25-08-09

Bolivia 2007 - death road - coroico

Death Road Armageddon

De laatste dag in La Paz, we vertrekken 's ochtends met een gropeje vrijwilligers met de organisatie "downhill madness" naar de heuvels ver bovne de stad op 4000m...voorbereiding op de down hill van de death road...de gevaarlijkste weg van de wereld...eerst oefenen op de nieuwe geasfalteerde weg, voor we de grindweg lang de ravijnen nemen...spannend...

Death Road survivor

Het echte werk...de bloedhete vochtige death road. aarden weg van soms maar 3 meter breed met het ravijn loodrecht beneden ons...

Coroico
Aangekomen op amper 100m hoogte is het klimaat tropisch...we zitten vollop in het groene Bolivia, iets wat we nog maar zelden gezien hebben op deze reis. temperaturen halenvlotjes 30 graden in Coroico. We mogen relaxen en lekker genieten van een buffet en mooi zwembad om op adem te komen en onze wonden te likken. Daarna trekken we de zinderende stad in, waar massa's volk zich hebben verzameld voor een religieuze optocht. prachtige kostuums. La fiesta!

CoroicoCoroico

20:15 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bolivia, la paz, death road, coroico, downhill |  Facebook |

23-08-09

Bolivia 2007 - some more pictures

Once in a while I browse back into my pictures and still I find some to share. Here are some picutres taken on my Bolivia trip with Joker in 2007.

Herderinnetje

Een herderinnetje op Isla del Sol. Nadat we in Copacabana zijn aangekomen en de stad hebben verkend aan het majestueuze Titicacameer, nemen we een boot richting isla del Sol, het eiland waar de Inca-gemeenschap zou ontstaan zijn. Prachtig wandeleiland. We verblijven er in schamele accomodatie, maar voldoende voor ons. Het ontbijt is er alvast reuze.

Isla del Sol

'S ochtends hebben we bekijks van de kinderen in het dorp.

Isla del Sol - titicaca

Zicht op het Titicacameer vanop een heuvel van isla del Sol.

Copacabana

Vrije dag in Copacabana, ik koop enkeel cd's van Nelly Furtado enzo voor amper een 1euro en dan ga ik de heuvel aan de andere kant van de stad op naar "El Horca del Inca" een soort zonnewijzer, monument van de inca's...ik trek er enkele zelfportretten en word er gadegeslagen door een jongen die zich verstopte. Je las dit al enkele posts geleden.

Copacabana kidchico

Kinderen op mijn terug weg door het dorp.

06-06-08

Bolivia - short picturestories

Death Road

The most famous spot along the Death Road in La Paz. Photo taken by the touroperator: downhill madness, La Paz.

Copacabana

The top of the mountain in Copacabana pilgrimage, also featrued in the tv-series Peking express. I went up the hill twice...this is my first reach of the top: cloudy wheater at 4000m....and excellent view over lake Titicaca. In the afternoon dthe sun broke through and I went up that hill for the second time...i ended up climbing on hand and feet due to lack of oxygen... :-)

Desert Plains

One of the first days in the desert plains in the Andes mountains...our trip started in Tupiza for 7 days of touring in the desolate wasteness. We saw our first lamas on this very spot.Incredible how people survive here;

read more in the archive for a daily report!

09:58 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: death road, lake, copacabana, bolivia, la paz, desierto, andes, titicaca |  Facebook |

20-11-07

Bolivia dag 22 - Death Road Armageddon

Folklore dancersLa Paz - girl

Om 6u45 staan we op. Met ons 5 verzamelen we in de lobby en gaan dan op zoek naar iets dat open is om te ontbijten. Ondanks de vele haastige mensen in de stad is er nergens een café open waar we kunnen ontbijten, op de drukke markt waar mensen op weg naa rhun wer hun schoene latenn poetsen of rap langs de straat iets eten en drinken beslissen twee van ons daar iets te kopen. Wij zien het niet zitten en stijgen terug op naar onze straat en warempel, er is een ontbijthuis open dat er nog vrij chique uitziet ook. Het is buffet, we laten ons het smaken. Rond 7u45 zijn we bij de downhill madness, recht tegenover ons hotel. Andere bikers zijn Duitsers. We krijgen uitleg, onderteken een verklaring dat Downhill Madness niet verantwoordelijk is voor het een of het and en passen broek truitje, handschoenen en helmen die een mondbescherming hebben. De fietsen hebben voeral vering en schijfremmen en dienen louter om af te dalen, ondanks het feit dat we ook wat moeten klimmen maar da tis maar een 3 km klimmen op een afstand van ruim 64km.
We stijgen per jeep tot rond de 4800m en zullen afdalen tot op 1200m!!!!
We rijden door de drukke starten naar de "slopes" die we tot nu toe enkel van ver hebben gezien nu rijden we via de flanken van de bergen omhoog. Overal moet er weer tol betaald worden. Uiteindelijk stoppen we langs de weg bij een meertje met zicht op besneeuwde vulkaantoppen.

Schitterend! We krijgen een mountainbike toegewezen en testen hem en de organisatie trekt foto's in de vorm van een oudere man die altidj lacht en maar twee hoektanden meer heeft "Dracula" noemt onze leider hem. We krijgen duidelijke instructies van hoe je te gedragen op de weg, waar te rijden, niet te letten op getoer van bussen of vrachtwagens of auto's en daar gaan we downhill eerst langs de nieuwe weg o asfalt om te wennen. En sjezen dat we doen, ik schat niet zo heel rap maar het feit dat je in de bergen zit maakt het toch spannend. We moeten algauw in de bochten bussen inhalen en dergelijke, maar we nemen wel het grindpad naast een tunnel. We stoppen om de zoveel minuten zodat iedereen bij kan blijven en voor elke stuk komende weg krijgen we instructies.

MajorettesLa Paz - jungle

Even tol betalen per biker en dan hup omhoog...ik trap op mijn adem, ik kom geen steek vooruit, ik moet passen en afstappen begot...drie steviege hellinetjes die ik thuis perfect zou aankunnen, maar hier wegens de hoogte niet. We krijgen meteen een opkikker bij aankomst: bananen a volonté snoep en chocoladerepen en drank, want nu komt het "moment suprême": death road...

De wolken stijgen op uit het dal het is hier merkelijk zwoeler en groener.
Een kant van Bolivia dat we nog niet gezien hadden. Het doet me een beetje denken aan Costa Rica, the cloudforest, dichte vochtige vegetatie; Tussen de wolken heen zien we de weg slingeren langs de bergflanken, en naast de weg...de afgrond...
Hup, daar gaan we voor het eerste stuk. Mijn stuurkunst is niet je dat. Ik hou mijn remmen dus redelijk toegeknepen en dan nog maak je snelheid. Machtig, de bochten aansnijden lukt aardig maar ik waag me niet aan het crossen, zie dat ik weer onderuit ga op het grind...de kunst is op de "bandensporen" te rijden.
Bij de deathcurves krijgen we uitleg over hoe de bussen hier naar beneden donderden de diepte in. dat mensen hier durven rijden!
We hebben al onze hele weg andere groepen ontmoet, die een uur eerder waren gestart, blijbkaar zijn we een snelle groep wan topsplitsen in een rappe en een trage groep doen we niet en we halen altijd de andere groepen in. Het is dus om beurten om te poseren bij de spectaculaire afgronden en bochten. Ook de waterval is geestig om onderdoor te rijden.
Tijd voor een lunch. Lekker.
Nu is het hier echt wel tropisch warm...ik hou mijn kleding aan en zweet me te pletter. We hebben blijkbaar al een flink sutk gedald, want omhoog maak ik heel wat achterstand op de snelle dalers goed, maar net te weinig om hen bij te halen. Benenden smijten we onze kleren uit. Nemen we nog wat gekke foto's voor de cd met foto's en filmpjes die we vanavond gaan krijgen en genieten van een frisse drank. Vlug de bus in en omhoog naar het echt knusse kleien bergstadje Coroico, waar er duidelijk een fiesta zal beginnen. De straatjes barsten van het volk. Wij gaan eerst no verder omhoog naar Hotel Esmeralda waar we in het zwembad mogen ploeteren en kunne douchen en genieten van een heerlijk almuerzo. Het eerst zwembad!!! Genieten!!!

