22-08-05

Day 8: thursday july 28, 2005 - Market of Chichicastenango - Through the Mountains of Might to Cunen and Uspantan.

Om 6 uur staan we op. Om 7u bezoeken we dan de grootste en bekendste markt van Guatemala: Chichicastenango.
Er heerst een maffe drukte.We komen bij de trappen van een kerk waar er blijkbaar Maya-rituelen zullen worden uitgevoerd. Lokale marktkramers allerhande en toeristen zitten er door mekaar te kijken naar de drukte beneden hen. De kraampjes vol magnifiek houtsnijwerk, fijn geweven textiel, ceramiek, beeldhouwwerk en andere “rommel” maken het pittoreske tafereel kleurrijk en heel sfeervol. Ik snuif diep de sfeer in en voel me opperbest. En dat terwijl ik thuis massamoordneigingen krijg als ik in een drukke straat terecht kom. Lol

Algauw kunnen we ons niet langer bedwingen en nadat ik enkele kiekjes heb getrokken, sla ik algauw aan het kopen. Heel simpel om je niet te laten doen door de verkopers is het niet, maar het afdingen lukt me toch al redelijk. Al wil ik die mensen ook niet afzetten, ik probeer een eerlijke prijs te betalen.
In het centrum van de markt bevinden zich talloze eetkraampjes waar de potten en de vuurtjes hevig brobbelen en branden. Het geurt er heerlijk en de marktkramers komen er blijkbaar eten. Hier in het hart van de markt lopen nauwelijks gringo’s. Ook de anderen hebben zich laten gaan en sommigen komen aangedraafd met heuse bedspreien, beelden, vazen en maskers, tafellakentjes en servetten, t-shirts,…

Eindelijk is het brunchtijd. We staan al met een paar hongerige zielen te trappelen in de San Juan, als ook de rest beladen als pakezels hun voeten onder tafel schuiven.
De panqueques, frutas, coffees, omeletten en toasts smaken verrukkelijk!

Vannuafaan hebben we gecharterd vervoer. Een privébusje voor onze groep alleen. Zo wordt het ook makkelijk al die souveniers te vervoeren. Julio en Heladio, onze twee Guatemalteekse begeleiders, zullen ons de verdere reis vervoeren.
We trekken nu twee dagen het bergachtige platteland in richting Coban.

We houden een middagstop in Quiché, waar we de kelnerin haar geduld ferm op de proef stellen met onze telkens wisselende bestellingen qua menu's, staren we als koeien op een begrafenis stoet die onder begeleiding van een triestig spelende fanfare de kerk binnenschuifelt.
Ondertussen vernemen we dat we per politiezone een ander escorte meekrijgen tot Uspantan. Waar we zullen voernachten. Blijkbaar is het een eenzame, gevaarlijke route, waar nauwelijks toeristen komen.
Het maakt het er alleen maar spannend op en ook de flikken ginder zien eruit als bij ons: nen dikke en een smallen en een derde achterin, al dan niet met snor en vooral met typische Amerikaanse zonnebrillen. Het machinegeweer zie je bij ons minder vaak.
De baas van het busje, Julio vertelt ronduit over de geschiedenis van zijn land. De spaanssprekende lerares in ons midden vertaald zo goed als kwaad het kan zijn relaas.

Hier trekken we door gebied dat geterroriseerd werd door het regeringsleger tijdens de burgeroorlog. Zelf was hij na zijn verplichte legerdienst waar ze werden gehersenspoeld, naar Amerika en pas na jaren kwam hij terug. Ondertussen bloeit de economie weer, zijn er scholen en ziekenhuizen gebouwd in zelfs de kleinte dorpjes en bouwen de mensen alles weer op. Oscar Berger vindt hij een goeie president. Maar was dat ook niet een van de generaals van vroegere regimes?
Hij is onvermoeibaar en vertelt ronduit, maar na een tijdje is hij ongeveer uitverteld en beantwoord hij onze vragen over de graffiti die overal langs de baan te vinden is. Allemaal emblemen van politieke partijen zo blijkt (FRG, PAN,…)

Het gaat over wegen in aanbouw door een prachtige streek. Op deze hobbelige wegen van steenslag en aarde vorderen we niet zo snel, maar des te meer kunne we genieten van het adembenemende landschap. Ook de mensen langs de weg bekijken ons als curiosa. Hoewel, wij staren hen op net dezelfde manier aan.
Een plaspauze in Cunen een klein dorpje in de bergen, waar we onze stijve leden wat strekken.
's avonds komen we aan in Uspantan en verdwijnt ook onze escorte. Het is wat zoeken naar een redelijk hotel "Hotel Montana" en uiteindelijk vinden we er een voor 30 Quetzal per man. Gedeelde douches die constant druipen, maar goed de bedden en kamers zien er redelijk uit en na een lekkere maaltijd in een leuk restaurant "San José" wikkelen we ons in onze linnenzak en doen onze oogjes toe.

photo: typical store with all kinds of handmade colorful textiles.

