12-09-05

Day 18 - sunday august 7, 2005 - Puerto Barrios, Quirigua, Copan, Honduras

Om 6u30 schuiven we aan het ontbijt. Deze nacht heb ik in één ruk doorgeslapen. Zalig!
We rekenen de individuele rekeningen af en schepen in per lancha naar Puerto Barrios, aan de andere oever van de monding van de Rio Dulce.Magisch zo op die enorme rivier varen.
We worden dol enthousiast als kleine kinderen wanneer de stuurman de motor aflegt omat er op een 50 m een school dolfijnen passeert. Het is de eerste keer dat ik dat in het wild zie en ondanks het feit dat we enkel een hoop vinnen en stukken rug en staart zien, vind ik het fantastisch.
We varen langzaam naar het haventje in Puerto Barrios waar er grote vrachtschepen aangemeerd liggen. Chiquita België staat er op een bananenboot geschreven.
Aan de kade staat Heladio al glimlachend op ons te wachten en we klimmen ons bloedheet busje in.

Hier gaan we dan, naar Honduras, Copan, voor de laatste uitstappen van onze reis.
Iemand van de groep is kotsmisselijk en onderweg houden we een paar keer noodgedwongen halt.

Niet zover van de grens ligt nog een mooie Maya-site, die van Quirigua. Met veel estelas. Soort obilisken en zoömorfe altaren midden van een groot open plein in het woud en enkele occasionele reusachtige Ceibal-bomen.
Onze reisbegeleidster heeft onlangs nog eens goed ons budget berekend en sommigen zullen de laatste dagen wel kunnen lenen. Niettemin mislukt de eerste inspanning om goedkoop te picknicken. In een wegrestaurant krijgen we weliswaar lekker eten mar de bestelde schotels kloppen precies niet goed. Vreemd, het meisje noteerde al onze grillen maar, ik wil dit, maar zonder dat, de ander wou ook zo iets maar wel met dat en zonder dit. Het bleek allemaal verdacht makkelijk te gaan. Onverstoorbaar kwam ze met schotels aan en we namen dan maar van mekaar.
Ondertussen wordt de partner van de zieke ook steeds slechter samen met twee anderen die zich vandaag ook maar stillekes houden.
Nu het smaakte wel en de tocht richting grens ging verder.

De grensovergang met Honduras verloopt vlot, we wisselen aan het raam van het busje wat Quetzales tegen Lempiras en nadat we ook weer een stempel bij hebben gekregen op ons pasport rijden we de bergen in naar Copan.
Al vlug parkeert ons busje zich voorde ingang op de steile helling naast het Via Via Jokercafé.
Geert de uitbater en zijn vriendin Annemie zijn vriendelijke Antwerpenaren die hier al ruim 3 jaar wonen. Ze hebben 14 slaapplaatsen en die zien er goed uit.

We verkennen het stadje wat, hier zien we wel veel gewapende politie en de jeugd ziet er ook modern uit. Voor Honduras dat het armste land is van het westelijk halfrond, ziet Copan er vrij duur en chique en modern uit. Schijn, zegt geert, ga verder het binnenland in buiten de stad en je ziet hoe het werkelijke leven er is. Hier is er gewoon heel veel toerisme omwille van de grote Mayasite. De overheid investeert hier dan ook heel veel en slechts de heel lokale bevolking trekt hier inkomsten uit.
Door de geschiedenis heen is Copan altijd door buitenlanders opgebouwd geweest en geregeerd geweest.
Ook licht hij toe dat er veel problemen met burenlawaai zijn, waarmee hij bedoeld dat het gerecht hier al verschillende cafés heeft gesloten. Al dan niet wegens vermeende lawaai-overlast en onrechtstreeks door de cocainehandel.
De cocaine wordt voor de Mosquito Coast gedropt in de zee (Nicaragua, Honduras, Panama,…) de Garifunabevolking loodst die de jungle binnen en van daar uit wordt ze verder vin Midden-Amerika verspreid. Copan blijkt een doorvoer haven te zijn, wegens de vele grootgrondbezitters die geen controle hebben over de vele sluipwegen op hun grond gebied.
Zelfs de CIA zou hier zitten volgens Geert.
We hangen aan zijn lippen over zijn straffe verhalen en zijn ontmoetingen met de Minister van Toerisme en de president, die niet wisten dat er een negatief reisadvies tegen Honduras loopt, terwijl het hier relatief veilig is itt Guatemala. Bovendien zijn er hier verschillende internationale projecten bezig die gewoon weg geldverspilling zijn. Tell us something new.
Geert vindt het ook jammer dat we geen humo, duvel of coté d’or meegebracht hebben. Blijkbaar staat dat op zijn site, maar we wisten dat niet, gratis cocktails daar kunnen we dus achter fluiten.
Aan veel producten kan hij niet geraken en om de zoveel weken gaat hij een hele dag boodschappen doen. Hollandse Gouda bijvoorbeeld heeft hij dit keer in zijn keuken. Maar veelal is het een probleem om aan de juiste producten te geraken, ze hebben de dingen nooit als je ze moet hebben en dan komen ze een week later met hele voorraden van het gevraagde, maar dat heeft ie dan niet meer nodig;Internetten lukt niet. Het niet is veel te traag. Morgen zal ik het nog eens proberen. Een laatste verslag naar het thuisfront.