16-11-07

Boliva dag 21 - back to Lapaz

Lonely whitenessLlica
Vandaag hebben we weer een vrije voormiddag. Ik sta op als ik buiten enkel mensen hoor die eventueel naar het uiterste punt gaan wandelen, naar Yampupata. Maar ik ben wat te laat, ik loop wat in het stadje maar vind hen niet meer. De rest maft nog. Ik wacht tot de meesten op zijn en hun plannen kenbaar maken. We beginnen alvast met een ontbijt in resto Wayra.
We eten in de zon op een terrasje en ook de begeleidster en een ander groepslid vervoegen ons. De laatste twee gaan met de motor een tochtje maken. Ik beslis om een berg op te wandelen naar El Horca del Inca, volgens mijn gids een soort van zonnewijzer van de Inca's, nu vol graffiti. Vooral de wandeling is de moeite, prachtige rotsen bovenop. Tussendoor is het wel degelijk ferm naar adem happen en zweten. Dit is de mooiste dag en de hemel is echt open getrokken, een verschil met de dagen dat we hier waren. Tussen de rotsen ren ik heen en weer en neem zelfportretten met de zelfontspanner. Opeens hoor ik een jongetje roepen dat ik deze kant uitmoet; Oei, zou het kereltje me al de hele tijd hebben gadegeslagen? dan zal 'm wel ferm gelachen hebben. Victor heet hij en ik leg hem uit waar Belgica ligt, tussen Francia en Alemania, die twee landen kent hij, maar ik betwijfel of hij de landkaart kent. Ik neem nog wat foto's van het Titicacameer en daal af terwijl ik twijfel of ik nog eens de estaciones zou doen. Uiteindelijk beslis ik toch maar de berg op te gaan. Verdomme ik ben pas aan de aanloop of ik moet hijgend en puffend even halt houden. Een oud vrouwtje op de trappen denkt er het hare van.
Uiteindelijk klim ik naar boven in nog geen 10 minuten. Boven plof ik bijna neer en terwijl ik daar een tijdje zit happen naar lucht komt mijn roommate op me af, ik had hem niet eens gezien. Het is genieten van het zicht.
we dalen samen af, slaan de wijdingen beneden nog wat gade, een soort van priester die de toekomst verzekerd voor een gezin en private personen en wierrook brandt en vloeistoffen alle kanten uit smijt. We delen een pizza als lunch in "el fuego andino", lekker en doen nog wat kraampjes aan.
Kort na de middag hebben we de bus naar Lapaz, ik heb de indruk dat we er sneller zijn dan anders. En zoals altijd fascineert de enorme drukte van mensen busjes en taxi's.
We hebben weer dezelfde kamer in hotel Alem en de douche is gelukkig dit keer wel warm.
's avonds gaan we eten in een Libanees op mijn voorstel. Ik had geopperd dat het toch niet leuk was om weer naar hetzelfde restaurant te gaan en ik moest er dus maar zelf een kiezen. Gelukkig viel Yussef's ferm in de smaak.

Morgen vroeg op want met 5 van onze groep gaan met met de organisatie Downhill Madness de oude weg van Lapaz naar Coroico afdalen, de gevaarlijkste weg ter wereld "Death Road", maar nu iets minder omdat er geen verkeer meer op zit of heel weinig, sinds de nieuwe weg open is.
Spannend!!

Chipaya

14-11-07

Bolivia dag 19 - Copacabana and Isla del Sol

Hotel de SalChullpa
Deze morgen hebben we een vrije voormiddag, ik maak samen met M. een wandeling naar de berg langs de 12 estaciones van de lijdensweg van Christus...dit zag je ook in Peking Express Zuid-Amerika. Ik raak verdikke nauwelijks boven. Maar het uitzicht is schitterend. Het meer is indrukwekkend met de bergachtige horizon van Peru in de verte. Na een heerlijk almuerzo met een paar andere reisgenootjes nemen we de boot naar Isla del Sol, we zitten op het dak maar op het einde ga ik toch beneden zitten omdat de koude wind niet zo te verdragen meer is. De zee is ook woeliger en het is redelijk bewolkt. Ik word net niet misselijk in de boot. We varen meten door naar het noorden van het eiland waar we aanmeren en in een klein hostalleke logeren. Kleine kamertjes met drie bedden maar 't is te doen. we duffelen ons in en maken ons klaar om een wandeling te maken voor de zon ondergaat. We bestellen eerst ook ons eten voor 's avonds in een restaurant. De mensen koken in hun eigen keuken zien we. Een prachtig eiland, we komen herders tegen met hun schapen en ezels die terug naar hun huizen keren. De meisjes die de schapen hoeden zijn fotogeniek maar niet zo vriendelijk. De schapen zij enorm koddig. We komen uiteindelijk bij de ruines van wat ooit een Incatempel moet zin geweest. We genieten ter plaatse van het bewolkte magnieke uitzicht en de ondergaande zon.
Ons eten smaakt ons enorm en dan is het aanschuiven voor het enige toilet.

Sunrise over the Salar
woensdag 17-10-2007: Isla del sol

Het is zalig ontwaken op het eiland waar de Incacultuur zou zijn ontstaan. De zon schijnt prachtig door het raam, het is even wachten op het ontbijt, maar het is niet te doen wat we allemaal voorgeschoteld krijgen de man is duidelijk op de hoogte dat we vandaag naar het zuiden wandelen over de bergkam. Het kost ons ook niets. Het is denk ik 1,5 euro voor ons hotel en ons ontbijt is duurder lol. De man is wel trots dat zijn spellement in verschillende reisgidsen staat vermeld.
We vatten de wandeling aan het begint met een stevige klim waar ik naar mijn adem en ritme moet zoeken. De rest komt een kwartier achter mij. Eenmaal boven wandelen we ons eigen tempe op en af over het kronkelende pad. In gedachten verzonken droom ik weg bij de uitzichten over het meer en de terrasjes opde hellingen van het eiland. We zijn algauw met drie voorop en de rest is al uit het zicht achter ons verdwenen. In het dorp aangekomen drinken we er ene in hotel Intikala, we resideren er denk ik ruim 2 uren voor we verder gaan. Het uitzicht is daar ook even fantastisch, we kijekn uit op de baai waar jachtjes en catamarans liggen van verschillende grootte.
We beslissen een eerder boot te nemen dan die van 16u en onze begeleidster weet een boot van twe motoren te versieren die helaas maar op 1 motor vaart aan een slakketempo en er toch maar 2uur over doet...ik ging bijna in het water zwemmen bij wijze van spreken. We krijgen dezelfde kamers in hotel Ambassador.
OP de markt koop ik nog enkele cd's, oa een driedubbelaar van Mägo de Oz, zuid-amerikaanse folkmetal, en een compilatie van Nelly Furtado. Alborada komt er ook nog bij. Daarna douche ik eerst voor we gaan eten in La Orilla, waar ik geniet van de heerlijke peppersteak. Na het eten gaan we meteen maffen.

