20-11-07

Bolivia dag 22 - Death Road Armageddon

Folklore dancersLa Paz - girl

Om 6u45 staan we op. Met ons 5 verzamelen we in de lobby en gaan dan op zoek naar iets dat open is om te ontbijten. Ondanks de vele haastige mensen in de stad is er nergens een café open waar we kunnen ontbijten, op de drukke markt waar mensen op weg naa rhun wer hun schoene latenn poetsen of rap langs de straat iets eten en drinken beslissen twee van ons daar iets te kopen. Wij zien het niet zitten en stijgen terug op naar onze straat en warempel, er is een ontbijthuis open dat er nog vrij chique uitziet ook. Het is buffet, we laten ons het smaken. Rond 7u45 zijn we bij de downhill madness, recht tegenover ons hotel. Andere bikers zijn Duitsers. We krijgen uitleg, onderteken een verklaring dat Downhill Madness niet verantwoordelijk is voor het een of het and en passen broek truitje, handschoenen en helmen die een mondbescherming hebben. De fietsen hebben voeral vering en schijfremmen en dienen louter om af te dalen, ondanks het feit dat we ook wat moeten klimmen maar da tis maar een 3 km klimmen op een afstand van ruim 64km.
We stijgen per jeep tot rond de 4800m en zullen afdalen tot op 1200m!!!!
We rijden door de drukke starten naar de "slopes" die we tot nu toe enkel van ver hebben gezien nu rijden we via de flanken van de bergen omhoog. Overal moet er weer tol betaald worden. Uiteindelijk stoppen we langs de weg bij een meertje met zicht op besneeuwde vulkaantoppen.

Schitterend! We krijgen een mountainbike toegewezen en testen hem en de organisatie trekt foto's in de vorm van een oudere man die altidj lacht en maar twee hoektanden meer heeft "Dracula" noemt onze leider hem. We krijgen duidelijke instructies van hoe je te gedragen op de weg, waar te rijden, niet te letten op getoer van bussen of vrachtwagens of auto's en daar gaan we downhill eerst langs de nieuwe weg o asfalt om te wennen. En sjezen dat we doen, ik schat niet zo heel rap maar het feit dat je in de bergen zit maakt het toch spannend. We moeten algauw in de bochten bussen inhalen en dergelijke, maar we nemen wel het grindpad naast een tunnel. We stoppen om de zoveel minuten zodat iedereen bij kan blijven en voor elke stuk komende weg krijgen we instructies.

MajorettesLa Paz - jungle

Even tol betalen per biker en dan hup omhoog...ik trap op mijn adem, ik kom geen steek vooruit, ik moet passen en afstappen begot...drie steviege hellinetjes die ik thuis perfect zou aankunnen, maar hier wegens de hoogte niet. We krijgen meteen een opkikker bij aankomst: bananen a volonté snoep en chocoladerepen en drank, want nu komt het "moment suprême": death road...

De wolken stijgen op uit het dal het is hier merkelijk zwoeler en groener.
Een kant van Bolivia dat we nog niet gezien hadden. Het doet me een beetje denken aan Costa Rica, the cloudforest, dichte vochtige vegetatie; Tussen de wolken heen zien we de weg slingeren langs de bergflanken, en naast de weg...de afgrond...
Hup, daar gaan we voor het eerste stuk. Mijn stuurkunst is niet je dat. Ik hou mijn remmen dus redelijk toegeknepen en dan nog maak je snelheid. Machtig, de bochten aansnijden lukt aardig maar ik waag me niet aan het crossen, zie dat ik weer onderuit ga op het grind...de kunst is op de "bandensporen" te rijden.
Bij de deathcurves krijgen we uitleg over hoe de bussen hier naar beneden donderden de diepte in. dat mensen hier durven rijden!
We hebben al onze hele weg andere groepen ontmoet, die een uur eerder waren gestart, blijbkaar zijn we een snelle groep wan topsplitsen in een rappe en een trage groep doen we niet en we halen altijd de andere groepen in. Het is dus om beurten om te poseren bij de spectaculaire afgronden en bochten. Ook de waterval is geestig om onderdoor te rijden.
Tijd voor een lunch. Lekker.
Nu is het hier echt wel tropisch warm...ik hou mijn kleding aan en zweet me te pletter. We hebben blijkbaar al een flink sutk gedald, want omhoog maak ik heel wat achterstand op de snelle dalers goed, maar net te weinig om hen bij te halen. Benenden smijten we onze kleren uit. Nemen we nog wat gekke foto's voor de cd met foto's en filmpjes die we vanavond gaan krijgen en genieten van een frisse drank. Vlug de bus in en omhoog naar het echt knusse kleien bergstadje Coroico, waar er duidelijk een fiesta zal beginnen. De straatjes barsten van het volk. Wij gaan eerst no verder omhoog naar Hotel Esmeralda waar we in het zwembad mogen ploeteren en kunne douchen en genieten van een heerlijk almuerzo. Het eerst zwembad!!! Genieten!!!

