02-11-07

Bolivia 14 - a night of horror in San Juan

rocky mountainFlight of the Flamingo
Die avond douchen er nog enkele mensen na het eten. Anderen gaan al slapen. Er komt constant lawaai en geroep uit de douche. We denken gewoon dat de mensen wat zatjes zijn en letten er niet op. Opeens komt iemand van ons luid op de deuren bonken dat we eruit moeten zo vlug mogelijk omdat het vol hangt van de gas. We hadden hier eindelijk de kans om eens warm te douchen door een gasfles te koppelen aan een boiler. 't was eens iets anders dan een paar elektriekdraden in de douchekop, iets wat algemeen verspreid is. We weten niet goed te reageren en plots dringt het besef tot ons door dat we echt wel moeten voortmaken en in een mum van tijd zit ik in mijn kleren en loop ik naar buiten en meteen weer naar binnen naar de kamers het dichtst bij de douche. Buiten liggen er al enkele mensen compleet uitgeteld. Er wordt geroepen en geschreeuwd en in de kamer naast ons zie ik twee mensen compleet van de wereld met wijd opengesprede ogen op het bed zitten. Het meisje vraagt of we hen kunnen helpen. Ik neem haar onder de schouders en iemand anders neemt haar bij de voeten en we dragen haar naar buiten. Er zijn al meerdere mensen geëvacueerd en er worden matrassen en slaapzakken aangesleurd. Overal van de bedden. Ondertussen zijn er die de eetzaal leegmaken en we besluiten de mensen daar te leggen terwijl iedereen bij iemand blijft om te zorgen dat ze blijven ademen. Ondanks de chaos verloopt alles vrij vlot. Samen met mijn kamergenoot ga ik weer de doucheruimte in. Je hebt hier amper lucht en hij slaat met zijn elleboog een raam in. Gelukkig is het hier iets onder de 4000m en niet zo bitter koud als de vorige nachten. En dan ga ik weer binnen en weer buiten en stuik ik ineen. Heel mijn lichaam slaapt tot en met mijn kin en tong. Ik blijf praten en zegen dat ik niets kan bewegen. Op dat moment komt de plaatselijek dokter binnen. Hij heeft mij en nog iemand anders een spuit met een tranquillizer en de rest wordt onderzocht op hartslag en ademhaling. Een uur later ligt iedereen er rustig bij en houden de wakkeren de toestand in de gaten. langzaamaan komen de meesten terug bij hun positieven. Niemand was buiten bewustzijn, maar hun toestand was toch niet echt bewust. Velen moeten naar het toilet en de sterke mannen dragen hen naar buiten tussen de jeeps.

Flamingo danceDesert racing
Tegen de ochtend lijkt iedereen er door, al zijn er sommigen erg zwak en veel met barstende koppijn. Later zal het vermoeden worden bevestigd dat het een CO-vergiftiging was.
We ontbijten, troosten mekaar en spreken mekaar de moed in dat we dat goed gedaan hebben en besluiten dan toch de reis meteen verder te zetten,na een check-up in het plaatselijke medisch centrum, waar enkel onze bloeddruk wordt gemeten.

Vandaag staat immers het hoogtepunt van de reis op het programma: de zoutvlakte: de Salar de Uyuni(12.000km²). De grotten laten we voor wat ze zijn. We rijden rechtstreeks over de letterlijk oogverblindende salar naar Isla de Pescado: een eiland vol enorme cactussen. prachtig al zijn er nog tientallen jeeps die af en aan rijden, ons midddagmaal smaakt ons enorm en we trekken op aanwijzingen van de gids "fotos locos" niet dat de special effect echt lukken maar het is dikke fun. Ook de wandeling over het eiland over de heuvelrug is schitterend en zorgt voor hilarische foto's.

Dan rijden we enkele uren richting vulkaan Tunupa (5435m) naar het dorpjes Coqueza waar we zullen overnachten. De vulkaan komt maar niet dichter. Van de chauffeur krijg ik de kans eens achter het stuur van de jeep te kruipen. Langzaam halen we dan de andere jeeps in en ik zwaai. Hilariteit alom en natuurlijk wordt er in de andere jeeps ook van chauffeur gewisseld.
We worden zoals afgesproken afgezet een eindje voor de bestemming. We wandelen verdikke ruim anderhalf uur. Maar in de zakkende zon is het echt genieten hoewel het steeds kouder wordt en de wind keihard waait. Ik krijg wel natte voeten van ee diep zoutplas die we moeten voersteken en dan gaan we Coqueza binnen door de "two towers" twee gemetselde torentjes die een poort of ingang voorstellen. Een aarden wegje voert ons door een groene weide aan de voet van de vulkaan waar lama's lustig grazen naar onze barak. Wassen is er dit keer weer niet bij, hoogstens wat opfrissen aan de lavabo's. Maar zoals altijd is het lekker relaxen en smullen