Ons bootje komt eraan. Iemand van de groep is zwaar ziek. Toch moeten we ruim 2 uur varen over de grote rivier tot aan de kust.
Zoals altijd is het enorm genieten op het water. Schitterend landschap ik besef dat we het al veel te vlug gewoon zijn en dat het thuis raar zal doen.

Ons hotel La Casa Rosada wordt uitgebaat door een Belgische die getrouwd is met een Guatemalteek die verbazend goed nederlands praat. Het zijn allemaal houtjes hutjes met twee bedden. Het ziet er heel knus en gezellig uit. Er hangen weer ventilatoren aan het plafond en het dak is aan de zijkanten open. Gelukkig hangen er muskietennetten. Het sanitair is gedeeld en het water is weer koud-lauw.

Na de lunch ter plaatse in het restaurant dat uit een strooien overdekt terras bestaat, verkennen we het stadje wat. Hier vind je ook de zwarte garifunabevolking.
Ik had me het stadje een stuk “romantischer” voorgesteld, maar het bestaat uit slechts een paar grote straten vol cafés en restaurants en winkels en ‘tloopt er vol van de toeristen. Echt charmerend vind ik het niet.
Algauw ploffen we ons weer in ons hotel op enkele tafeltjes.
Het is relaxen met witte wijn en cocktails tot aan het avondmaal dat beloofd heerlijk te worden. Ik raak wat ontgoocheld. Mijn garnalen met curry zijn op een heel eigen interpretatie beried en mijn garnalen zijn helemaal doorkookt en absoluut niet sappig meer. De smaak is wat eentonig. Ook de “kreeft” “langoustine” die anderen hadden genomen bleek niet echt dat te zijn.

Ondertussen schrikken we ons een hoedje wanneer er opeens aard-krabben over de vloer komen getrippeld. Met het fototoestel in de aanslag maken we jacht op deze grappig voortschrijdende beesten.
Om 22u30 ga ik doodmoe slapen.

photo: on the rio dulce to Livingston: some little houses in the middle of nowhere

13:45 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: livingston, guatemala, poptun, rio dulce |  Facebook |


Day 15 - Poptun, Finca Ixobel - Horsebackriding

We zijn nu twee weken ver. Deze tweede week is enorm vlug gegaan.
Om 7 uur sta ik op, mijn twee makkers liggen nog te maffen. Ik maak me in stilte klaar en ga naar het restaurant voor het ontbijt. Onze ouderdomsdeken is zoals altijd al heel vroeg uit de veren en ik had ‘m niet direct herkend met zijn zweetband rond zijn hoofd. Hoe stom.

Op de lijst van de activiteiten merk ik dat er nu al 4 mensen gaan river-tuben. Ik snel terug naar ons hutje en wek mijn roommate die rap meekomt zien.
Aan het ontbijt begint er plots een Amerikaans meisje tegen me te praten. Ze zou ook graag river-tubing doen, en weet me te vertellen dat als de 4 mensen willen doorzetten, ze de prijs van de vijfde wel moeten betalen. Ze vraagt of ik geen mensen ken die dat willen doen. Ondertussen zit de rest ook aan tafel en mijn andere roommate laat zich uiteindelijk overhalen zodat ze dan toch met z’n 5-ven zijn.
Helaas moet ik vertrekken naar de paardenstal en laat mijn gesprekspartner achter bij mijn gezellen.
We krijgen een lunch mee en worden op een paard gezet.
Op ons gemak stappen we door de enorm drassige modderige ondergrond door de bossen en de struiken.
Opeens gaat het algauw in draf waardoor we ferm door een geschud worden.
Ook galop behoort blijkbaar tot de activiteit. Na de eerste schrik is het gewoon weg plezierig. Al begint mijn kont enorm zeer te doen en denk ik na het eerste uur dat ik dit geen zes uur ga volhouden.

