28-10-07

Bolivia dag 7 - a stroll through Potosí

there's a woman in the street

Pas om 9u ontbijt, de zon schijnt al vollop. Aangezien de komende dagen vastliggen moeten we nu zorgen dat we rond de 330 dollar cash hebben om in de pot te steken om onze onkosten in het Zuiden van Bolvia te kunnen dekken, banken zullen we niet meer zien. Normaalgezien halen wij hier cash af met maestro, maar sommige bankautomaten werken niet, na veel zoeken vinden we eindleijk een bankautomaat ergens binnen in een bank. Het lopen doet ons hijgen en zweten. Potosí is enorm druk maar gezellig als het mooi weer is, de nauwe steile straatjes lopen vol mensen en toeterende auto's, de zwarte wolken die je inhaleert net als je even buiten adem bnt, moet je er bij nemen. het stelt niets voro bij de kilo's stof per dag die we de komende dagen zullen vreten en slikken.
We verspilden veel tijd en het steekt sommigen tegen. We wandelen in groep wat door de stad. hier en daar neem ik een candid shot. We nemen een microbusje naar de benedenstad waar een verlaten spoorlijn duidelijk enkel als open riool wordt gebruikt, somigen maken meteen dankbaar gebruik van dit openbaar toilet. Het restauarantje waar j een speciale soep kunt drinken met een vulkanische steen erin is toe wegens alles uitverkocht en dan sluiten ze gewoon...het is verdikke 11u in de ochtend. Bon, we nemen dan maar weer een microbus naar het centrum. Enkele jongedames kijken me zenuwachtig aan, wanneer ik uitstap blijken ze gauw bij mekaar te zijn gekropen en giechelend aan het venster lonken ze naar me. Allez, ik heb touch...komt niet veel voor. Nu ja gisteren vroeg de barman of ik geen zuid-amerikaan was.
In het centrum eten we een lekker almuerzo in het een of ander enorm etablissement en daarna wachten we rond 14u aan de ingang van de casa de la moneda, het bekendste en mooiste museum van Bolivia. De Boliviaanse tijd loopt altid een stuk achter en rond 14u30 hebebn we onze kaartjes en onze gids te pakken die ons doorheen de mooie zalen van het museum gidst. Hier werden de munten geslagen met het zilver uit de berg.

Na het bezoek aan het museum hebben we weer vrij en ik loop precie stoertjes, echt ver waag ik me niet alleen. Uiteindelijk kom ik enkele anderen tegen en gaan we nog rap iets eten in "la candelaria" voro we de nachtbus naar Tupiza opgaan.
Onze rugzakken mochten we bij greengotours zetten de hele dag, daar nemen we een taxi die ons naar de busterminal brengt, in de drukke terminal is het een bedrijvigheid van jewelste, de bussen rijden op smalle stroken zij tegen zij met katrollen wordt er van en op het dak geladen. Fascinerend om te zien. Eindelijk hebben we onze bus en hup daar gaan we de nacht en de bergen in naar het zuiden. De weg is enorm stoffig, niet geasfalteerd en de bus rijdt dan ook niet rap. velen zijn al zo groggy als ze groot zijn, ik heb het geluk dat ik het laatste deel van de tocht slaap. Tijdens de stops in enkele "dorpjes", niet meer dan een paar huisjes waar mensen vettig eten verkopen langs de weg, genieten we van de prachtige sterrenhemel en proberen we onze bloedsomloop weer op peil te krijgen. Rond 3u05 's nachts, precies als aangeduid arriveren we in Tupiza. We zijn in de streek van Butch Cassidy and the Sundance Kid en in the wild west. He tis hier niet zo koud 's nachts dat voelen we. we krijgen ruime kamers in Hotal Mitra, nice.

Time for Tea

12:30 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: potosi, tupiza, bolivia |  Facebook |

27-10-07

Bolivia dag 5, 2 oktober 2007 - Potosí

CERPI

's ochtends zijn we al vroeg uit de veren, de rest maft nog of is aan het ontwaken. We hebben deze voormiddag vrij aangezien we pas om 11u30 een bus naar Potosí moeten nemen.
Met enkelen gaan we ontbijten. Rond 8 uur zijn er precies nog niet veel dingen open maar na wat wandelen en zoeken vinden we toch iets waar we onze voeten onder tafel kunnen steken. Buiten passeren er groepjes betogers. Blijkbaar willen ze allemaal een andere president. Ons desayuno Americana smaakt: roereitje, spaje, koffie, brood en boter en jam.
Wanneer we na het ontbijt terug op de Plaza 25 de mayo rondlopen passeert er een grote menigte die niet enkel kleine bommetjes gooit maar ook zware ontploffingen veroorzaakt die ons een meter in de lucht doen springen en ook een auto-alarm enkele honderden meters verder doet afgaan. jawadde. Voor de rest kunnen we met onze mastarcard binnen in de bank geen geld afhalen als ze niet werkt in de automaat. Uitleggen dat onze kaart geldig is maar dat er iets scheelt met de automaat heeft geen zin. Boem!!
dat ben ik zelfs bij mijn werkplaats in België niet gewoon en daar wordt ook nogal wat betoogd

We genieten van de laatste warmte en doen nog wat inkopen op de markt voor onderweg

Met een busje vertrekken naar de busterminal. Weeral een drukte van jewelste maar alles loopt verrassend gesmeerd. De lokale bevolking lacht met ons omdat ze niet goed snappen hoe onze megaberg gestapelde bagage ooit op de bus zal geraken. Alles vliegt in de laadbak. Een grote bus vervoert ons naar Potosí (3976m), een van de meest bekende mijnsteden van Bolivia met de beruchte Cerro Rico: leeggeplunderd door de Spanjaarden en nu nog met enkele honderden actieve mijnen. De berg staat op instorten maar de activiteit neemt aan.

4 uur lang rijden we door adembenemende landschappen, bergen, kaal met hier en daar toefjes gras en struiken, eenzame herders emt hun wijdverspreide kudde lama's, schitterende vergezichten op een soort van altiplano eens we een bepaalde hoogte voorbij zijn om dan weer ruwere bergen in te gaan. Dat het merkelijk frisser wordt is duidelijk voelbaar.
In Potosí aangekomen heb ik er maar een rare indruk van: ik zie niets anders dan puin...de hele stad lijkt opgetrokken uit beton en baksteen op een berg van puin, je ziet zo ver je kan kijken geen enkel groen enkel roest-bruin-rood gekleurde schakeringen in de aarde en de vulkanen rondom rond. De cerro rico ligt er als een dreigend baken bij omhuld door duistere wolken en hier en daar een vuilgele zonnestraal waar de zon probeert door te komen. Het is koud en het begint plots wat te regenen.
We springen in taxi's die ons naar het centrum over enorm steile weggetjes naar ons hostal brengen "Maria Victoria" (50 Bs drie bedden en aparte badkamer). Weeral een wc die lekt en kleine tochtige kamertjes. Dekens genoeg gelukkig zo blijkt.

's Avonds eten we in de grinobar la candalería. Een 4-gangenmenu voor 25 Bs. We krijgen het niet eens op maar het is overheerlijk. We wennen snel aan de kilte in de kamer en gaan maffen.

CERPI - pc-class