19:41 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: copacabana, isla del sol, intikala, bolivia |  Facebook |

12-11-07

Boliva dag 18 - Tiahuanaco - the sun gate

Desert PlainsJump to the Salt
Vandaag is het een beetje een tegenvaller ondanks de hoge verwachtingen. We zijn ik weet niet hoe vroeg op en dan blijkt dat onze bus een uur later dan verwacht komt en dat die vol Duitse toeristen blijkt te zitten. Na een uurtje komen we aan in Tiahuanaco, de ruines van de oude Incatempels met tumis. Eerst bezoeken we het museum war het verdikke koud is! Onze vriendelijke gids spreekt heel onverstaanbaar en als we stiekem meeluisteren naar andere gidsen vertelen die heel wat anders. Verschillende gidsengropejes doorkruisen mekaar en zo lijkt het wel alfsof we delen overslaan omdat andere groepjes daar uitleg krijgen. Niettemin is dit zo'n boeiende cultuur maar het vraagt teveel aandacht om te blijven luisteren naar de oninteressante gids en dat is heel jammer. We hunkeren ernaar om naar de site zefl te gaan en ook die valt tegen. Veel kleiner dan de dingen die je in Guatemala Tikal ziet of bv Mexico, maar ook hier vallen er enorm interessante zaken en verhalen over de vertellen, zoals dat de kerk in het dopr verderop gebouwd is met stenen van de tempels. Vorte Spanjaarden toch
Verder zijn de opgravingen nog altijd bezig want Tiwanacu is/was een provincie groot...
Ook de lunch nemen we vroeger dan de Duitsers op wie we na het etne ook moeten wachten. En dan gaat het richting Copacabana. GHet plaateland vanuit de bus gezien verandert steeds en is uitermate interessant, we passeren sloppenwijken, steppes en dan komen we in het zicht van het Titicacameer...en sneeuwbergen in de verte in de wolken.
We logeren in Copacabana in hotel Ambassador in het centrum. We vinden een leuk restaurantantje, het doet heir meer aan Costa Rica denken omwille van het feit dat je hier met redelijk wat backpackende toeristen zit en dito zwervers die eigen juwelen maken. Precies een "reggaesfeertje", het is wel gezellig zo. Aangezien het restaurant gen trucha meer heft, verhuist de helft van de groep anar en ander restaurant. Wij blijven zitten en genieten van het eten, al moet ik enorm lang wachten op mijn pizza die naar niets smaakt. Een domper.
UItgeteld van de reisdag gaan we slapen. Midden in de nacht komen mijn 'vrolijke' roommates toe.
Isla PescadoAsjemenou!

13:45 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tiahuanaco, tiwanacu, copacabana, lago titicaca, bolivia |  Facebook |

09-11-07

Bolivia dag 17, a stroll through Lapaz

Arbol de PiedraSunset over Quetena Chico
Aangezien het vandaag een vrije dag is, kiest iedereen zijn uur om op te staan. 7u30 it is. En er komt geen warm water uit de douche, damn.
We lopen de sagarnaga-straat af (echt wel heel steil naar beneden) en zoeken iets om te internetten. Ik word helaas zot van he slechte toetsenbord en trap het af naar elders waar het gelukkig een stuk beter gaat. Zo wordt het thuisfront ook nog eens gebriefd. Het is altijd leuk om ook berichtjes van het thuisfront zelf te ontvangen met de nieuwtjes die daar gebeuren.
Ik trek naar het San Franciscoklooster waar een eucharistiviering bezig is en dan naar de Plaza de Murillo, met het presidentieel paleis en de ambtswoning van Evo Morales. Tientallen majoretten zijn aan het poseren en de concertfotograaf komt weer in me op. Wanneer ik doorheb dat het geen officiële fotoshoot is, wring ik me doodleuk tot op de eerste rij en kiek ik er op los. De meisjes zien er gewoon weg schitterend uit en laten zich de aandacht van de horden fotografen en videocameras welgevallen.
Even later breekt het op en ga ik een cathedraal binnen. Er is precies een soort feestviering bezig want in engelen verklede kinderen zitten op de eerste rij voor het altaar in een kring. een eerste communie?
Een toeriste vraagt opeens of ik een foto van haar wil trekekn met een wand van de kathedraal op de achtergrond. net op het moment dat ik wil afdrukken, komt een agent in burger op me af, ik zie op zijn badge dat hij van de "policia nacional" is. Hij legt uit dat het verboden is om foto's te trekken en vraagt onze papieren. De toeriste geeft haar passport, ik zeg dat ik geen papieren bij mij heb, hij vraagt daarop van waar we zijn en legt nog eens uit dat we geen foto's mogen nemen. Ik zeg dat ik dat dus niet meer ga doen. Hij zegt dat het een probleem is, en dat ik een "orden" moet hebben. Ik kan dat krijgen op het politekantoor. Ik zeg dat ik geen "orden" hoef dat ik geen foto's ga nemen. Hij zegt dat het maar 5 minuten zal duren en dat het politekantoor niet ver is. Ik loop mee met hem richting te uitgang lichtjes protesterend in mezelf beseffend dat ik hier met een oplichter te maken heb. Ik beslis mee naar buiten te gaan omdat ik niet weet in welke mate hij handlangers in de kerk heeft of buiten. Buiten zie ik veel volk en spot ik iemand van onze groep. De valse politieman wenkt me om hem te volgen maar ik loop zijwaarts en versnel dan tot ik tussen het volk ben verdwenen op de Plaza de Murillo. Met licht verhoogde hartslag moet ik toch even bekomen. Deze scam staat ook in de reisgidsen. De laatste dag heeft de ouderdomsdeken van de groep alle scams meegemaakt. ook de vraag om foto op dezelfde plaats, volgens haar zat die toeriste die mak meewerkte in het complot, wat achteraf gezien correct kan zijn.
Op de plaza staan er verschillende tieners in een volkse outfit, kostuums van hun eigen regio waarvan ze afkomstig zjin, legt een Boliviaan ons behulpzaam uit. Aan de andere kant van het standbeeld is een harmonie-orkest aan het musiceren onder enthousiaste begeleiding van het publiek dat op de trappen zit te genieten. De volksdansertjes laten zich gewillig fotograferen en ik durf hen zelfs te vragen om te poseren naar het voorbeeld van de pers?-fotografen die er rond lopen met dikke camera's.
Daarna lopen mijn roommate en ik door naar het stadion, een eerste Mirador Laikakota Park View Point, dan lopen we de avenida 16 de julio af en ook ancieto arce tot de plaza Isabel la Católica, we lopen even de brug Las Americas op die de kloof overspant en de wijk met veel ambassades en banken, zo lopen de salazar omhoog al puffend via Plaza Avaroa tot mirador El Monticulo en verkennen we de wijk met cafetjes. We lunchen in Café Cuidad en lopen weer omhoog. Een drink nuttigen we uitgedorst in Café La Terraza. Langs de straat koop ik nog de nieuwe cd van Nightwish, compleet fake en later blijkt dat er in de nummers reclame voor de cd is verwerkt, nu ja voor 1euro 20 cnet mag ik niet klagen. Ik neem ook nog wat foto's van de mercado de hechiceria, de heksenmarkt met gedroogde lamafoetussen. Als je zo'n lamafeotus begraaft onder je huis brengt dat voorspoed. Ik heb er toch geen gekocht. Ook de straat met de veschillende kappers is heel fotogeniek maar het is moeilijk een foto van een kapperszaak te nemen. De verkennen de straatjes verder rond ons hotel met de mercado Rodriguez. daar neem ik nog veel straatfoto's van de markt. 's avonds spreken we in groep af om te gaan eten.