Na drie uur en wat pauzes onderweg komen we stijf en stram en kreupel aan op de picknickplaats. Een riviertje waar de dames zich te goed doen aan het frisse water.
Ondertussen kijk ik toe terwijl ik mijn lekkere sandwich verslind. Als ik wat kruimeltjes in ‘t water gooi wemelt het van de vissen die erop af stormen. Maf!
Onze begeleidster balanceert even een boomstronk, ik trek een foto net voor ze armwiekend het water in tuimelt. Waterballet scheen me toch een stuk eleganter te zijn.Na het eten begint de hemel grijs te worden.

We stijgen op in onze regencape. Onze gids trapt eerst nog een grote schorpioen plat.Kort daarna valt het water uit de hemel en in een mum van tijd is de drassige ondergrond gewoon weg één en al modder. Ook de riviertjes en beekjes die we kruisten, zijn opeens een stuk dieper geworden. Mijn bottines lopen zelfs in en ik zit op een paard!

Als de anderen weer beginnen galopperen wil mijn paard hen achterna en springt over de laatste hindernissen. Jawadde, hoeveel lessen moet je daarvoor in België gehad hebben voordat je dat mag doen. Ik hou het ondertussen wel niet meer uit van de pijn in mijn magere kont.

We zetten ons bij de rest die al terug is van het river-tuben of die gewoon een snipperdag hebben genomen. De river-tubers zijn lichtjes geblesseerd en zeggen dat het wel wat wild was bij momenten.
Ik kruip in de douche en probeer ook mijn vuile broek wat uit te wassen.
’s Avonds kan ik niet zoveel eten en in de bar ben ik wat stilletjes aan het genieten van de ambiance die de anderen maken. Om 23u30 ga ik slapen. Het bliksemt al de hele nacht en in het gras vliegen vuurvliegjes rond.

20:55 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, finca ixobel, poptun |  Facebook |


Day 14: august 3, 2005 - Flores to Poptun - Finca Ixobel - eco-farm and adventure

Het was een hete nacht. Enkel door de temperatuur jammer genoeg. Ik heb geen insektebeten bij, maar degene die ik wel heb, jeuken enorm. Bah!
We ontbijten in La Peregrino.

Tegen 9u30 verlaten we Flores en zijn we al op weg naar elders. Poptun, waar we de Finca Ixobel zullen verblijden met ons bezoek. Een eco-boerderij in the middle of nowhere, omgeven door bos en drassige grond. Het is er zoals je kunt verwachten ene ferm alternatief boeltje en zit vol met backpackers, zelfs een troep Israelieten (bljikbaar zou Guatemala overspoeld worden met israelieten).

We worden verspreid in verschillende hutjes met gedeelde badkamer. We slapen per drie en installeren ons. Er is gelukkig een muskietennet.
Iedereen krijgt weer een eigen rekening een nummer en schrijft daar alles op wat hij verteerd of welke activiteiten hij volgt.

We hebben de hele namiddag vrij. Ik besluit te luieren, anderen gaan paardrijden.Samen met enkele dames van de groep verken ik het domein. Algauw vinden we de bar waar we ’s avonds zullen vertoeven en de vijver, waar we ons in de luwte in de hangmatten placeren.
Voor het avondeten troepen we wat samen op het terras en we krijgen uitleg over wat we de volgende dag allemaal kunnen doen. In river-tubing heb ik geen zin, het wordt trouwens aangekondigd als zijnde: “not for wimps”. De grotten die er ook heel avontuurlijk uitzien vind ik ook maar niets, dus kies ik maar voor het paardrijden. We zijn met 4 die dat zullen doen.
Eén van mijn roommates staat te springen voor de river-tubing en probeert ook een meisje van de groep te overhalen die nogal sceptisch naar de foto’s en de gezichten van de mensen erop staart. Voorlopig blijkt hij de enige ingeschrevene te zijn.

