09-11-07

Bolivia dag 17, a stroll through Lapaz

Arbol de PiedraSunset over Quetena Chico
Aangezien het vandaag een vrije dag is, kiest iedereen zijn uur om op te staan. 7u30 it is. En er komt geen warm water uit de douche, damn.
We lopen de sagarnaga-straat af (echt wel heel steil naar beneden) en zoeken iets om te internetten. Ik word helaas zot van he slechte toetsenbord en trap het af naar elders waar het gelukkig een stuk beter gaat. Zo wordt het thuisfront ook nog eens gebriefd. Het is altijd leuk om ook berichtjes van het thuisfront zelf te ontvangen met de nieuwtjes die daar gebeuren.
Ik trek naar het San Franciscoklooster waar een eucharistiviering bezig is en dan naar de Plaza de Murillo, met het presidentieel paleis en de ambtswoning van Evo Morales. Tientallen majoretten zijn aan het poseren en de concertfotograaf komt weer in me op. Wanneer ik doorheb dat het geen officiële fotoshoot is, wring ik me doodleuk tot op de eerste rij en kiek ik er op los. De meisjes zien er gewoon weg schitterend uit en laten zich de aandacht van de horden fotografen en videocameras welgevallen.
Even later breekt het op en ga ik een cathedraal binnen. Er is precies een soort feestviering bezig want in engelen verklede kinderen zitten op de eerste rij voor het altaar in een kring. een eerste communie?
Een toeriste vraagt opeens of ik een foto van haar wil trekekn met een wand van de kathedraal op de achtergrond. net op het moment dat ik wil afdrukken, komt een agent in burger op me af, ik zie op zijn badge dat hij van de "policia nacional" is. Hij legt uit dat het verboden is om foto's te trekken en vraagt onze papieren. De toeriste geeft haar passport, ik zeg dat ik geen papieren bij mij heb, hij vraagt daarop van waar we zijn en legt nog eens uit dat we geen foto's mogen nemen. Ik zeg dat ik dat dus niet meer ga doen. Hij zegt dat het een probleem is, en dat ik een "orden" moet hebben. Ik kan dat krijgen op het politekantoor. Ik zeg dat ik geen "orden" hoef dat ik geen foto's ga nemen. Hij zegt dat het maar 5 minuten zal duren en dat het politekantoor niet ver is. Ik loop mee met hem richting te uitgang lichtjes protesterend in mezelf beseffend dat ik hier met een oplichter te maken heb. Ik beslis mee naar buiten te gaan omdat ik niet weet in welke mate hij handlangers in de kerk heeft of buiten. Buiten zie ik veel volk en spot ik iemand van onze groep. De valse politieman wenkt me om hem te volgen maar ik loop zijwaarts en versnel dan tot ik tussen het volk ben verdwenen op de Plaza de Murillo. Met licht verhoogde hartslag moet ik toch even bekomen. Deze scam staat ook in de reisgidsen. De laatste dag heeft de ouderdomsdeken van de groep alle scams meegemaakt. ook de vraag om foto op dezelfde plaats, volgens haar zat die toeriste die mak meewerkte in het complot, wat achteraf gezien correct kan zijn.
Op de plaza staan er verschillende tieners in een volkse outfit, kostuums van hun eigen regio waarvan ze afkomstig zjin, legt een Boliviaan ons behulpzaam uit. Aan de andere kant van het standbeeld is een harmonie-orkest aan het musiceren onder enthousiaste begeleiding van het publiek dat op de trappen zit te genieten. De volksdansertjes laten zich gewillig fotograferen en ik durf hen zelfs te vragen om te poseren naar het voorbeeld van de pers?-fotografen die er rond lopen met dikke camera's.
Daarna lopen mijn roommate en ik door naar het stadion, een eerste Mirador Laikakota Park View Point, dan lopen we de avenida 16 de julio af en ook ancieto arce tot de plaza Isabel la Católica, we lopen even de brug Las Americas op die de kloof overspant en de wijk met veel ambassades en banken, zo lopen de salazar omhoog al puffend via Plaza Avaroa tot mirador El Monticulo en verkennen we de wijk met cafetjes. We lunchen in Café Cuidad en lopen weer omhoog. Een drink nuttigen we uitgedorst in Café La Terraza. Langs de straat koop ik nog de nieuwe cd van Nightwish, compleet fake en later blijkt dat er in de nummers reclame voor de cd is verwerkt, nu ja voor 1euro 20 cnet mag ik niet klagen. Ik neem ook nog wat foto's van de mercado de hechiceria, de heksenmarkt met gedroogde lamafoetussen. Als je zo'n lamafeotus begraaft onder je huis brengt dat voorspoed. Ik heb er toch geen gekocht. Ook de straat met de veschillende kappers is heel fotogeniek maar het is moeilijk een foto van een kapperszaak te nemen. De verkennen de straatjes verder rond ons hotel met de mercado Rodriguez. daar neem ik nog veel straatfoto's van de markt. 's avonds spreken we in groep af om te gaan eten.

Desert FoxEndless track

06-11-07

Bolivia dag 16, dag 7 salar - transit

Eendracht maakt machtGeisers Sol de Mañana

De laatste dag van de Salartour is gewoon een transitdag. Kort na het vertrek hebben we al autopech. De servo van een van de jeep doet het niet meer. De chauffeurs demonteren een heel stuk motor en herstellen de servopomp: hoe ze dat doen dat weet ik niet, maar hoedje af. We laten een vieze olievlek achter in het zand. We rijden eerst enkele uren naar Chipaya, waar een inheems volk woont op traditionele wijze. Zij zijn niet Indiaans, maar ik vraag me af wat ze dan wel zijn. Ik denk dat er met niet-indiaans bedoeld wordt dat ze niet afstammen van de Aymara of de Inca's, mar nog een andere bevolkingsgroep zijn. Whatever. Het lijtk verdikek bokrijk en we verspillen onze tijd met het bezoek aan één familie aan wie we al onze giiften uitdelen. de Chipaya wonen heel uitgestrekt in ronde strodakken lemen hutjes. Elk huisje heeft ook een rond bijgebouw dat de keuken moet voorstellen. Antropologisch heel interessant allemaal, maar toch, het geeft een ietwat raar gevoel.
Over de eerste asfaltweg, zelfs een snelweg, rijde naar de vieze vuile stad Oruro waar we afscheid nemen aan de wederom drukke busterminal. het is weer wennen een de stedelijke overload. We halen maar net de bus zeg, en hij rijdt al weg terwijl er nog twee van ons moeten opstappen...dan houdt hij weer halt en dan vliegt hij er vandoor door de sloppen. Na enkele uren staan we in het duister stil in een immense file van microbusjes. We zitten in de voorsteden van La Paz. Het is niet te doen, onvoorstelbaar. In beide richtingen staan toeterende busjes vier rijen dik,hoewel rijen, vanaf ze 2 centimeter ruimte zien wringen ze zich er tussen. Met ongeloof staren we anar het tafereel. De zijkanten van de wegen zijn overbevolkt met honderden mensen. Geen mens die weet wat al dat volk daar loopt te doen.
Zo mogelijk valt onze mond nog verder open als we La Paz weer zien opduikenlangs de heuvelflanken. de melkweg op aarde, al die lichtjes...
Aan de bushalte nemen we weer in groepjes een taxi naar ons hotel Alem in Sagarnaga in het immens drukke centrum. we eten lekker in het cocamuseum.

Laguna Colorada

18:39 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, lapaz, microbus, sagarnaga |  Facebook |