Desert FoxEndless track

06-11-07

Bolivia dag 16, dag 7 salar - transit

Eendracht maakt machtGeisers Sol de Mañana

De laatste dag van de Salartour is gewoon een transitdag. Kort na het vertrek hebben we al autopech. De servo van een van de jeep doet het niet meer. De chauffeurs demonteren een heel stuk motor en herstellen de servopomp: hoe ze dat doen dat weet ik niet, maar hoedje af. We laten een vieze olievlek achter in het zand. We rijden eerst enkele uren naar Chipaya, waar een inheems volk woont op traditionele wijze. Zij zijn niet Indiaans, maar ik vraag me af wat ze dan wel zijn. Ik denk dat er met niet-indiaans bedoeld wordt dat ze niet afstammen van de Aymara of de Inca's, mar nog een andere bevolkingsgroep zijn. Whatever. Het lijtk verdikek bokrijk en we verspillen onze tijd met het bezoek aan één familie aan wie we al onze giiften uitdelen. de Chipaya wonen heel uitgestrekt in ronde strodakken lemen hutjes. Elk huisje heeft ook een rond bijgebouw dat de keuken moet voorstellen. Antropologisch heel interessant allemaal, maar toch, het geeft een ietwat raar gevoel.
Over de eerste asfaltweg, zelfs een snelweg, rijde naar de vieze vuile stad Oruro waar we afscheid nemen aan de wederom drukke busterminal. het is weer wennen een de stedelijke overload. We halen maar net de bus zeg, en hij rijdt al weg terwijl er nog twee van ons moeten opstappen...dan houdt hij weer halt en dan vliegt hij er vandoor door de sloppen. Na enkele uren staan we in het duister stil in een immense file van microbusjes. We zitten in de voorsteden van La Paz. Het is niet te doen, onvoorstelbaar. In beide richtingen staan toeterende busjes vier rijen dik,hoewel rijen, vanaf ze 2 centimeter ruimte zien wringen ze zich er tussen. Met ongeloof staren we anar het tafereel. De zijkanten van de wegen zijn overbevolkt met honderden mensen. Geen mens die weet wat al dat volk daar loopt te doen.
Zo mogelijk valt onze mond nog verder open als we La Paz weer zien opduikenlangs de heuvelflanken. de melkweg op aarde, al die lichtjes...
Aan de bushalte nemen we weer in groepjes een taxi naar ons hotel Alem in Sagarnaga in het immens drukke centrum. we eten lekker in het cocamuseum.

Laguna Colorada

18:39 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, lapaz, microbus, sagarnaga |  Facebook |

02-11-07

Bolivia 14 - a night of horror in San Juan

rocky mountainFlight of the Flamingo
Die avond douchen er nog enkele mensen na het eten. Anderen gaan al slapen. Er komt constant lawaai en geroep uit de douche. We denken gewoon dat de mensen wat zatjes zijn en letten er niet op. Opeens komt iemand van ons luid op de deuren bonken dat we eruit moeten zo vlug mogelijk omdat het vol hangt van de gas. We hadden hier eindelijk de kans om eens warm te douchen door een gasfles te koppelen aan een boiler. 't was eens iets anders dan een paar elektriekdraden in de douchekop, iets wat algemeen verspreid is. We weten niet goed te reageren en plots dringt het besef tot ons door dat we echt wel moeten voortmaken en in een mum van tijd zit ik in mijn kleren en loop ik naar buiten en meteen weer naar binnen naar de kamers het dichtst bij de douche. Buiten liggen er al enkele mensen compleet uitgeteld. Er wordt geroepen en geschreeuwd en in de kamer naast ons zie ik twee mensen compleet van de wereld met wijd opengesprede ogen op het bed zitten. Het meisje vraagt of we hen kunnen helpen. Ik neem haar onder de schouders en iemand anders neemt haar bij de voeten en we dragen haar naar buiten. Er zijn al meerdere mensen geëvacueerd en er worden matrassen en slaapzakken aangesleurd. Overal van de bedden. Ondertussen zijn er die de eetzaal leegmaken en we besluiten de mensen daar te leggen terwijl iedereen bij iemand blijft om te zorgen dat ze blijven ademen. Ondanks de chaos verloopt alles vrij vlot. Samen met mijn kamergenoot ga ik weer de doucheruimte in. Je hebt hier amper lucht en hij slaat met zijn elleboog een raam in. Gelukkig is het hier iets onder de 4000m en niet zo bitter koud als de vorige nachten. En dan ga ik weer binnen en weer buiten en stuik ik ineen. Heel mijn lichaam slaapt tot en met mijn kin en tong. Ik blijf praten en zegen dat ik niets kan bewegen. Op dat moment komt de plaatselijek dokter binnen. Hij heeft mij en nog iemand anders een spuit met een tranquillizer en de rest wordt onderzocht op hartslag en ademhaling. Een uur later ligt iedereen er rustig bij en houden de wakkeren de toestand in de gaten. langzaamaan komen de meesten terug bij hun positieven. Niemand was buiten bewustzijn, maar hun toestand was toch niet echt bewust. Velen moeten naar het toilet en de sterke mannen dragen hen naar buiten tussen de jeeps.

Flamingo danceDesert racing
Tegen de ochtend lijkt iedereen er door, al zijn er sommigen erg zwak en veel met barstende koppijn. Later zal het vermoeden worden bevestigd dat het een CO-vergiftiging was.
We ontbijten, troosten mekaar en spreken mekaar de moed in dat we dat goed gedaan hebben en besluiten dan toch de reis meteen verder te zetten,na een check-up in het plaatselijke medisch centrum, waar enkel onze bloeddruk wordt gemeten.

Vandaag staat immers het hoogtepunt van de reis op het programma: de zoutvlakte: de Salar de Uyuni(12.000km²). De grotten laten we voor wat ze zijn. We rijden rechtstreeks over de letterlijk oogverblindende salar naar Isla de Pescado: een eiland vol enorme cactussen. prachtig al zijn er nog tientallen jeeps die af en aan rijden, ons midddagmaal smaakt ons enorm en we trekken op aanwijzingen van de gids "fotos locos" niet dat de special effect echt lukken maar het is dikke fun. Ook de wandeling over het eiland over de heuvelrug is schitterend en zorgt voor hilarische foto's.

Dan rijden we enkele uren richting vulkaan Tunupa (5435m) naar het dorpjes Coqueza waar we zullen overnachten. De vulkaan komt maar niet dichter. Van de chauffeur krijg ik de kans eens achter het stuur van de jeep te kruipen. Langzaam halen we dan de andere jeeps in en ik zwaai. Hilariteit alom en natuurlijk wordt er in de andere jeeps ook van chauffeur gewisseld.
We worden zoals afgesproken afgezet een eindje voor de bestemming. We wandelen verdikke ruim anderhalf uur. Maar in de zakkende zon is het echt genieten hoewel het steeds kouder wordt en de wind keihard waait. Ik krijg wel natte voeten van ee diep zoutplas die we moeten voersteken en dan gaan we Coqueza binnen door de "two towers" twee gemetselde torentjes die een poort of ingang voorstellen. Een aarden wegje voert ons door een groene weide aan de voet van de vulkaan waar lama's lustig grazen naar onze barak. Wassen is er dit keer weer niet bij, hoogstens wat opfrissen aan de lavabo's. Maar zoals altijd is het lekker relaxen en smullen

01-11-07

Boliva dag 13 - Laguna Colorada

ChicosSan Antonio de Lípes

Het was een ijskoude nacht. De koudste tot nu toe. Wij mannen sliepen in een ruime kamer met stenen bedden wat beter was dan de doorzakkende houten bedjes in de kamer van de vrouwen. Toch heb ik vrij veel geslapen. Rond 6u40 sta ik op. Na het ontbijt rijden we meteen naar Laguna Colorada, een gigantisch rood gekleurd meer met witte boraxafzettingen en honderden flamincos die zo gewend zijn aan toeristen dat ze minder snel wegvliegen. We wandelen er ruim een uur rond, lekker ingeduffeld tegen wind en zon. Je kunt foto's blijven trekken. Zalig gewoon!

Daarna bezoeken we nog zeker 5 lagunas en we eten ons almuerzo bij Laguna Hedionda. In de namiddag houden we nog een halte bij een rotsformatie die enkel uit lavasteen bestaat van de naburige vulkaan Ollague (5865m). De activie kant van de vulkaan waar een constante rookpluim de helblauwe lucht in stijgt is Chili, de niet actieve kant aar wij op kijken is Bolivia.
We kruisen de oneindige Salar de Chiguana waar een al even oneindige spoorlijn vanuit het niets opduikt. Ze verbindt Uyuni met Chili en ligt op een berm. We moeten uitstappen zodat de jeeps erover kunnen manoevreren. Het laatste stuk wandelen we ook weer naar San Juan de Rosario.