De laatste dagen is het al relaxed geweest, sightseeing en reizen. Een activiteit is welkom.Tegen 19u is het etenstijd en we schuiven aan voor het buffet, heerlijk!
Maar onze begeleidster weet ons te melden dat we eens ferm onder onze matras moeten kijken. In hun huis krioelt het van de dikke vette mieren onder de matras.
Van de eigenares mochten ze die niet verdelgen. Eco-boerderij weet je wel. My ass, zo dachten de mensen met een mierenbed, en een nederlandssprekende kerel besloot om ‘s avonds heimelijk langs te komen met een spuitbus.

Na het eten gaan we met de zaklamp naar de bar. Het is happy-hour en de bestelling cocktails vliegen de barman rond de oren.
Opeens valt de elektriciteit uit en behelpen we ons met kaarsen en geen muziek.Voordeel is dat het echt pikdonker is en de sterrenhemel er ongelofelijk magisch uitziet.
We blijven nakaarten tot rond 12u. Morgen moet ik immers vroeg op. Om 7u moeten we paraat staan om te paardrijden.

Photo:arrival in Poptun, Finca Ixobel, in the bloody heat some of us weren't cooked enough yet in the bus and played football...

20:44 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, poptun, finca ixobel, flores |  Facebook |


 Tikal - Visiting the Classical Temples

Info and map of TIKAL site
More guided explanation about the Temples
OUr Hotel Casa De Don David in El Remate, 16 $ pp.
Info about Flores

photo: Tikal, ancient Maya temple Classical period.

20:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, tikal, maya, ruins |  Facebook |


Day 13: tuesday august 2, 2005 - Tikal, Peten, Flores, Posada Tayazal

Na een bloedhete nacht, waarin ik ondanks het lawaai van de ventilatoren toch heb kunnen slapen, rijden we met ons busje een klein anderhalf uur richting Tikal. We hebben picknick gekocht en eten dat ter plaatse op in het gras, waar de muggen ons al een voorproefje geven van hun gezift.
Het is grijs weer, maar dat zorgt wel dat de hitte nog een beetje draaglijk is, als je niet teveel beweegt tenminste.

Met de gids trekken we dan het park binnen. Hier bevinden we ons temidden in één van de grootste Mayasteden ooit, bekend om de enorm indrukwekkende tempels van waarop je een magnifiek panoramisch uitzicht hebt over de jungle en de andere tempels.Het is genieten. Maar dan is mijn batterij van mijn fototoestel op en ook mijn reservebatterij blijkt niet opgeladen te zijn geweest in Casa de Acuna te Coban, verdikke toch. Damn.Ik hoop dan maar op de fotografische kwaliteiten van mijn medereizigers.In het hart van de Oude Stad lag een heel complex met aristocratische gebouwen en huizen en tempels rondom een groot plein. Ondertussen krijgen we nog een douche op onze kop en schuilen met andere geleide groepen onder een schamel strooien dak.We vertoeven er wat en eten dan ter plaatse in het restaurant dat we wat duur vinden voor wat het maar is.Wanner er weer een onweer dreigt los te barsten, maant Julio ons aan wat voort te maken.Richting Flores dan, een megatoeristisch eiland bij Santa Elena. We houden wel een tussenstop waar we kunnen internetten. Met megatoeristisch bedoel ik dat het er vol loopt met jonge backpackers. Ons hotel is basic, maar knusjes. Posada Tayazal heet het.Het doet eens deugd om in de namiddag al in het hotel te zijn. Jaja we zijn warempel voor een keer op schema J.

La Luna is het chique restaurant waar onze begeleidster ons naartoe brengt. De spaghetti carbonara smaakt er voortreffelijk en dat ondanks het feit dat ik geen voorstander van kaassaus ben lol.