19-08-05

Day 2: friday july 22, 2005 - Mountainbiking through the little villages and woods of Antigua

We ontwaken met de zon in de ogen. Mijn roommate en mij vragen ons af of het kerkje dat we door het raam in de douche zien, te trekken zou zijn, met de zon die fel tegenlicht geeft.
Antigua ziet er opeens anders uit. Er is al veel volk op straat, meer toeristen ook. Al moet je onder toeristen vooral jonge backpackers verstaan en minder de toeristentypes die je in europa ziet.
De gevels maken een vuile indruk. De staten zijn allemaal geplaveid met kasseien. Voertuigen rijden af en aan. De stad is ingedeeld in Avenidas (noord-zuid) en Calles (Oost-west). Pas op het eind van de reis, als ik vind dat Antigua eigenlijk één van de mooiere stadjes is, heb ik het systeem door en vind ik makkelijker mijn weg in de stad.

In café Sky, huren we een gids en een mountainbike en trekken we erop uit in de buitenwijken en de omliggende dorpjes. Impressionant. In België zou je je geen voet buiten wagen en hier reden we zomaar rond op de aarden weggetjes tussen de bouwvallige betonnen hutjes met roestige golfplaten als dak. Overal zijn er wel Tienda’s. Ik vraag me af hoe die mensen rond komen. Waarschijnlijk kopen ze bij mekaar.
We worden ondergedompeld in de echte Guatemalteekse cultuur. We stoppen regelmatig op marktpleintjes, aan kerkjes en kijken naar de spelende kinderen of de vrouwen die hun was doen op de publieke wasplaats. Wat opvalt is dat de mensen ons heel vriendelijk gezind zijn. De kinderen staren ons nieuwsgierig aan en lachen verlegen. De “ola’s “en « Buenos Tardes » vliegen ons om de oren.

Zalig, het is puur genieten, over kleine hobbelige paadjes, gaat het de struiken in om na een tijdje een onverharde helling op de puffen. Zo stijl dat ik buiten adem moet afstappen en me niet meer in gang kan zetten. Boven hebben we een heerlijk uitzicht op de armzalige straatjes. Ik zie een frisdrankvrachtwagen passeren met in het deurgat van de laadruimte een bewaker met machinegeweer.

Aan een brugje houdt een knappe modern geklede jonge vrouw haar twee herdershonden in toom.
Honden lopen er hier trouwens bij de vleet, vol vlooien en graatmager.
Onderweg passeren we ook wegenwerken. Een 15-tal arbeiders is er met schop en spade diepe greppels aan het graven waarin ze buizen aan het aanleggen zijn. Graafmachines zie je hier niet. Zoals heel veel dingen die bij ons al jaren machinaal gebeuren gebeurt hier nog heel veel op ambachtelijke wijze en met de hand of geïmproviseerde werktuigen. Schitterend tafereel.

’s Middags bezoeken we een artisanaal marktje. Ik trek foto’s van de wevende vrouwen en de kindjes die er in hun kleurige traditionele kleij enorm schattig uitzien. Hun moeder trekt me mee naar haar koopwaar en smeert me een pannenlap aan in kipvorm. Ik betaal er 25 Q voor, da’s 2.5 euro. Pas later besef ik dat ik moet afdingen.

Onderweg met zicht op de vulkanen, krijgt iemand een lekke band die in een mum van tijd door onze handige gids gestopt wordt.
We zijn pas terug in Antigua of het begint te regenen. De regencape ik aanheb doet ferm deugd. Toch blijken we een ferme bui gemist te hebben. De regen houdt aan tot ’s nachts.
We kuieren wat door de onderstroomde straten en de plaatselijke bevolking lacht met mijn felkleurige plastieken cape.

We aperitieven terug in café Sky. Terwijl we genieten van verschillende cocktails of mangosapjes barst een hevig onweer los dat de straat omtovert in een kolkende rivier. Taxi’s brengen ons naar een hippe mexicaanse eettent: FRIDA’s. Vol luide muziek en even lawaaierige Amerikaanse jeugd.
Enchilladas de Mollo Poblano, eet ik. Een soort tortillas in bruine bonen saus met rijst. Niet slecht, maar nu ook niet bepaald schitterend. Voor een 7 Quetzal heb je hier een frisdrank van 354 ml. Canada Dry heeft trouwens ook tonic en spuitwater en de fanta en (diet) coke smaakt hier anders dan in europa.
Ik ben doodop en blij als we terug in het hotel zijn.

photo: public washing place somewhere in a little village around Antigua.

19:36 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: guatemala, antigua, mountainbike |  Facebook |