21-08-05

Day 7: wednesday july 27, 2005 - Panajachel to Chichicastenango

Het is weer een prachtige dag. Ik voel me al een stuk beter, al is de diarree niet over. Maar ik moet tenminste niet constant naar de wc spurten.
Pas om 8u nuttigen we het ontbijt en we zijn al op van 6u30.
Ik douche me ondertussen want ik heb nood aan verfrissing en ga de was doen.
Na het ontbijt gaat de hele groep paardrijden. We blijven met twee “zieken” achter en nemen ondertussen wat fotootjes van de rest die al dan niet gewennig op de paarden klauteren.

Na even gerust te hebben, ga ik mijn compagnon oppikken en trekken we door de kleine straatjes richting stad, we kuieren wat in de hitte en beslissen nog wat te internetten of eens te proberen bellen naar het thuisfront. Ik laat weten dat ik alweer op de been ben en alles nog steeds schitterend verloopt.
Ondertussen verneem ik dat er op het thuisfront leuke dingen gebeuren. Het kan verkeren.
Ook hebben enkele vrienden van me de brief ontvangen die ik op de nationale feestdag had gepost voor hen.

De heel verdere dag loop ik de dingen wat te overdenken. Uiteindelijk laat ik het voor wat het is en ga ik weer ten volle genieten van mijn reis, want daarvoor ben ik tenslotte toch gekomen. Loskomen van alles en nog wat.

Na de middag schepen we in naar Panajachel, waar we een chickenbus nemen naar Chichicastenango. We puffen en zwoegen met onze zware rugzakken onder de loden zon en worden constant vergast door uitlaatwalmen. Zoals overal heerst er een relaxte drukte en proberen talloze verkoopstertjes hun artisanale kunstwerkjes van de hand te doen of hun (magere) fruitoogst te verpatsen.
Constant dringen pick-uprijders zich op die maar niet willen begrijpen dat rijke toeristen als ons, de levensgevaarlijke chickenbussen willen nemen die er bovendien dubbel zo lang overdoen als hun toyota hilux’s.
Uiteindelijk is onze reisbegeleidster heel kordaat en helpen ze ons zelfs op weg om de chickenbus naar Chichi op te stappen.
We moeten hen wel duidelijk maken dat er sommigen onder ons nog steeds ergens in een bank geld aan het wisselen zijn.

De rit in de bus valt goed mee. Door de ramen tocht het heerlijk en het voelt wel aangenaam om tussen de lokale bevolking geplet te worden. Nu ja.
We lachen ons te pletter als een andere chickenbus ons inhaalt en we op slag verdwijnen in een ondoorzichtige zwarte rookwolk. Onze chauffeur moet zelfs zijn lichten aansteken om nog iets te zien. Eco-toerisme, my ass. Chickenbusses zijn absoluut geen ecotoerisme, dat beweert ook later onze hoteluitbater van het Via Via café te Honduras.

We worden gedropt bij een tankstation in Chichi en worden geleid door een jongen van Hotel Posada de Belen.
Een kamer kost er 50 quetzal, ik haal alvast mijn linnenzak uit om in te slapen.De douche heeft een raar elektrisch toestel op de douchekop dat zogezegd het water verwarmt. Laat ons zeggen, het zorgt ervoor dat het water niet ijskoud is.
We lopen wat rond en aperitieven met Tequila Sunrises, Cuba Libres en Mochito’s in de hand.
Daarna vinden we algauw een heel lekker restaurantje: San Juan, vlak naast de markt waar de houten constructies al vollop worden opgezet voor de volgende morgen.

De opgevulde paprika’s zijn lekker, maar heel veel eetlust heb ik precies nog niet.Na het eten willen sommigen nog feesten, maar geen enkel café blijkt nog open. We dralen dan maar wat bij een winkeltje en uiteindelijk gaan de meesten van ons slapen.De rest bleek die nacht nog op de kamer enkele flessen soldaat te hebben gemaakt.

Market of Chichicastenango, the wooden bars and kitchens where people make tortilla's, soup, and other delicious smelling food.

13:47 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, chichicastenango, panajachel |  Facebook |