Met enkele die-hards gaan we nog op zoek naar een leuk café dat uiteindelijk gesloten blijkt te zijn en bovendien maar een blokje om lag, terwijl we heel het eiland hebben afgelopen om er te geraken. Uiteindelijk kiezen we voor een open bar met bewaker met shotgun. We blijken daar wel de boel te sluiten en rond 11u gaan we lekker maffen.

TIKAL, Mayan City view from above one of the temples. Magnificent, don't you think? Shortly after that shot, my cambatteries were dead. Damned!

20:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: maya, ruins, peten, flores, guatemala, tikal, posada tayazal |  Facebook |


Anti-Killermosquito-look - Rio la Pasion to Aguateca

photo: early in the morning, in a lancha on the rio la Pasion for almost 2 hours, what ddoes one have to do? Yes indeed, trying new looks that should be helping to defend against the attack of the killer-mosquitoes. Well here you see me and another gringa.

13:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala |  Facebook |


AGUATECA - Mayan Upperclass City

Photo: Temple of Aguateca, a very defensive built city in the middel of the jungle.The estela tells the history of former rulers and conquerors.

Engulfed by humidity and mosquitoes, our international team of archaeologists recently uncovered a fortified upper-class enclave abandoned around A.D. 800. Fire—presumably set by still unidentified attackers—had ravaged almost every building. This was the heart of Aguateca, a political center of several thousand Maya in the rain forest of what is now Guatemala.

Beginning about A.D. 700, a powerful Maya dynasty made Aguateca and Dos Pilas its twin capitals. But as battles for control of the area escalated (see Geographica, National Geographic, October 2002), the dynasty hunkered down at Aguateca, probably because of its protected site at the top of an escarpment.

Eventually the enemy pressed in. The royal family packed up and fled the palace. Loyal courtiers stayed on in defense but finally dropped everything and ran—or were captured—their possessions largely left in place. (source: national geographic)

09:48 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: aguateca, guatemala |  Facebook |


Day 12: monday august 1, 2005 - Sayaxché - Aguateca - El Remate

Om 7u30 ontbijten we in ons hotel in Sayaxché.
Onze begeleidster heeft weeral een deal kunnen sluiten dat we te danken hebben aan haar “onderhandelingstopje” zo veronderstellen we. Voor de prijs van een lancha, heeft ze speedboten kunne huren die ons over de rivier doorheen de jungle op anderhalf uur naar AGUATECA kunnen brengen, een andere Mayasite ergens diep verscholen in de jungle.
Prachtig, omringd door struikgewas en jungle varen we over de enrom brede rivier die soms versmalt tot nauwelijks een beekje. We houden af en toe halt aan enkele vogeleilanden en leggen dan aan.

Het modderige pad maakt stappen moeilijk en het zweet loopt uit onze poriën door het ademen alleen al. Dit keer heb ik tegen de muggen een t-shirt met lange mouwen aan, maar eenmaal boven trek ik toch mijn t-shirt met korte mouwen aan en smeer me in met DEET.
Het brandt enorm in mijn nek, waarschijnlijk omdat die al wat verbrand is.
Onze zieken zijn gelukkig al stukken beter door die pikuren in hun gat.
Veiligheidshalve lopen ze met een muskietennet op hun hoofd rond.
We klauterend door een kloof en bezoeken de site.

De koelte die de vaart van het bootje ons geeft is een echte opsteker.
Terug in Sayaxché, stappen we in ons pas gereinigd en proper maar kokend busje en wachten aan de oever van de rivier op het veer dat ons moet overzetten.De tocht richting Tikal kan beginnen, maar eerst lunchen we.In een refterachtig cafeetje eten we taco’s met lekkere soep.Opeens lijkt het wel of er zich een scene uit een spaghettiwestern afspeelt.Er komen wat obscure cowboys binnen die stuk voor stuk een pistool in hun riem hebben steken en dan volgt nog een dikke grote spaansachtige met volgens mij een half-automatisch pistool aan zijn heup, een t-shirt met een zware gouden ketting. Ze zitten ons maar raar te bezien.
Ik ga dan maar een sigaretje roken op de achterplaats, in plaats van buiten op de stoep.