Laguna Colorada

19:00 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, laguna colorada |  Facebook |

31-10-07

Bolivia dag 12 - desierto de dali, salar de Chalviri en veel lagunas

Gimme a sunshineDesert grass

We starten in de frisse ochtendlijke adem van de bergen bji de Bofedales een groene weide doorstroomt met helder water waar alle dieren in de ruime omtrek komen drinken. Ik snapte al niet hoe die honderden dieren kunnen overleven op enkel aarde en hier en daar een droge grasspriet.
We zitten in het uiterste zuiden van Bolivia en ruim 100km ver zie je de machtige bergen die de grens vormen met Chili en Paraguay. De bergen reflecteren in lago Hedionda ofoziets. Zo gaat het verder in menige stofwolk opgewordne door onze jeeps naar Lago Kollpa waar veel mineralen naar boven komen om zo de Salar de Chalviri te doorkruisen waar we een zwavel-warmwaterbron tegenkomen. Dit keer beslis ik lekker buiten te blijven. Sommigen moeten er na een half uurtje al uit wegens te warm. De salar zelf is indrukwekkend, overal komt Borax uit de grond, strommt er water zie je wtervogels en zo ver je kijken kan enkel die ruwe salar met flamincos die leuk op verre afstand blijven. HIer komen we al in meer toeristisch gebied want ook andere jeeps houden hier halt. Aftandse vracthwagens vol bijtend zuur laten het stof minutenlang opwaaien en in de verte zie je stofkolommen van kleine windhoosjes.

We sjezen door de Desierto de Dalí, genoemd naar de gelijkenis met een schilderij van salvador Dalí. Je ziet gewoon bruin zand met rare rotsen in. Het heeft wel wat. de meest beroemde steen is de Arbol de Piedra de boom van steen, op de postkaarten en in de brochures.
Even later komen we in een ijzige strakke wind die ons bijna omver blaast aan bij Laguna Verde. We blijven op de hoogte en dalen niet af naar het meer. Vulkaan Licancabur (5950m) piekt er mooi bovenuit en het is plaatjes schieten van jewelste. Die vulkaan is voorwerp van NASA-onderzoek wegens een meer waar micro-organismen overleven uit de tijd van het ontstaan van de aarde of eerder daar zijn er omstandigheden die vergelijkbaar zijn met de tijd uit het ontstaan van het leven op aarde ofzo. Die micro-organismen overleven in bijna kokend water.
We warmen ons terug op in de auto's (zonder airco is het daar altijd "lekker" warm met de hevige zon op het dak) en we stijgen naar 5000m waar de naar rotte eieren stinkende geisers pruttelen en blubberen en roken van Sol de Mañana. Zo stinken doet het niet maar het is wel indrukwekkend. Voor de zoveelste keer waan je je in een surrealistische wereld.
We hebben nog een lange rit voor de boeg en wanneer in de verte laguna Colorada opduikt weten we dat we bijna ter bestemming zijn.

30-10-07

Bolivia dag 10, dag 1 salartour - leaving for the infinite desert

Valle de los MachosValley of the Moon
Het begin van de hoogtepunt van onze reis. We vertrekken vandaag voor 7 dagen in de bergwoestijnen. 's ochtends na het ontbijt wordt lotje getrokken voor wie bij wie in welke jeep zit en elke dag zal de samenstelling van de jeeps veranderen, alleen steekt net het lot daar soms een stokje voor. Alle rugzakken worden op het dak geladen. We hebben eten, diesel, drank en ander gerief mee voor zeven dagen. In iedere Toyota landcruiser zitten 5 mensen. In de hoofdjeep zit de vrouw aka kokkin er ook bij. De mensen op de achterbank moeten stilzitten wegens de stapels eieren die er liggen. Iedereen is excited.
Natuurlijk duurt het weer een hele poos voor we vertrekken en voor we het dorp uit zijn, maar algauw gaat het omhoog langs de uitgedroogde riverbedding naar de bergen. Een eerste stop houden we op de top van El Sillar, waar we gebriefd worden over het de reis zal verlopen en waar we een ongelofelijk prachtig uitzicht hebben over de Valley of the Moon: een ruw landschap vol kloven, indrukwekkende magnifieke rotsformaties en dito kleurschakeringen. Dat belooft!
Het is een hele dag stof vreten. De jeeps laten veel afstand en dan nog waait het stof via de luchtgaten de auto binnen. Het deert ons niet. Het landscap wisselt enorm. Na de eerste ruwe bergen komen we in een soort van Alitplano waar de herders wonen in schamele nederzettingetjes, die soms zelfs die naam niet waardig zijn. In die 'valleien" is het een stuk minder onherbergzaam omdat er soms wel water stroomt en zfls iets groeit. we lunchen terwijl de jeeps als windscherm dienen. Het kokkinnetje heeft schitternede opgevulde maisbladeren gemaakt. Heerlijk.
Na uren woestijn op een hoogte van ruim 3500m stoppen in het dorpje Polulos, de toegestroomde kinderen vormen meteen het voorwerp van onze camera's zonder dat we ze willen afschrikken. Ballonnen en snoepjes delen we wat uit. Nog later die avond rijden we door het onooglijke dorpje San Pablo de Lípes en uiteinlijk ligt aan de horizon aan de voet van de vulkaanketen in de verte onze bestemming.
Zoals afgesproken laten de chauffeurs ons even voor onze bestemming eruit zodat we te voet kunnen wandelen en zij tijd hebben om alles in gereedheid te brengen. De beweging doet ons deugd. De zon zit bijna loodrecht op onze zij, zo laag staat ze ondertussen en de wind wordt steeds guurder. Ik geniet wel van de bewegiging.

San Antonio de Lípes(4200m) amper enkele tientallen huisjes rond een 'hoofdstraat' en veel ingezakte hutjes. Onze barakken bestaan uit enkele kamers van verschillende bedden. Morgen is het meteen een keuzedag. Deze zat eigenlijk niet in het programma, maar onze gidsen willen dat zeker regelen. Vrijwilligers kunnen morgen de hoogste vulkaan beklimmen: de Uturuncu (6008m). Na lang twijfelen denk ik dat ik het toch maar niet doe. Het alternatief is immers goed genoeg. Nochtans, aan de ene kant heb ik een ferme kans laten schieten. Zeker toen achteraf bleek dat ze de top gehaald hebben ondanks amper adem en een ijzige keiharde vrieswind.

We zitten wat verkleumd aan te schuiven aan tafel maar de heerlijke soep warmt ons echt op. Kort na het eten gaan we slapen. Ook de wc's zijn ijskoud en smerig, de hoop gebruikt naast de pot wc-papier is enorm maar geen mens die daar acht op slaat. 's nachts worden mijn 3 dappere kamergenoten gewekt om te vertrekken naar de vulkaan.

Dag 2 van de Salar

Ik deed geen oog dicht. Tot een gat in de nacht was er lawaai en toen stonden zij op en toen was er lawaai van naburige barakken en toen scheen de zon recht door het kleine raampje. Ik stond dus maar op en stak mijn kop onder de ijskoude waterstraal in de douche. Brrrrr

Het si nog een uur wachten op het ontbijt dat pas rond 7u30 wordt opgediend. We kuieren wat door het dorp waar het stinkt. Volgens ons gebruiken zoals in vele landen gedroogde mest als brandstof voor hun kacheltjes. Het water in het naburige rivertje is bevroren. Het is een zalige ochtend. wat een mooie plek.

Na het verkwikkende ontbijt (Het ontbijt was telkens iets anders: brood dan wel een soort dikke kleine pannekoeken die op eierkoeken leken dan wel soms met fruitsalade of yoghurt met graan, koffie, thee, chocomelk,...) vertrekken we naar de oude stad van San Antonio, de ruïnespookstad, waar je 's nachts geluiden van langvevlogen tijden hoort. Hier huisden de spanjaarden en buitten de lokale bvolking uit inde mijnen. De spanjaarden verliten de stad echter voor de indianen in opstand konden komen en toen werd hte een soort Sodoma en Gomarra met ontucht in meer dan bijbelse proporties als ik de gids goed gebreep en het dan ook zo vertaalde voor de groep. En toen kwam er een oud dametje dat een dodelijke pest verspreidde zodat het dorpje uitstierf. Hoe profetisch kan het zijn, vraag ik me in stilte af?
Al is de laatste bewoner er pas 40 jaar geleden weggetrokken. Nu het enige spannende is het verhaal en ht feit dat er op de berghelling aan de overkant van de ruines Viscachas zitten. jammergenoeg zijn die konijnachtige knaagdieren zo schuw dat ik ze amper in beeld krijg met mijn amper 3.5X zoom.
Over kleine bergweggeltjes gaat de toch verder omhoog. In de kale weidsheid verieken we een rotsformatie en dan rijden we tussen 2 torens van opeengestapelde stenen door naar het hoogste punt: 4855m van waaruit we een zicht hebben op de Vulkaan Uturuncu en het een of ander megameer. Het eerste van de zovele meren en laguna's die we zullen bezoeken.

