27-10-07

Bolivia dag 5, 2 oktober 2007 - Potosí

CERPI

's ochtends zijn we al vroeg uit de veren, de rest maft nog of is aan het ontwaken. We hebben deze voormiddag vrij aangezien we pas om 11u30 een bus naar Potosí moeten nemen.
Met enkelen gaan we ontbijten. Rond 8 uur zijn er precies nog niet veel dingen open maar na wat wandelen en zoeken vinden we toch iets waar we onze voeten onder tafel kunnen steken. Buiten passeren er groepjes betogers. Blijkbaar willen ze allemaal een andere president. Ons desayuno Americana smaakt: roereitje, spaje, koffie, brood en boter en jam.
Wanneer we na het ontbijt terug op de Plaza 25 de mayo rondlopen passeert er een grote menigte die niet enkel kleine bommetjes gooit maar ook zware ontploffingen veroorzaakt die ons een meter in de lucht doen springen en ook een auto-alarm enkele honderden meters verder doet afgaan. jawadde. Voor de rest kunnen we met onze mastarcard binnen in de bank geen geld afhalen als ze niet werkt in de automaat. Uitleggen dat onze kaart geldig is maar dat er iets scheelt met de automaat heeft geen zin. Boem!!
dat ben ik zelfs bij mijn werkplaats in België niet gewoon en daar wordt ook nogal wat betoogd

We genieten van de laatste warmte en doen nog wat inkopen op de markt voor onderweg

Met een busje vertrekken naar de busterminal. Weeral een drukte van jewelste maar alles loopt verrassend gesmeerd. De lokale bevolking lacht met ons omdat ze niet goed snappen hoe onze megaberg gestapelde bagage ooit op de bus zal geraken. Alles vliegt in de laadbak. Een grote bus vervoert ons naar Potosí (3976m), een van de meest bekende mijnsteden van Bolivia met de beruchte Cerro Rico: leeggeplunderd door de Spanjaarden en nu nog met enkele honderden actieve mijnen. De berg staat op instorten maar de activiteit neemt aan.

4 uur lang rijden we door adembenemende landschappen, bergen, kaal met hier en daar toefjes gras en struiken, eenzame herders emt hun wijdverspreide kudde lama's, schitterende vergezichten op een soort van altiplano eens we een bepaalde hoogte voorbij zijn om dan weer ruwere bergen in te gaan. Dat het merkelijk frisser wordt is duidelijk voelbaar.
In Potosí aangekomen heb ik er maar een rare indruk van: ik zie niets anders dan puin...de hele stad lijkt opgetrokken uit beton en baksteen op een berg van puin, je ziet zo ver je kan kijken geen enkel groen enkel roest-bruin-rood gekleurde schakeringen in de aarde en de vulkanen rondom rond. De cerro rico ligt er als een dreigend baken bij omhuld door duistere wolken en hier en daar een vuilgele zonnestraal waar de zon probeert door te komen. Het is koud en het begint plots wat te regenen.
We springen in taxi's die ons naar het centrum over enorm steile weggetjes naar ons hostal brengen "Maria Victoria" (50 Bs drie bedden en aparte badkamer). Weeral een wc die lekt en kleine tochtige kamertjes. Dekens genoeg gelukkig zo blijkt.

's Avonds eten we in de grinobar la candalería. Een 4-gangenmenu voor 25 Bs. We krijgen het niet eens op maar het is overheerlijk. We wennen snel aan de kilte in de kamer en gaan maffen.

CERPI - pc-class