Later vernemen we van de chauffeurs dat dat het soort mannen zijn die de overvallen plegen en dat de plaats waar we gisteren in the middle of nowhere vastzaten, ook niet meteen de veiligste plek was.
De weg naar Tikal is eveneens berucht. Maar alles is tot nu toe goed verlopen en we maken ons niet echt veel zorgen.

We overnachten in El Remate, Casa de Don David, een chique hotel, maar het kost ons 16 doller per persoon en daarom blijven we maar één nacht.
We delen met drie de kamer die enkele windmolens heeft zodat er toch iets van koelte wordt gecreëerd. ’s Avonds nog geven onze was mee en hopen dat we die morgen na het bezoek aan de site van Tikal droog terug krijgen.

Archeological info

Photo: On the River Rio La Pasion to ancient Mayan City Aguateca (250 bc - 900 ad) in the jungle.

18:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, sayaxche, aguateca, rio pasion |  Facebook |


Day 11: sunday july 31, 2005 - Sayaxché - El Ceibal - the Mayan Temples

We gaan ontbijten in een ontbijthuisje en met drie worden we erop uitgestuurd om picknick te gaan kopen voor onderweg. Ondertussen bruist het stadje al volop.
Uiteindelijk liepen we een blokje rond voor we de supermercado vonden. Algauw staan we na wat heen en weer geloop tussen de rekken en in de gaten gehouden door twee gewapende bewakers met 12 flessen water, voorverpakt brood, koekskes voor onderweg en wat fruit aan de kassa. Ondertussen passeert er buiten een hele stoet vol kinderen, drumbands en wat dansende jonge meisjes in jeans en topje. Achteraan lopen een paar voorzitters en secretarissen zeker en drie knappe plaatselijke missen. Verdikke, ik heb mijn camera niet bij, plaatselijke folklore is altijd de moeite, daarna volgens nog wat trommelkorpsen en drie kleine prinsesjes.
Er is geen doorkomen aan. Ik pers me tot ergernis van de toeschouwers met mijn kartonnen doos vol water door de massa, raak klem te zitten, krijg verwijten naar mijn kop geslingerd van mensen achter me dat ik niet opschieten en vloekend wring ik me een weg.
Uiteindelijk komen we terug bij de anderen die onze bagage al ingepakt hebben en vertrekkensklaar staan.

Met ons busje gaat het door de bergen en het platteland, de tropen en de jungle in naar Sayaxché, waar we onze eerste Mayasite bezoeken: El Ceibal.
We smeren ons in met deet aangezien we worden gewaarschuwd voor de vele muggen.Onze gids heeft een rokende pot vol palmboomvruchten mee, die ons eerder doet stikken dan de muggen weghoudt. Het is echter maar een kleine site. We zweten ons te pletter en een paar mensen van de groep hebben het hard te verduren van vuurmieren en muggen.
Iemand zijn rug is één grote boebel en hij reageert er allergisch op. Verschrikkelijke jeuk en mottigheid zijn zijn deel, de stakker.

Ondertussen raken we op de terugweg vast in de modder. We proberen gedurende meer dan een uur te duwen, uit te graven, takken en struiken onder de wielen te steken, maar we raken steeds vaster in de modder, ondanks het feit dat de bus al meer dan een meter is opgeschoven, de banden ferm rokend staan en de modder hebben zwart gekleurd en wij half gestik zijn in de uitlaatgassen.
Uiteindelijk vertrekken er drie mensen om hulp in de regen. Al snel barst het onweer boven de jungle los en kruipen we doornat in de met modderbesmeurde, stinkende en vol muggen zittende bus. Ik meen rare geluiden uit de jungle te horen, maar niemand anders lijkt dat nog op te merken, de duisternis valt en de tijd met woordspelletjes verdrijvend, wachten we op de rest. Julio had de arme Heladio al achter de anderen aan gestuurd.
Volgens de spaanssprekenden onder ons had Heladio al heel wat verwijten en scheldwoorden nar zijn kop gekregen, maar het grappige kleine giechelende mannetje kon er volgens ons echt niet aan doen.