Hier wordt een obligate fotosessie gehouden en dan rijden we neerwaarts richtgin lago Negro en Laguna Celeste. The Blue Lagoon heeft haar naam niet gestolen....schitternd azuurblauw water dat glinstert in de zon zwemren roze flamincos kwettren relaxed in het water en zicht op de hoogste vulkaan. We rijden een inham op en slaan met open mond dit stukje aardsparadijs gade. De fantastische lunch is meer dan welkom voor onze hongerige magen en na het eten wandel ink ruim een uur tegen de wind richting de kant va nhet meer waar een enorm zwerm flaminco's zit. Ze zijn echter enorm op hun hoede en opeens vliegen ze massaal op.

Na uren indrukwekkende nietsheid omgeven in de onpeilbare verte door bergpieken registreren we ons in het kantoortje van Reserva Natural Eduardo Avaroa: het natuurpark dat we binnen gaan. Een aanhankelijk alpacajong komt blatend op ons afgelopen. Hoe koddig. Meestal zijn lama's echt wel schuw.
Iets na 16u arriveren we uiteindelijk in Quetena Chico, een klein dorpjes met een museum dat we bezoeken en een "feestzaal" waar een orkestje een handvol dansers begeleid. Het is een triestig beeld voor ons Westerlingen. Het is ook bitter koud. Er wordt wel een gasfles op de douche gekoppeld zodat we in serie even warm kunne kunne douchen. Er is een stoof waar we van die rare gedroogde mos in smijten als brandstof. Helaas ontsnapt de warmte langs alle kanten.

LlamaPolulos girl

28-10-07

Bolivia dag 7 - a stroll through Potosí

there's a woman in the street

Pas om 9u ontbijt, de zon schijnt al vollop. Aangezien de komende dagen vastliggen moeten we nu zorgen dat we rond de 330 dollar cash hebben om in de pot te steken om onze onkosten in het Zuiden van Bolvia te kunnen dekken, banken zullen we niet meer zien. Normaalgezien halen wij hier cash af met maestro, maar sommige bankautomaten werken niet, na veel zoeken vinden we eindleijk een bankautomaat ergens binnen in een bank. Het lopen doet ons hijgen en zweten. Potosí is enorm druk maar gezellig als het mooi weer is, de nauwe steile straatjes lopen vol mensen en toeterende auto's, de zwarte wolken die je inhaleert net als je even buiten adem bnt, moet je er bij nemen. het stelt niets voro bij de kilo's stof per dag die we de komende dagen zullen vreten en slikken.
We verspilden veel tijd en het steekt sommigen tegen. We wandelen in groep wat door de stad. hier en daar neem ik een candid shot. We nemen een microbusje naar de benedenstad waar een verlaten spoorlijn duidelijk enkel als open riool wordt gebruikt, somigen maken meteen dankbaar gebruik van dit openbaar toilet. Het restauarantje waar j een speciale soep kunt drinken met een vulkanische steen erin is toe wegens alles uitverkocht en dan sluiten ze gewoon...het is verdikke 11u in de ochtend. Bon, we nemen dan maar weer een microbus naar het centrum. Enkele jongedames kijken me zenuwachtig aan, wanneer ik uitstap blijken ze gauw bij mekaar te zijn gekropen en giechelend aan het venster lonken ze naar me. Allez, ik heb touch...komt niet veel voor. Nu ja gisteren vroeg de barman of ik geen zuid-amerikaan was.
In het centrum eten we een lekker almuerzo in het een of ander enorm etablissement en daarna wachten we rond 14u aan de ingang van de casa de la moneda, het bekendste en mooiste museum van Bolivia. De Boliviaanse tijd loopt altid een stuk achter en rond 14u30 hebebn we onze kaartjes en onze gids te pakken die ons doorheen de mooie zalen van het museum gidst. Hier werden de munten geslagen met het zilver uit de berg.

Na het bezoek aan het museum hebben we weer vrij en ik loop precie stoertjes, echt ver waag ik me niet alleen. Uiteindelijk kom ik enkele anderen tegen en gaan we nog rap iets eten in "la candelaria" voro we de nachtbus naar Tupiza opgaan.
Onze rugzakken mochten we bij greengotours zetten de hele dag, daar nemen we een taxi die ons naar de busterminal brengt, in de drukke terminal is het een bedrijvigheid van jewelste, de bussen rijden op smalle stroken zij tegen zij met katrollen wordt er van en op het dak geladen. Fascinerend om te zien. Eindelijk hebben we onze bus en hup daar gaan we de nacht en de bergen in naar het zuiden. De weg is enorm stoffig, niet geasfalteerd en de bus rijdt dan ook niet rap. velen zijn al zo groggy als ze groot zijn, ik heb het geluk dat ik het laatste deel van de tocht slaap. Tijdens de stops in enkele "dorpjes", niet meer dan een paar huisjes waar mensen vettig eten verkopen langs de weg, genieten we van de prachtige sterrenhemel en proberen we onze bloedsomloop weer op peil te krijgen. Rond 3u05 's nachts, precies als aangeduid arriveren we in Tupiza. We zijn in de streek van Butch Cassidy and the Sundance Kid en in the wild west. He tis hier niet zo koud 's nachts dat voelen we. we krijgen ruime kamers in Hotal Mitra, nice.

Time for Tea

12:30 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: potosi, tupiza, bolivia |  Facebook |

27-10-07

Bolivia dag 5, 2 oktober 2007 - Potosí

CERPI

's ochtends zijn we al vroeg uit de veren, de rest maft nog of is aan het ontwaken. We hebben deze voormiddag vrij aangezien we pas om 11u30 een bus naar Potosí moeten nemen.
Met enkelen gaan we ontbijten. Rond 8 uur zijn er precies nog niet veel dingen open maar na wat wandelen en zoeken vinden we toch iets waar we onze voeten onder tafel kunnen steken. Buiten passeren er groepjes betogers. Blijkbaar willen ze allemaal een andere president. Ons desayuno Americana smaakt: roereitje, spaje, koffie, brood en boter en jam.
Wanneer we na het ontbijt terug op de Plaza 25 de mayo rondlopen passeert er een grote menigte die niet enkel kleine bommetjes gooit maar ook zware ontploffingen veroorzaakt die ons een meter in de lucht doen springen en ook een auto-alarm enkele honderden meters verder doet afgaan. jawadde. Voor de rest kunnen we met onze mastarcard binnen in de bank geen geld afhalen als ze niet werkt in de automaat. Uitleggen dat onze kaart geldig is maar dat er iets scheelt met de automaat heeft geen zin. Boem!!
dat ben ik zelfs bij mijn werkplaats in België niet gewoon en daar wordt ook nogal wat betoogd

We genieten van de laatste warmte en doen nog wat inkopen op de markt voor onderweg

Met een busje vertrekken naar de busterminal. Weeral een drukte van jewelste maar alles loopt verrassend gesmeerd. De lokale bevolking lacht met ons omdat ze niet goed snappen hoe onze megaberg gestapelde bagage ooit op de bus zal geraken. Alles vliegt in de laadbak. Een grote bus vervoert ons naar Potosí (3976m), een van de meest bekende mijnsteden van Bolivia met de beruchte Cerro Rico: leeggeplunderd door de Spanjaarden en nu nog met enkele honderden actieve mijnen. De berg staat op instorten maar de activiteit neemt aan.