20:22 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: chichicastenango, cunen, uspatan, guatemala |  Facebook |

21-08-05

Market of Chichicastenango

photo: Old woman sitting on the stairs of the 400-year old church "Santo Tomas" by Jeronimo on the enormous market of Chichicastenango.
More info about Chichi!

16:12 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chichicastenango, guatemala |  Facebook |

Day 7: wednesday july 27, 2005 - Panajachel to Chichicastenango

Het is weer een prachtige dag. Ik voel me al een stuk beter, al is de diarree niet over. Maar ik moet tenminste niet constant naar de wc spurten.
Pas om 8u nuttigen we het ontbijt en we zijn al op van 6u30.
Ik douche me ondertussen want ik heb nood aan verfrissing en ga de was doen.
Na het ontbijt gaat de hele groep paardrijden. We blijven met twee “zieken” achter en nemen ondertussen wat fotootjes van de rest die al dan niet gewennig op de paarden klauteren.

Na even gerust te hebben, ga ik mijn compagnon oppikken en trekken we door de kleine straatjes richting stad, we kuieren wat in de hitte en beslissen nog wat te internetten of eens te proberen bellen naar het thuisfront. Ik laat weten dat ik alweer op de been ben en alles nog steeds schitterend verloopt.
Ondertussen verneem ik dat er op het thuisfront leuke dingen gebeuren. Het kan verkeren.
Ook hebben enkele vrienden van me de brief ontvangen die ik op de nationale feestdag had gepost voor hen.

De heel verdere dag loop ik de dingen wat te overdenken. Uiteindelijk laat ik het voor wat het is en ga ik weer ten volle genieten van mijn reis, want daarvoor ben ik tenslotte toch gekomen. Loskomen van alles en nog wat.

Na de middag schepen we in naar Panajachel, waar we een chickenbus nemen naar Chichicastenango. We puffen en zwoegen met onze zware rugzakken onder de loden zon en worden constant vergast door uitlaatwalmen. Zoals overal heerst er een relaxte drukte en proberen talloze verkoopstertjes hun artisanale kunstwerkjes van de hand te doen of hun (magere) fruitoogst te verpatsen.
Constant dringen pick-uprijders zich op die maar niet willen begrijpen dat rijke toeristen als ons, de levensgevaarlijke chickenbussen willen nemen die er bovendien dubbel zo lang overdoen als hun toyota hilux’s.
Uiteindelijk is onze reisbegeleidster heel kordaat en helpen ze ons zelfs op weg om de chickenbus naar Chichi op te stappen.
We moeten hen wel duidelijk maken dat er sommigen onder ons nog steeds ergens in een bank geld aan het wisselen zijn.

De rit in de bus valt goed mee. Door de ramen tocht het heerlijk en het voelt wel aangenaam om tussen de lokale bevolking geplet te worden. Nu ja.
We lachen ons te pletter als een andere chickenbus ons inhaalt en we op slag verdwijnen in een ondoorzichtige zwarte rookwolk. Onze chauffeur moet zelfs zijn lichten aansteken om nog iets te zien. Eco-toerisme, my ass. Chickenbusses zijn absoluut geen ecotoerisme, dat beweert ook later onze hoteluitbater van het Via Via café te Honduras.

We worden gedropt bij een tankstation in Chichi en worden geleid door een jongen van Hotel Posada de Belen.
Een kamer kost er 50 quetzal, ik haal alvast mijn linnenzak uit om in te slapen.De douche heeft een raar elektrisch toestel op de douchekop dat zogezegd het water verwarmt. Laat ons zeggen, het zorgt ervoor dat het water niet ijskoud is.
We lopen wat rond en aperitieven met Tequila Sunrises, Cuba Libres en Mochito’s in de hand.
Daarna vinden we algauw een heel lekker restaurantje: San Juan, vlak naast de markt waar de houten constructies al vollop worden opgezet voor de volgende morgen.

De opgevulde paprika’s zijn lekker, maar heel veel eetlust heb ik precies nog niet.Na het eten willen sommigen nog feesten, maar geen enkel café blijkt nog open. We dralen dan maar wat bij een winkeltje en uiteindelijk gaan de meesten van ons slapen.De rest bleek die nacht nog op de kamer enkele flessen soldaat te hebben gemaakt.

Market of Chichicastenango, the wooden bars and kitchens where people make tortilla's, soup, and other delicious smelling food.

13:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, chichicastenango, panajachel |  Facebook |