We juichen als we in de verte koplampen zien verschijnen. In de gietende regen worden touwen aan mekaar vastgeknoopt en probeert de pick-up de bus uit de modder te trekken de eerste twee pogingen mislukken.
Wij moeten uit de bus en in de laadbak van de pick-up gaan staan. In onze regencapes moedigen we luidkeels de pick-up aan. Alsof dat zou helpen.
Op de achteras gaan staan, schreeuwen ze. En ja hoor na een paar pogingen onder luide aanmoedigingen raakt ons busje los en schreeuwen onze vreugde triomfantelijk uit.
Ondertussen blijkt het angstaanjagende gebrul dat diep uit het woud kwam gegalmd, dat van brulapen te zijn. Freaky.
Goed en wel komen we vermoeid, nat en modderig in ons hotel aan.
Ondertussen is het muggenslachtoffer compleet aan het instorten en is ook een ander niet meer van de fitste.
Onze begeleidster vertrekt met de twee zieken naar het plaatselijke ziekenhuis, terwijl ze opdracht gaf aan Julio om ons naar een goed restaurant te leiden.
Na een verkwikkende douche stappen we een leuk restaurantje in waar we in de backplace worden gedropt. Een strooien hut op kiezelstenen, tafel en stoelen die uit boomstronken zijn gehouwen. Opeens verandert de muziek op slag in eighties en beginnen we zowaar mee te zingen. Een paar tieners staan vooraan in de bar wat te dansen.

Zoals altijd op deze reis, was het eten overheerlijk en net als we gedaan hebben, komen de zieken terug. Ze kregen beiden twee spuiten in hun kont en moesten alles in de gaten houden.
De airco op de kamer laten we aan. Het is immers drukkend warm.

Photo: El Ceibal Mayan Site.

20:35 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, sayaxche, aguateca, rio pasion |  Facebook |


Day 10: saturday july 30, 2005 - Coban, las Grutas de Lanquín - Semuc Champey

Om 6u30 op. 7u ontbijt. Mijn neus bloedt een beetje.
We rijden naar de Grotten van Lanquin(las Grutas/Cuevas de Lanquín). Met zaklamp schuifelen we voorzichtig de modderige en glibberige grotten in die verlicht zijn met hier en daar een peertje; een occasionele vleermuis werpt dansende schaduwen op de vele stalagtieten en stalagmieten. Het is wel leuk, maar ik heb al ieder jaar dergelijke grotten bezocht. Ik begin een echte caveman te worden.

Daarna kunnen we rivertubing doen. Ik pas. Mijn irrationele afkeer voor natuurlijk zoet water speelt me weer de parten. Later heb ik er wel wat spijt van. Maar goed. Ik ben meer reporter dan waterrat en schiet er dan ook kiekjes op los als de tubers proberen aan te meren op het eindpunt.

Dan gaat het via de laadbak van pick-up naar het natuurpark van Semuc Champey. Een rivier met watervalletjes in een kloof in de bergen. Schitterende natuur in een jungle-achtige omgeving. We nemen ook een Zwitserse en een Rijselse op sleeptouw. Zij blijken beide voor enkel maanden alleen te reizen doorheen Midden-Amerika en trokken de laatste tijd met elkaar op. Zoiets zou ik eigelijk ook willen doen, maar ik vrees dat het me daarvoor wat aan lef ontbreekt.

De gewapende bewaker die ik fotografeer aan de ingang van het park is wat verlegen en ik volg de anderen met mijn camera terwijl ze door het water naar de watervalletjes klauteren.
Twee van onze groep treden in de voetsporen van enkele stoere Amerikaanse jongeren die van op een helling in het bos in een diepe poel springen. De foto's zijn niet echt geslaagd, maar toch.
We picknicken op ons gemak, baden wat, relaxen wat en genieten van de groene omgeving.

