25-10-07

Bolivia - 28/09/07 - the departure and the arrival days

Dag 1 vrijdag 28 september 2007

Het wordt een lange reisdag. Toch heb ik enkele uren kunnen slapen. Om 5 uur sta ik op en vertrek kort daarna naar de bushalte, waar ik na wat wachten een bus naar het station Gent-Sint-Pieters heb. Een ticket van Brussel naar Zaventem, want de luchthaven zit niet inbegrepen in mijn treinabonnement. In Brussel-Noord kom ik een reisgenote tegen die ik al eerder op de vertrekvergadering in Antwerpen had ontmoet. We komen als een van de laatsten aan iets na 7uur bij de coffeecorner in de luchthaven.
Het is ongelofelijk wat die idiote paranoia Amerikanen de rest van de wereld opleggen te doen bij het inchecken. Vervelende vragen zoals hebt u wpaens mee of elektrische apparaten die op wapens gelijken of als dusdanig kunnen worden gebruikt, zijn die apparaten binnen de maand hersteld en door wie, wie heeft uw bagage gemaakt en wanneer,...papiertjes invullen, een hete babe met rothumeur ondervroeg me als een robot en het deed me denken aan een scneen uit "meet the parents". Ik antwoordde braaf en hup ingecheckt waren we en daarna nog door alle controles.
8 uur vliegen naar New York JFK Airport. We ain't seen nothing yet.

Passportcontrole, waivervisa, vingerafdrukken en foto en droog beantwoorden van vragen. Geen grapjes maken, vooral geen domme grapjes. 4 uur transittijd, waarvan ruim 2 uur om door alle controles te geraken en je bagage terug te nemen en weer op de band te zetten.

Uiteindelijk vertrekt ons vliegtuig naar de startbaan. Het duurt bijna drie kwartier tegen dat we opstijgen. Tijdens het opstijgen kijk ik door ht raampje en zie ik een ongelofelijk lange rij vliegtuigen in de file staan om ook op te stijgen. Het ene vliegtuig landt, het andere stijgt op. Wat een coördinatie en logistiek hoogstandje. Miami here we come.
Maar ook daar wordt ons geduld op de proef gesteld. De domme films die we zagen verbeterden ons humeur niet. maar goed we zijn op vakantie en de sfeer is eigenlijk best goed, we leren mekaar wat beter kennen ondertussen.
We nemen de nachtvlucht naar Lapaz. Ik slaap toch redelijk heb ik het vermoeden.

PictionaryNewly Wed

Zaterdag 29 september 2007: dag 2
Om 6 uur s'ochtend lokale tijd komen we in Lapaz toe. Daar hebben we niet onmiddellijk een vlucht naar Sucre (2790m). We vliegen express naar Sucre door om de hoogteziekte te vermijden, maar onze transittijd is zo lang dat het risico op hoogteziekte reëel wordt. We zonnen buiten op de luchthaven, ndat we eerst een desayuno americano eten. Velen hebben koppijn en voelen zich erg groggy. Combinatie tussen wennen aan de hoogte en de vermoeidheid van anderhalve dag reizen zonder veel slaap.
De zon schijnt, al is er een frisse wind en later hebben we allemaal ons gezicht verbrand van dat beetje buiten in de zon te staan. De eentonige wachttijd wordt gelukkig onderbroken door een toeterend minibusje met twee ratelende blikken erachter aan. Een pasgetrouwd koppeltje komt foto's trekken aan een monument dat net buiten de luchthaven van Lapaz staat. Wij toeristen schieten erop af en trekken ook foto's terwijl we het paartje gelukwensen toeroepen in engels en gebroken spaans.
Onze vlucht met Aerosur naar Sucre duurt gelukkig niet lang. We vliegen over hale stompe rotsen en bergen en landen op een heel simpele landingsbaan. Ons vliegtuig moet 180 graden draaien en taxied dan naar het luchthavengebouwtje. Daar wachten alle passagiers op mekaar gepropt in de cnetrale hal waar ook een transportband staat voor onze bagage. Die bagage zien we buiten manueel uitgeladen worden en op karren gezet worden die door enkele zwoegende arbeiders naar de transportband worden gesjouwd. Iemand van onze groep heeft haar bagage niet meer. Meteen al werk voor onze reisbegeleidster.

We verdelen ons in groepjes en nemen een taxi naar Sucre: downhill naar ons verblijf Hostal San Francisco vlakbij de Mercado Central o de hoek van Arce en Camargo.

El SiringueroMercado Central

Het is een knap gebouw met ruime kamers en redelijke bedden. Leuk om te acclimatiseren.
We verkennen meteen de buurt. Ik snuif algauw de Zuid-Amerikaanse sfeer op: luid toerende auto's vol zwarte uitlaatgassen, tientallen mensen die kriskras door de straten lopen die links en rechts volgestouwd zijn met kleine kraampjes vol producten. Bolivia schijnt immers één van de meest ontwikkelde micro-economiesystemen te hebben. Verder is Sucre, "the white city", een van de meest aangename Boliviaanse steden en dat merk je wel eens je het hinterland hebt 'ontdekt'. Omwille van de witte gevels is Sucre ook Unesco werelderfgoed.

Ik neem heel wat foto's in de straten en op de markt. Het wordt wel wat hier in Sucre. Ze beschouwen zichzelf als hoofdstad, maar veel stelt de stad toch niet voor. Er wordt 's avonds in de straten druk gerepeteerd voor een komend feest. Tientallen orkesten met dansers en muzikanten trekken luidkeels roepend en spelend door de straten. Wat een verbazingwekkend schouwspel. Indrukwekkend. Allen lig je in je hotel te daveren in je bed tot na middernacht en dat terwijl je eigenlijk best wel slaap kunt gebruiken na 2 dagen vliegtuigmiserie.
Gelukkig hadden we een lekker stevig maal gegeten in het Joyridecafé. Een bekend gringocafé naast de kathedraal (vol incagoud) op de plaza 25 de mayo.

Verder vinden algauw ons stamcafé voor heerlijke cocktails in enorme glazen: café Tertulias, waar denkers en kunstenaars plachtten te filosferen, ahum...

Ik kruip toch in mijn nest, maarmijn roommates komen pas rod 2 uur toe en dan nog is het lawaai buiten niet over.

Mercado CentralParade

09:58 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, sucre, folklore, joyridecafe |  Facebook |