25-08-09

Bolivia 2007 - death road - coroico

Death Road Armageddon

De laatste dag in La Paz, we vertrekken 's ochtends met een gropeje vrijwilligers met de organisatie "downhill madness" naar de heuvels ver bovne de stad op 4000m...voorbereiding op de down hill van de death road...de gevaarlijkste weg van de wereld...eerst oefenen op de nieuwe geasfalteerde weg, voor we de grindweg lang de ravijnen nemen...spannend...

Death Road survivor

Het echte werk...de bloedhete vochtige death road. aarden weg van soms maar 3 meter breed met het ravijn loodrecht beneden ons...

Coroico
Aangekomen op amper 100m hoogte is het klimaat tropisch...we zitten vollop in het groene Bolivia, iets wat we nog maar zelden gezien hebben op deze reis. temperaturen halenvlotjes 30 graden in Coroico. We mogen relaxen en lekker genieten van een buffet en mooi zwembad om op adem te komen en onze wonden te likken. Daarna trekken we de zinderende stad in, waar massa's volk zich hebben verzameld voor een religieuze optocht. prachtige kostuums. La fiesta!

CoroicoCoroico

20:15 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bolivia, la paz, death road, coroico, downhill |  Facebook |

06-06-08

Bolivia - short picturestories

Death Road

The most famous spot along the Death Road in La Paz. Photo taken by the touroperator: downhill madness, La Paz.

Copacabana

The top of the mountain in Copacabana pilgrimage, also featrued in the tv-series Peking express. I went up the hill twice...this is my first reach of the top: cloudy wheater at 4000m....and excellent view over lake Titicaca. In the afternoon dthe sun broke through and I went up that hill for the second time...i ended up climbing on hand and feet due to lack of oxygen... :-)

Desert Plains

One of the first days in the desert plains in the Andes mountains...our trip started in Tupiza for 7 days of touring in the desolate wasteness. We saw our first lamas on this very spot.Incredible how people survive here;

read more in the archive for a daily report!

09:58 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: death road, lake, copacabana, bolivia, la paz, desierto, andes, titicaca |  Facebook |

23-11-07

Bolivia dag 23 - the long way home

TiahuanacoLa Paz - montes

Na onze "death road"-avonturen en het heerlijke Coroico, was het tijd om een korte nacht tegemoet te gaan en zoveel mogelijk te rusten. Om 3u30 namen we zoals altijd in groepjes taxi's naar de luchthaven. De straten van La Paz liepen vol...volgens de taxi-chauffeur waren er feesten aan de gang. Ondanks alle waarschuwingen was ik vergeten dat in mijn kleine rugzak mijn desinfecterende handgel, mijn zonnemelk en mijn tandpasta zaten. Was ik dus kwijt, gelet op het feit dat ik geen zin had om helemaal terug te keren om een zakje te kopen om dat in te steken. We raakten vlot in Miami, dit keer tijdens den klaren, zodat we zicht hadden op de enorme flatgebouwen die in de zee lijken te staan en de havens met enormse cruise-schepen. De ellenlange controles namen we erbij en raakten we vlot door. In London Heathrow aangekomen, bleek bij het boarden dat onze tickets niet in orde waren. American Airways? zei de balie assistent en knikte begrijpelijk. Gevolg, de volgende vlucht haalden we niet meer en 't werd dus nog eens de volgende, onze bagage was ondertussen weer van het vliegtuig gehaald waar we niet op konden. We kregen wel een bon van 5 pond. Gelukkig is London Heathrow een zodanig grote luchthaven dat je je wel even kunt bezighouden met winkelen. Eindelijk in Brussel. Maar onze bagage was niet mee. Papieren invullen en hopen dat die zo vlug mogelijk toekwam. Het was een leuk weerzien met mijn ouders en maandagavond rond 16u kwam uitiendelijk mijn rugzak toe met alles erop en eraan.

Wat een indrukwekkende reis, prachtig land, prachtige ervaringen...ik kan niet wachten om opnieuw te vertrekken!

WitchcraftLa Paz - street

A selection my pictures of Bolivia: click here

16:32 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: london heathrow, la paz, home sweet home |  Facebook |