Het is tropisch warm en de terugweg is lang. Pas om 21u30 krijgen we ons eten en ik moet zeggen: heerlijke pizza op zijn Grieks!
We blijven met enkelen tot 1 uur nakaarten. Ondertussen is er een meisje van de groep mottig geworden en al vroeg gaan slapen.
Als de wijn eindelijk op is, vertrekken we ook naar dromenland.
Morgen is het weer vroeg dag.

Great pictures of Coban, Lanquin and Semuc Champey by Eve Andersson.

Photo here: rivertubing in Lanquin by Jeronimo.

19:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: coban, las grutas de lanquin, semuc champey |  Facebook |


Day 9: friday july 29, 2005 - Uspantan to Coban - Casa de Acuna

Om 6u ben ik al wakker, maar ik sluimer nog wat tot rond 7u. Ondanks mijn linnenzak heb ik opnieuw drie dikke bulten op mijn benen meer.
Buiten is het grijs en druilerig weer. We lopen met enkele wat rond in de straatjes en net als in België zien we de schoolkinderen van ’s ochtends vroeg snoep kopen in de winkeltjes.
Ontbijten zullen we straks onderweg doen, we willen gewoon zo snel mogelijk weg hier. Sommigen onder ons hebben een slapeloze nacht achter de rug door de lekkende kranen en geur van vochtigheid. Het hotel kostte ook maar 400 Q voor 12 personen (40 euro).

Na enkele uren over aarden wegen te hebben gedonderd stoppen we in San Cristobal voor een brunch. Onderweg stoppen we ook nog voor een bezoek aan een orchideeënplantage. Meer dan 400 soorten hebben ze er. Niet dat dergelijke bloempjes me interesseren. De gifgroene gecko die er vliegensvlug op een muur vandoor gaat, zie ik niet meer terug en ook de zwarte slang die ergens in de kwekerij rondkruipt, vinden we na wat zoeken niet meer terug.

In Coban aangekomen, verblijven we er in een goed klassevol hotel "Casa de Acuna".
We willen onmiddellijk in de douche kruipen, maar de dames zin ons voor. Hot water, werd ons gegarandeerd, maar het blijkt verdikke ijskoud te zijn.
's avonds blijkt dat de boiler uitgevallen was. Nu ja.

We wandelen wat door het stadje in de regen, kopen postkaarten en zegels, zoeken een internetcafé en lummelen wat ontspannen rond op het terras van het hotel.
Cocktails en chocoladetaart: de perfect mix als tussendoortje.
Na de obligate aperitief, blijkt dat de Britse Misses Bouquet-achtige theesalonmadam een vernissage hield van een plaatselijke kunstenaar die ermbarmelijke soorten vrouwelijk naakt schetst met potlood en inkt. We zitten volgens haar wat in de weg met onze groep. En of we ook ons diner kunnen uitstellen, want onze tafel staat midden in de expozaal.

Niet getreurd, algauw komen we tot het compromis dat we stil zullen zijn en dat terwijl we eten de mensen maar rond moeten lopen en ons zien als part of the expo.We doen ons te goed aan de heerlijke lookbroodjes en ook de hoofdmaaltijd smaakt voortreffelijk.
In de kamers van 4 slapen we in twee stapelbedden.

Photo: returning from the Orchid-farm. Our private bus

19:34 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: uspantan, guatemala, coban, casa de acuna |  Facebook |


Cunen - Little moutain village

photo: a typical tienda (with the ever pepsi-pub) and the friendly curious people in Cunen.
Those two litle girls were watching me and my cam the whole time, so I shot them (not litterally). :D

More info about CUNEN, Quiché

21:45 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, cunen |  Facebook |