4 uur lang rijden we door adembenemende landschappen, bergen, kaal met hier en daar toefjes gras en struiken, eenzame herders emt hun wijdverspreide kudde lama's, schitterende vergezichten op een soort van altiplano eens we een bepaalde hoogte voorbij zijn om dan weer ruwere bergen in te gaan. Dat het merkelijk frisser wordt is duidelijk voelbaar.
In Potosí aangekomen heb ik er maar een rare indruk van: ik zie niets anders dan puin...de hele stad lijkt opgetrokken uit beton en baksteen op een berg van puin, je ziet zo ver je kan kijken geen enkel groen enkel roest-bruin-rood gekleurde schakeringen in de aarde en de vulkanen rondom rond. De cerro rico ligt er als een dreigend baken bij omhuld door duistere wolken en hier en daar een vuilgele zonnestraal waar de zon probeert door te komen. Het is koud en het begint plots wat te regenen.
We springen in taxi's die ons naar het centrum over enorm steile weggetjes naar ons hostal brengen "Maria Victoria" (50 Bs drie bedden en aparte badkamer). Weeral een wc die lekt en kleine tochtige kamertjes. Dekens genoeg gelukkig zo blijkt.

's Avonds eten we in de grinobar la candalería. Een 4-gangenmenu voor 25 Bs. We krijgen het niet eens op maar het is overheerlijk. We wennen snel aan de kilte in de kamer en gaan maffen.

CERPI - pc-class

26-10-07

Bolivia dag 4 - chillen in Sucre

what's on the tv-screenTarabuco Kids

In de Mercado Central ontbijten we, we kopen brood, drinken een heerlijke fruishake vers gemaakt op de markt en trekken naar CERPI (blijkbaar een project waar ik nog al over gelezen heb op internet in het nederlands), een educatief kinderproject ergens in de stad. Veel kinderen van de markt volgen er onderwijs en vinden er opvang, andere kinderen zijn er feitelijk wees omdat veel ouders in het buitenland werken en deze kidneren bij de grootouders verblijven. Er is ook een mobiel schooltje dat ergens in een straat vlakbij ons hostalleke blijkt te staan.
tegen de middag eten we een almuerzo in het Joyridecafé en daarna hebebn we vrij. De verloren bagage is precies een probleem aangezien Aerosur niet met American Airlines mag communiceren.

We bezoeken het enorme Cementerio General: een echte necropolis. Helaas was mijn fototoestel aan het opladen zodat ik er geen foto's van heb, maar het is ongelofelijk indrukwekkend. Het is groter dan de meeste stadswijken en de mausoleums voor de doden zijn gigantisch.
Op de terugweg chillen we wat in de luwte van de galerijen van de universiteit van Sucre: studentenwatching. Het oog wil ook eens iets anders hé. Een pitstop in café tertulias, hoe kan het ook anders en ik ga wat internetten.
Verder wandelen we bergop naar de Mirador de la Recoleta waar we een prachtig zicht hebben op de stad en zelfs de zonsondergang meemaken, drinken er ene en dan zakken we af naar El Germen, het vegetarisch restaurant waar de meesten toch niet echt smakelijk eten.
Met een paar gaan we nog ene drinken in het Grand Hotel. We hebben de bar voor ons alleen en de barman zet meteen de traditionele muziekdvd af en zet stomme amerikaanse shit op zoals de Eagles en Beegees in een live-dvd tesamen. We vragen algauw om terug de Boliviaanse muziek op te zetten en zichzelf in het haar krabben uit onbegrip zit hij wel tien minuten nar zijn dvd-collectie te staren. De melige zeemzoeterigheid in het kwadraat druipt van het tv-scherm maar we houden wel van die toontjes. Hij komt zelfs nog checken of we die muziek echt wel goed vinden. Santé.

CERPITarabuco town

16:22 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cerpi, sucre, bolivia |  Facebook |

Bolivia dag 3 - Tarabuco market

Sucre streetLa Fiesta

's ochtends slapen we redelijk uit, al zijn mijn roommates echt wel vroege vogels. Het is zalig ontwaken met de zon die in het binnenpleintje van ons hotel schijnt. we zitten op het tweede verdiep en alle kamers kijken uit op de binnenkoer, een verdiep hoger kun je even over de dakrand piepen naar de stad en de stompe kale bergtoppen in de verte. We gaan ontbijten voor 25 Bs. (Boliviano's: 2.5 euro, wat eigenlijk naar Boliviaanse maatstaven vrij duur is voor een ontbijt, gelet op het feit dat we voor die prijs meestal een ferm avondmaal kregen). Dit hotel waarvan de naam me ontsnapt was indertijd een paleis en is verbonden met tunnels met alle kerken die er rond staan. De afgevaardigde van de gouverneur resideerde er eeuwen geleden. We krijgen een korte rondleiding in de kelders, de suite en enkele mooie zalen.

Daarna gaan we de bus op naar Tarabuco, de bekendste markt van Bolivia op zo'n 65 km van Sucre over stoffige wegen. We nemen eerst een gammele microbus naar de bushalte en daar een bus naar Tarabuco vol lokale mensen. Veel toffer dan de toeristenbus die we op de terugweg nemen.

Dino

Omdat er veel dino's te vinden zijn in Sucre zie je overal te pas en te onpas plastieken dino's op pleinen en als telefoncel. Heel merkwaardige beelden levert dat op. Tarabuco zelf is enorm druk bezocht en ligt midden in de verlaten nietsheid. Kale woestijn vol stenen ja. Het stoffige dorpje is slechts kleurrijk rond de centrale marktplaats waar honderden traditioneel gekleden mensen hun koopwaar (vooral textiel en prullen) aan de man proberen te brengen.
Ik trek er algauw alleen op uit en aan de rand van het dorp vind ik de overdekte groentenmarkt van de lokale bewoners, waar ze ook zoals overal in die landen ook hun eigen catering hebben. Tientallen ezeltjes liggen te wachten tussen enkele langharige enorme varkens en decennia oude vrachtwagens die volgepropt worden met mensen en hun lading. Aan de andere kant van Tarabuco is het een stuk kalmer, afgezien dan van de enorm luide muziek die uit schrale huisjes schalt waar er in fel contrast met de beats luisteloze uitbaters van een drankgelegenheid in het duister op een stoel zitten te wachten tot iemand door de bats wordt verleid om er een stap binnen te zetten. Ook de kinderen zijn hier een stuk vuiler en verwaarloosder. Een eenzame spoorweg leidt ergens uit het dorp naar de bergen. Ik koop wat bananen. Het vrouwtje snapt niet dat ik maar 1 banaan wil en geeft me er toch twee als ik er dire weiger. Anderen zien me kopen en kopen ook en krijgen een ferme tros voor het zelfde bedrag. Het vrouwtje wuift naar me met mijn derde banaan die ik dan ook maar aanneem, ik hou het wel bij mijn twee appels.

Terug in Sucre schijnt de zon nog steeds vollop en is de feestsfeer weeral bijna tot een hogtepunt gestegen. De onaflatende stroom dansers en muzikanten paradeert weer rond de Plaza 25 de mayo en wij gaan na kiekjes getrokken te hebebn weer cocktails drinken in café Tertulias, war de barman ons met open armen ontvangt en vlug op zoek gaat naar muntblaadjes in de stad voor onze mojito's. De extra grote glazen zette hij alvast ook al klaar.

Ons dinner laten we smaken in Locot's.
Ik eet er de picaña (een stoort stoofpotje) en wanner iedereen na het eten gaat maffen, gaan wij nog ene drinken in het Joyridecafé.
In de kamer loopt onze wc uit. proper is dat. Maar niets in vergelijking met de wc's die we nog zullen zien. Tegen middernacht liggen we onder de wol.