20-11-07

Bolivia dag 22 - Death Road Armageddon

Folklore dancersLa Paz - girl

Om 6u45 staan we op. Met ons 5 verzamelen we in de lobby en gaan dan op zoek naar iets dat open is om te ontbijten. Ondanks de vele haastige mensen in de stad is er nergens een café open waar we kunnen ontbijten, op de drukke markt waar mensen op weg naa rhun wer hun schoene latenn poetsen of rap langs de straat iets eten en drinken beslissen twee van ons daar iets te kopen. Wij zien het niet zitten en stijgen terug op naar onze straat en warempel, er is een ontbijthuis open dat er nog vrij chique uitziet ook. Het is buffet, we laten ons het smaken. Rond 7u45 zijn we bij de downhill madness, recht tegenover ons hotel. Andere bikers zijn Duitsers. We krijgen uitleg, onderteken een verklaring dat Downhill Madness niet verantwoordelijk is voor het een of het and en passen broek truitje, handschoenen en helmen die een mondbescherming hebben. De fietsen hebben voeral vering en schijfremmen en dienen louter om af te dalen, ondanks het feit dat we ook wat moeten klimmen maar da tis maar een 3 km klimmen op een afstand van ruim 64km.
We stijgen per jeep tot rond de 4800m en zullen afdalen tot op 1200m!!!!
We rijden door de drukke starten naar de "slopes" die we tot nu toe enkel van ver hebben gezien nu rijden we via de flanken van de bergen omhoog. Overal moet er weer tol betaald worden. Uiteindelijk stoppen we langs de weg bij een meertje met zicht op besneeuwde vulkaantoppen.

Schitterend! We krijgen een mountainbike toegewezen en testen hem en de organisatie trekt foto's in de vorm van een oudere man die altidj lacht en maar twee hoektanden meer heeft "Dracula" noemt onze leider hem. We krijgen duidelijke instructies van hoe je te gedragen op de weg, waar te rijden, niet te letten op getoer van bussen of vrachtwagens of auto's en daar gaan we downhill eerst langs de nieuwe weg o asfalt om te wennen. En sjezen dat we doen, ik schat niet zo heel rap maar het feit dat je in de bergen zit maakt het toch spannend. We moeten algauw in de bochten bussen inhalen en dergelijke, maar we nemen wel het grindpad naast een tunnel. We stoppen om de zoveel minuten zodat iedereen bij kan blijven en voor elke stuk komende weg krijgen we instructies.

MajorettesLa Paz - jungle

Even tol betalen per biker en dan hup omhoog...ik trap op mijn adem, ik kom geen steek vooruit, ik moet passen en afstappen begot...drie steviege hellinetjes die ik thuis perfect zou aankunnen, maar hier wegens de hoogte niet. We krijgen meteen een opkikker bij aankomst: bananen a volonté snoep en chocoladerepen en drank, want nu komt het "moment suprême": death road...

De wolken stijgen op uit het dal het is hier merkelijk zwoeler en groener.
Een kant van Bolivia dat we nog niet gezien hadden. Het doet me een beetje denken aan Costa Rica, the cloudforest, dichte vochtige vegetatie; Tussen de wolken heen zien we de weg slingeren langs de bergflanken, en naast de weg...de afgrond...
Hup, daar gaan we voor het eerste stuk. Mijn stuurkunst is niet je dat. Ik hou mijn remmen dus redelijk toegeknepen en dan nog maak je snelheid. Machtig, de bochten aansnijden lukt aardig maar ik waag me niet aan het crossen, zie dat ik weer onderuit ga op het grind...de kunst is op de "bandensporen" te rijden.
Bij de deathcurves krijgen we uitleg over hoe de bussen hier naar beneden donderden de diepte in. dat mensen hier durven rijden!
We hebben al onze hele weg andere groepen ontmoet, die een uur eerder waren gestart, blijbkaar zijn we een snelle groep wan topsplitsen in een rappe en een trage groep doen we niet en we halen altijd de andere groepen in. Het is dus om beurten om te poseren bij de spectaculaire afgronden en bochten. Ook de waterval is geestig om onderdoor te rijden.
Tijd voor een lunch. Lekker.
Nu is het hier echt wel tropisch warm...ik hou mijn kleding aan en zweet me te pletter. We hebben blijkbaar al een flink sutk gedald, want omhoog maak ik heel wat achterstand op de snelle dalers goed, maar net te weinig om hen bij te halen. Benenden smijten we onze kleren uit. Nemen we nog wat gekke foto's voor de cd met foto's en filmpjes die we vanavond gaan krijgen en genieten van een frisse drank. Vlug de bus in en omhoog naar het echt knusse kleien bergstadje Coroico, waar er duidelijk een fiesta zal beginnen. De straatjes barsten van het volk. Wij gaan eerst no verder omhoog naar Hotel Esmeralda waar we in het zwembad mogen ploeteren en kunne douchen en genieten van een heerlijk almuerzo. Het eerst zwembad!!! Genieten!!!

