16-11-07

Boliva dag 21 - back to Lapaz

Lonely whitenessLlica
Vandaag hebben we weer een vrije voormiddag. Ik sta op als ik buiten enkel mensen hoor die eventueel naar het uiterste punt gaan wandelen, naar Yampupata. Maar ik ben wat te laat, ik loop wat in het stadje maar vind hen niet meer. De rest maft nog. Ik wacht tot de meesten op zijn en hun plannen kenbaar maken. We beginnen alvast met een ontbijt in resto Wayra.
We eten in de zon op een terrasje en ook de begeleidster en een ander groepslid vervoegen ons. De laatste twee gaan met de motor een tochtje maken. Ik beslis om een berg op te wandelen naar El Horca del Inca, volgens mijn gids een soort van zonnewijzer van de Inca's, nu vol graffiti. Vooral de wandeling is de moeite, prachtige rotsen bovenop. Tussendoor is het wel degelijk ferm naar adem happen en zweten. Dit is de mooiste dag en de hemel is echt open getrokken, een verschil met de dagen dat we hier waren. Tussen de rotsen ren ik heen en weer en neem zelfportretten met de zelfontspanner. Opeens hoor ik een jongetje roepen dat ik deze kant uitmoet; Oei, zou het kereltje me al de hele tijd hebben gadegeslagen? dan zal 'm wel ferm gelachen hebben. Victor heet hij en ik leg hem uit waar Belgica ligt, tussen Francia en Alemania, die twee landen kent hij, maar ik betwijfel of hij de landkaart kent. Ik neem nog wat foto's van het Titicacameer en daal af terwijl ik twijfel of ik nog eens de estaciones zou doen. Uiteindelijk beslis ik toch maar de berg op te gaan. Verdomme ik ben pas aan de aanloop of ik moet hijgend en puffend even halt houden. Een oud vrouwtje op de trappen denkt er het hare van.
Uiteindelijk klim ik naar boven in nog geen 10 minuten. Boven plof ik bijna neer en terwijl ik daar een tijdje zit happen naar lucht komt mijn roommate op me af, ik had hem niet eens gezien. Het is genieten van het zicht.
we dalen samen af, slaan de wijdingen beneden nog wat gade, een soort van priester die de toekomst verzekerd voor een gezin en private personen en wierrook brandt en vloeistoffen alle kanten uit smijt. We delen een pizza als lunch in "el fuego andino", lekker en doen nog wat kraampjes aan.
Kort na de middag hebben we de bus naar Lapaz, ik heb de indruk dat we er sneller zijn dan anders. En zoals altijd fascineert de enorme drukte van mensen busjes en taxi's.
We hebben weer dezelfde kamer in hotel Alem en de douche is gelukkig dit keer wel warm.
's avonds gaan we eten in een Libanees op mijn voorstel. Ik had geopperd dat het toch niet leuk was om weer naar hetzelfde restaurant te gaan en ik moest er dus maar zelf een kiezen. Gelukkig viel Yussef's ferm in de smaak.

Morgen vroeg op want met 5 van onze groep gaan met met de organisatie Downhill Madness de oude weg van Lapaz naar Coroico afdalen, de gevaarlijkste weg ter wereld "Death Road", maar nu iets minder omdat er geen verkeer meer op zit of heel weinig, sinds de nieuwe weg open is.
Spannend!!

Chipaya