Tarabuco shepherdspublic transport

07:00 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarabuco, sucre, bolivia |  Facebook |

25-10-07

Bolivia - 28/09/07 - the departure and the arrival days

Dag 1 vrijdag 28 september 2007

Het wordt een lange reisdag. Toch heb ik enkele uren kunnen slapen. Om 5 uur sta ik op en vertrek kort daarna naar de bushalte, waar ik na wat wachten een bus naar het station Gent-Sint-Pieters heb. Een ticket van Brussel naar Zaventem, want de luchthaven zit niet inbegrepen in mijn treinabonnement. In Brussel-Noord kom ik een reisgenote tegen die ik al eerder op de vertrekvergadering in Antwerpen had ontmoet. We komen als een van de laatsten aan iets na 7uur bij de coffeecorner in de luchthaven.
Het is ongelofelijk wat die idiote paranoia Amerikanen de rest van de wereld opleggen te doen bij het inchecken. Vervelende vragen zoals hebt u wpaens mee of elektrische apparaten die op wapens gelijken of als dusdanig kunnen worden gebruikt, zijn die apparaten binnen de maand hersteld en door wie, wie heeft uw bagage gemaakt en wanneer,...papiertjes invullen, een hete babe met rothumeur ondervroeg me als een robot en het deed me denken aan een scneen uit "meet the parents". Ik antwoordde braaf en hup ingecheckt waren we en daarna nog door alle controles.
8 uur vliegen naar New York JFK Airport. We ain't seen nothing yet.

Passportcontrole, waivervisa, vingerafdrukken en foto en droog beantwoorden van vragen. Geen grapjes maken, vooral geen domme grapjes. 4 uur transittijd, waarvan ruim 2 uur om door alle controles te geraken en je bagage terug te nemen en weer op de band te zetten.

Uiteindelijk vertrekt ons vliegtuig naar de startbaan. Het duurt bijna drie kwartier tegen dat we opstijgen. Tijdens het opstijgen kijk ik door ht raampje en zie ik een ongelofelijk lange rij vliegtuigen in de file staan om ook op te stijgen. Het ene vliegtuig landt, het andere stijgt op. Wat een coördinatie en logistiek hoogstandje. Miami here we come.
Maar ook daar wordt ons geduld op de proef gesteld. De domme films die we zagen verbeterden ons humeur niet. maar goed we zijn op vakantie en de sfeer is eigenlijk best goed, we leren mekaar wat beter kennen ondertussen.
We nemen de nachtvlucht naar Lapaz. Ik slaap toch redelijk heb ik het vermoeden.

PictionaryNewly Wed

Zaterdag 29 september 2007: dag 2
Om 6 uur s'ochtend lokale tijd komen we in Lapaz toe. Daar hebben we niet onmiddellijk een vlucht naar Sucre (2790m). We vliegen express naar Sucre door om de hoogteziekte te vermijden, maar onze transittijd is zo lang dat het risico op hoogteziekte reëel wordt. We zonnen buiten op de luchthaven, ndat we eerst een desayuno americano eten. Velen hebben koppijn en voelen zich erg groggy. Combinatie tussen wennen aan de hoogte en de vermoeidheid van anderhalve dag reizen zonder veel slaap.
De zon schijnt, al is er een frisse wind en later hebben we allemaal ons gezicht verbrand van dat beetje buiten in de zon te staan. De eentonige wachttijd wordt gelukkig onderbroken door een toeterend minibusje met twee ratelende blikken erachter aan. Een pasgetrouwd koppeltje komt foto's trekken aan een monument dat net buiten de luchthaven van Lapaz staat. Wij toeristen schieten erop af en trekken ook foto's terwijl we het paartje gelukwensen toeroepen in engels en gebroken spaans.
Onze vlucht met Aerosur naar Sucre duurt gelukkig niet lang. We vliegen over hale stompe rotsen en bergen en landen op een heel simpele landingsbaan. Ons vliegtuig moet 180 graden draaien en taxied dan naar het luchthavengebouwtje. Daar wachten alle passagiers op mekaar gepropt in de cnetrale hal waar ook een transportband staat voor onze bagage. Die bagage zien we buiten manueel uitgeladen worden en op karren gezet worden die door enkele zwoegende arbeiders naar de transportband worden gesjouwd. Iemand van onze groep heeft haar bagage niet meer. Meteen al werk voor onze reisbegeleidster.

We verdelen ons in groepjes en nemen een taxi naar Sucre: downhill naar ons verblijf Hostal San Francisco vlakbij de Mercado Central o de hoek van Arce en Camargo.

El SiringueroMercado Central

Het is een knap gebouw met ruime kamers en redelijke bedden. Leuk om te acclimatiseren.
We verkennen meteen de buurt. Ik snuif algauw de Zuid-Amerikaanse sfeer op: luid toerende auto's vol zwarte uitlaatgassen, tientallen mensen die kriskras door de straten lopen die links en rechts volgestouwd zijn met kleine kraampjes vol producten. Bolivia schijnt immers één van de meest ontwikkelde micro-economiesystemen te hebben. Verder is Sucre, "the white city", een van de meest aangename Boliviaanse steden en dat merk je wel eens je het hinterland hebt 'ontdekt'. Omwille van de witte gevels is Sucre ook Unesco werelderfgoed.

Ik neem heel wat foto's in de straten en op de markt. Het wordt wel wat hier in Sucre. Ze beschouwen zichzelf als hoofdstad, maar veel stelt de stad toch niet voor. Er wordt 's avonds in de straten druk gerepeteerd voor een komend feest. Tientallen orkesten met dansers en muzikanten trekken luidkeels roepend en spelend door de straten. Wat een verbazingwekkend schouwspel. Indrukwekkend. Allen lig je in je hotel te daveren in je bed tot na middernacht en dat terwijl je eigenlijk best wel slaap kunt gebruiken na 2 dagen vliegtuigmiserie.
Gelukkig hadden we een lekker stevig maal gegeten in het Joyridecafé. Een bekend gringocafé naast de kathedraal (vol incagoud) op de plaza 25 de mayo.

Verder vinden algauw ons stamcafé voor heerlijke cocktails in enorme glazen: café Tertulias, waar denkers en kunstenaars plachtten te filosferen, ahum...

Ik kruip toch in mijn nest, maarmijn roommates komen pas rod 2 uur toe en dan nog is het lawaai buiten niet over.

Mercado CentralParade

09:58 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, sucre, folklore, joyridecafe |  Facebook |

26-09-07

Bolivia 28/09/07 tot 21/10/2007

bolivia1Nu vrijdag vertrek ik op reis naar Bolivia met Joker. Zoals mijn guatemalareis een groep van 12 entousiaste avontuurlijk mensen. Alvast, da tis wat ik hoop. Wat ik ook hoop is dit keermet foto's terug te komen en misschien hier wel een reisverslag neer te typen wanneer ik terug ben. door omstandigheden ehb ik van mijn trip naar Costa Rica niets publiek willen maken, behalve aan de insiders die mijn belevenissen ter plaatse per mail op de voet hebebn kunne volgen. U weze bevoorrecht. Het reisadvies van buitenlandse zaken voor Bolivia is positief.

we vliegen van Zaventem naar New York JFK om zo via Miami en Lapaz in Sucre te belanden, waar we na twee dagen vliegen acclimatiseren.
We bezoeken onder andere waarschijnlijk Sucre, Tarabuco, de mijnen van Potosí, Tupiza, trekken een week rod in de Salar de Uyuni, om daarna in Lapaz aan te komen. Daarna gaan we via Tiahuanaco naar Copacabana aan het Titicacameer om in Lapaz te bekomen en ons klaar te maken voor de terugweg.We landen terug in Zaventem via Miami en London Heathrow op zondag 21/10 rond 15u.
Tot later!

Een aanstekelijk reisverslag van enkele nederlanders in 2003. Ook wat gegoogle levert een schat aan reisverhalen en anekdotes op. Vooral de verkeers-ervaringen zijn spannend. Ik heb alvast mijn Bradt Travel Guide mee. Een knappe fotoreportage vind je hier.

11:26 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, la paz |  Facebook |