16-11-07

Boliva dag 21 - back to Lapaz

Lonely whitenessLlica
Vandaag hebben we weer een vrije voormiddag. Ik sta op als ik buiten enkel mensen hoor die eventueel naar het uiterste punt gaan wandelen, naar Yampupata. Maar ik ben wat te laat, ik loop wat in het stadje maar vind hen niet meer. De rest maft nog. Ik wacht tot de meesten op zijn en hun plannen kenbaar maken. We beginnen alvast met een ontbijt in resto Wayra.
We eten in de zon op een terrasje en ook de begeleidster en een ander groepslid vervoegen ons. De laatste twee gaan met de motor een tochtje maken. Ik beslis om een berg op te wandelen naar El Horca del Inca, volgens mijn gids een soort van zonnewijzer van de Inca's, nu vol graffiti. Vooral de wandeling is de moeite, prachtige rotsen bovenop. Tussendoor is het wel degelijk ferm naar adem happen en zweten. Dit is de mooiste dag en de hemel is echt open getrokken, een verschil met de dagen dat we hier waren. Tussen de rotsen ren ik heen en weer en neem zelfportretten met de zelfontspanner. Opeens hoor ik een jongetje roepen dat ik deze kant uitmoet; Oei, zou het kereltje me al de hele tijd hebben gadegeslagen? dan zal 'm wel ferm gelachen hebben. Victor heet hij en ik leg hem uit waar Belgica ligt, tussen Francia en Alemania, die twee landen kent hij, maar ik betwijfel of hij de landkaart kent. Ik neem nog wat foto's van het Titicacameer en daal af terwijl ik twijfel of ik nog eens de estaciones zou doen. Uiteindelijk beslis ik toch maar de berg op te gaan. Verdomme ik ben pas aan de aanloop of ik moet hijgend en puffend even halt houden. Een oud vrouwtje op de trappen denkt er het hare van.
Uiteindelijk klim ik naar boven in nog geen 10 minuten. Boven plof ik bijna neer en terwijl ik daar een tijdje zit happen naar lucht komt mijn roommate op me af, ik had hem niet eens gezien. Het is genieten van het zicht.
we dalen samen af, slaan de wijdingen beneden nog wat gade, een soort van priester die de toekomst verzekerd voor een gezin en private personen en wierrook brandt en vloeistoffen alle kanten uit smijt. We delen een pizza als lunch in "el fuego andino", lekker en doen nog wat kraampjes aan.
Kort na de middag hebben we de bus naar Lapaz, ik heb de indruk dat we er sneller zijn dan anders. En zoals altijd fascineert de enorme drukte van mensen busjes en taxi's.
We hebben weer dezelfde kamer in hotel Alem en de douche is gelukkig dit keer wel warm.
's avonds gaan we eten in een Libanees op mijn voorstel. Ik had geopperd dat het toch niet leuk was om weer naar hetzelfde restaurant te gaan en ik moest er dus maar zelf een kiezen. Gelukkig viel Yussef's ferm in de smaak.

Morgen vroeg op want met 5 van onze groep gaan met met de organisatie Downhill Madness de oude weg van Lapaz naar Coroico afdalen, de gevaarlijkste weg ter wereld "Death Road", maar nu iets minder omdat er geen verkeer meer op zit of heel weinig, sinds de nieuwe weg open is.
Spannend!!

Chipaya

26-09-07

Bolivia 28/09/07 tot 21/10/2007

bolivia1Nu vrijdag vertrek ik op reis naar Bolivia met Joker. Zoals mijn guatemalareis een groep van 12 entousiaste avontuurlijk mensen. Alvast, da tis wat ik hoop. Wat ik ook hoop is dit keermet foto's terug te komen en misschien hier wel een reisverslag neer te typen wanneer ik terug ben. door omstandigheden ehb ik van mijn trip naar Costa Rica niets publiek willen maken, behalve aan de insiders die mijn belevenissen ter plaatse per mail op de voet hebebn kunne volgen. U weze bevoorrecht. Het reisadvies van buitenlandse zaken voor Bolivia is positief.

we vliegen van Zaventem naar New York JFK om zo via Miami en Lapaz in Sucre te belanden, waar we na twee dagen vliegen acclimatiseren.
We bezoeken onder andere waarschijnlijk Sucre, Tarabuco, de mijnen van Potosí, Tupiza, trekken een week rod in de Salar de Uyuni, om daarna in Lapaz aan te komen. Daarna gaan we via Tiahuanaco naar Copacabana aan het Titicacameer om in Lapaz te bekomen en ons klaar te maken voor de terugweg.We landen terug in Zaventem via Miami en London Heathrow op zondag 21/10 rond 15u.
Tot later!

Een aanstekelijk reisverslag van enkele nederlanders in 2003. Ook wat gegoogle levert een schat aan reisverhalen en anekdotes op. Vooral de verkeers-ervaringen zijn spannend. Ik heb alvast mijn Bradt Travel Guide mee. Een knappe fotoreportage vind je hier.

11:26 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, la paz |  Facebook |