Als we gaan slapen merken we nog een klein schattig geckootje tussen mijn kleren op het bed. Het verdwijnt vliegensvlug ergens achter mijn hoofdkussen.Dat beestje laat ik maar met rust.

19:53 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: guatemala, puerto barrios, quirigua, rio dulce |  Facebook |

03-09-05

Dag 16: friday august 5, 2005 - Poptun - Rio Dulce - Livingston

De hele nacht heeft het zwaar geonweerd. Om 7 u schuiven we aan het ontbijt en rekenen we ook onze persoonlijke rekening af: 357 Quetzal. Da’s een ferme meevaller.
Ons busje op richting Rio Dulce. Ondanks de regen is het drukkend warm. Die hoge vochtigheid toch hé.
Bij de aanlegsteiger is het wachten op de lancha van het hotel te Livingston aan de caraibische kust. Dat stadje is enkel bereikbaar over de rivier.
De paar militairen die op de kade lopen willen niet gefotografeerd worden en een nootjesverkoper schepen we af nadat we na zijn proevertjes te weten komen dat hij verschrikkelijk veel geld vraagt voor een zakje.

Ons bootje komt eraan. Iemand van de groep is zwaar ziek. Toch moeten we ruim 2 uur varen over de grote rivier tot aan de kust.
Zoals altijd is het enorm genieten op het water. Schitterend landschap ik besef dat we het al veel te vlug gewoon zijn en dat het thuis raar zal doen.

Ons hotel La Casa Rosada wordt uitgebaat door een Belgische die getrouwd is met een Guatemalteek die verbazend goed nederlands praat. Het zijn allemaal houtjes hutjes met twee bedden. Het ziet er heel knus en gezellig uit. Er hangen weer ventilatoren aan het plafond en het dak is aan de zijkanten open. Gelukkig hangen er muskietennetten. Het sanitair is gedeeld en het water is weer koud-lauw.

Na de lunch ter plaatse in het restaurant dat uit een strooien overdekt terras bestaat, verkennen we het stadje wat. Hier vind je ook de zwarte garifunabevolking.
Ik had me het stadje een stuk “romantischer” voorgesteld, maar het bestaat uit slechts een paar grote straten vol cafés en restaurants en winkels en ‘tloopt er vol van de toeristen. Echt charmerend vind ik het niet.
Algauw ploffen we ons weer in ons hotel op enkele tafeltjes.
Het is relaxen met witte wijn en cocktails tot aan het avondmaal dat beloofd heerlijk te worden. Ik raak wat ontgoocheld. Mijn garnalen met curry zijn op een heel eigen interpretatie beried en mijn garnalen zijn helemaal doorkookt en absoluut niet sappig meer. De smaak is wat eentonig. Ook de “kreeft” “langoustine” die anderen hadden genomen bleek niet echt dat te zijn.

Ondertussen schrikken we ons een hoedje wanneer er opeens aard-krabben over de vloer komen getrippeld. Met het fototoestel in de aanslag maken we jacht op deze grappig voortschrijdende beesten.
Om 22u30 ga ik doodmoe slapen.

photo: on the rio dulce to Livingston: some little houses in the middle of nowhere

13:45 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: livingston, guatemala, poptun, rio dulce |  Facebook |