20-09-05

Day 20: tuesday august 9, 2005 - Honduras, Copan - Finca de Cisne - Hot Springs

DSCN2212aOm 7u30 zitten we aan het ontbijt, vandaag vertrekken we naar een finca: “finca des cisne”, een gemeenschap van 70 gezinnen die zelfvoorzienend zijn. We zullen er paardrijden ene koffieplantage en -branderij bezoeken, we krijgen er lunch en we gaan wat spartelen in het water en dat voor de democratische prijs van 40 dollar per persoon. Ik kan dat nog net betalen lol.
Tegen 10u30 komt Carlos onze gids ons ophalen, hup in zijn dodge pick-up is er gelukkig ook een achterbank waar ik vlug op kruip. De anderen vliegen de laadbak in samen met de twee zwarte schattige labradors erbij. Ook een Wiener-hanswurst wordt bij ons gedropt. ‘t blijkt verdikke nog ne jurist te zijn ook en waarschijnlijk van Carlos geaardheid.

Na een half uurtje wordt iemand misselijk uit de laadbak naar de auto overgedragen.We houden een plaspauze in Carlos’ guesthouse en dan gaat de helft al paardrijden, terwijl wij zijn koffiebranderij bezoeken. Continu stromend water zorgt voor de energievoorziening en algauw wordt ons duidelijk dat Carlos een stinkendrijke feodale hereboer is met lijfeigenen die op zijn domein wonen, werken en dienen.
We rijden naar de paardenmanege, waar de rest al aangekomen is, één van de boeren is kokosnoten aan het kapothakken met een lange manchete. We drinken het sap. Lekker! Maar miljaar er zit daar zeker twee liter in zon’ noot! Dat krijgen wij niet op!Hoe lekkerder het sap, hoe slechter het vlees dat dan heel zacht is, maar niet echt slecht. Hoe slechter het sap, hoe vleziger en beter het vlees van de noot.
We klimmen op het paard en algauw gaat het in draf door de heuvels en in ware galop spurten we naar de heuveltop tussen de machtige beboste bergen. Dit lijkt wel een scene uit een avonturenfilm. Of slaat mijn fantasie weer op hol. Ik vind het gewoonweg zalig! Nooit gedacht dat ik de microbe ban het paardrijden te pakken ging krijgen. Ik zit wel op een iets rustiger paard. Onze begeleidster beseft na een tijdje dat het eigelijk allemaal zo verantwoord niet is en kruipt voor de zekerheid op een trage knol en we lachen ons een kriek als zij nu telkens een uur achter komt getsjokt op een paard dat zich niet aantrekt van de wedloop tussen haar vinniger collega’s.

We komen bij een rivier waar de eerste groep al ligt te ploeteren. Ik blijf lekker op de kant en maak wat foto’s van de anderen in het kolkende water.
Blijkbaar hebben we de scene gemist waarin een van de honden de andere hond naar de overkant wou volgen en dacht dat iemand van ons een rots was. De hond nam een aanloop en sprong naar de rug van die persoon en had pas in de lucht door dat het geen rots was. Het schijnt enorm grappig geweest te zijn hoe de hond in de lucht spartelend zijn baan probeerde te veranderen en dan ter kloefe op de geschrokken jongen terecht kwam!

In het huis van Carlos krijgen we een heuse lunch voorgeschoteld. Zijn papegaai roept de hele tijd “ola”, verkruipt in zijn kooi, steekt zijn kop door een gaatje en roept dan weer “ola”. Die kerel is zo maf dat we schuddebuiken van het schaterlachen en die papagaai aapte zelfs onze lach na! Hilarisch beest!Ondertussen krijgen we de eerste regendruppels op onze kop.
Na de lunch gaat het via de pick-up naar de koffieplantage en de cardemonplantage. De koffieplanten staan in de schaduw van speciaal daarvoor aangelegde andere bomen. De cardemon smaakt heel anijsachtig en fris.
Van daaruit gaat het naar de Hot Springs, het water is er 92 graden en den dezen hier moest er per s ene keer aan voelen. Waarschijnlijk was ik effe verdwaasd van de kopstoot die ik even daarvoor had uitgedeeld aan een zware laaghangende boomtak.
Magisch toch zo’n kolkende stomende rivier.De anderen gaan baden maar het warme water en het koude water zich tot een heerlijke temperatuur hebben vermengd.Ondertussen valt het duister en bestuderen we weer de vuurvliegjes.
Tegen 19u40 zijn we weer in het hotel en stervend van de honger vallen we op onze maaltijd aan.
Ik ga vlug douchen en vanuit de douche hoor ik enorm veel lawaai. Ze zijn blijkbaar shotjes aan het drinken waarbij ze een slok binnengekapt krijgen en waarna wordt hun hoofd dooreen geschud wordt…
Ik schuif weer aan tafel en rook rustig een saffie als ik opeens een meisje van de groep haastig naar den toog zie spurten. Niet van haar gewoonte om zo rap te gaan. Blijkt dat ze beetje geschrokken is van een tarantula die tussen de rugzakken in haar kamer zat.Geert weet eerst ook niet wat gedaan, want ‘tis den eerste keer dat er een tarantula binnenzit. Uiteindelijk werpen we er een sigarenkistje op en dragen we de spin naar buiten en zetten ze aan het einde van de straat af.
De Hondurezen bekijken het allemaal geamuseerd en zeggen dat die tarantula’s even gevaarlijk zijn als een hagedis, dat je die gewoon op je hand moet zetten en elders zetten als je ze niet wilt. Ahum…

Vandaag was een schitterende afsluiter van de reis. Morgen vertrekken we terug naar af: ANTIGUA. Mijn laatste centen ga ik daar verdoen aan souveniers.

photo: this Ara was very angry and unpleased with me taking a picture of hm! so funny!

18:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, honduras, copan, finca, hot springs |  Facebook |