20-08-05

Day 6 - tuesday july 26, 2005 - In sickness and in Health - San Pedro Vulcano

Om 4u30 worden we gewekt. Het is nog stikdonker buiten. Ik voel me eigenlijk helemaal niet fris. We begeven ons naar het winkeltje waar de picknick wordt bereid.De meesten van degenen die meegaan, zitten a direct op de pot, ter preventie.Ondertussen word ik mottiger en mottiger. Ik duizel op mijn trillende benen.
Ik beslis niet mee te gaan.
Samen met de reisleidster die haar knie wil ontzien, keer ik terug. Ondertussen is er een schitterende zonsopgang. Ik neem nog vlug een paar foto’s en sleep me dan in bed.

’s Ochtends komen ze poolshoogte nemen. Ik neem mijn koorts. 38 en het is pas 7 uur.Ik krijg niets binnen, neem een perdolan paracetamol en ga weer slapen. Ik drink ook veel.
De rest ligt te luieren in het stadje. Het is heet.
Ik neem ook meteen mijn zoroxin-antibiotica.
’s Avonds lig ik koortsig in mijn bed vol gedachten over van alles en niets.
Het waait buiten enorm.

photo: sunrise at San Pedro, lake Atitlan, the day i got sick and didn't climb the San Padro-vulcano (thanx Thierry!) and spent my day with fever in bed.

19:40 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (1) | Tags: san pedro, lago, atitlan, lake, guatemala |  Facebook |

Day 5: monday july 25, 2005 - San Pedro - lake Atitlan

Vandaag is het een relax-day. We nemen een lang ontbijt, ook al omdat het eten zo lang wegblijft en we tellen onze mugge-vlooien of andere beten.
We betalen elk onze rekening, regeling onze eigen boekhouding en rekenen af met de pot. De meesten moeten bijleggen.
Er ligt een lancha op ons te wachten die ons naar San Pedro brengt. Het goa-dorpje waar we eergisteren per toeval al eens terecht gekomen waren.Bloedheet is het, maar we genieten ervan.
Ons hotel "casa Elena" ligt vlak aan het water tegen de wand van de bergen.
We begeven ons naar “Nick’s place” via een wirwar van smalle straatjes.
Iemand van de groep voelt zich opeens niet goed en gaat terug naar het hotel.
Anderen vertonen de eerste tekenen van diarree. Later wordt de schuld op Stefanie haar moussaka gestoken.
San Pedro heeft echt wel een relaxed aangenaam sfeertje. Maar echt veel goa of weed ruikken of zien we niet. Hoeft ook niet.
We internetten vlug een half uurtje. Mijn eerste berichten naar het thuisfront.Daarna gaan we naar de thermische baden. Gewoon opgewarmd door de zon, zalig warm. Ook het koude bad doet deugd.
’s Avonds gaan we uit eten. Er blijkt niet genoeg chicken with rice te zijn. Ik neem dan maar vis. De blonde Britse knappe dienster is wel vriendelijk.
Net voor ik ga slapen, krijg ik het schijt. Verdikke en morgen wil ik per se de San Pedro-vulkaan op. Een loodzware tocht.

photo: Our hotel in San Pedro. Preparing to go horsebackriding.
more info about San Pedro.

16:51 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (3) | Tags: atitlan, guatemala, san pedro, lago, lake |  Facebook |

19-08-05

San Marcos - San Pedro

photo taken while walking around the lake from Santa Cruz La Laguna til San Marcos, where we would take a lancha back. Of course due to our really fast walking, we were caught by the nearing storm, you see on this pictures. A pick-up loaded us in and brought us to san Pedro, where a familymemeber of the driver, took his lancha over the storming lake to La Iguana. Quite an exciting experience.

20:07 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, san marcos, san pedro, lago, atitlan, lake |  Facebook |

Day 3 - saturday july 23, 2005 - Chickenbus to Panajachel, Lake Atitlan, Santa Cruz La Laguna, La Iguana Perdida

Lake Atitlan

We verlaten Antigua en nemen een chickenbus vol toeristen naar Panajachel, bij Lake Atitlan, te midden van de vulkanen: indrukwekkend taferaal. Dit prachtige meer is enorm en omgeving door al even prachtige natuur en bosrijke vulkanen.

Onze eerste bestemming is Santa Cruz la Laguna.
Met een lancha (mortorboot) worden we ergens aan het meer afgezet bij het gezellige maar basic hotel uitgebaat door enkele Amerikanen en Britten en een op hol geslagen maffe Rijselse: La Iguana Perdida (de verloren leguaan). Een hotel zonder warm water en zonder electriciteit.
We krijgen onze kamers toegewezen, de ene al vochtiger dan de ander, maar ik en mijn twee gezellen zitten vrij droog. Iedereen heeft hier een aparte rekening en houdt bij wat hij drinkt en eet. We schrijven ons al meteen in voor de World Famous Barbecue en dito verkleed party. We graaien gauw wat kleren uit de het muffe hok en denken niet aan het ongedierte dat er allemaal in kan zitten.

Vanop het terras heb je een zalig zicht op twee grote vulkanen en de houten aanlegsteigers waar de plaatselijke bevolking (kinderen) de lancha in en uitladen met levenswaren voor de hotels.
Onze begeleidster plande voor de namiddag een wandeling naar San Marcos een ander dropje langs het meer. Deze route wordt als gevaarlijk omschreven. Later zou blijken dat het sinds enkele maanden echt wel veilig was rond het meren in tegenstelling tot in 2004 toen er blijkbaar heel veel problemen waren met overvallen. Toch keken we altijd raar op als we in de dichte stuiken en bossen opeens een paar Guatemalteken met lange manchetes kruisten. Die manchetes zijn een dagdagelijks werktuig, maar gelet op hun scherpte, ook gevaarlijke wapens. Nu de hitte laat het zweet al van ons lijf stromen en de meesten van ons duiken dan ook dankbaar het water in bij de eerste zwemgelegenheid.Van aan de andere kant van het meer zien we de donkere wolken zich opstapelen tussen de vulkanen.
Als we nog op tijd in San Marcos willen geraken, moeten we ons reppen. Maar bepaalde reisgenootjes kunnen het tempo fysiek niet echt aan en algauw haalt het onweer ons in. Het wordt grijs, en de wind steekt op en na enkel spetters kleddert het water met bakken uit de hemel. Het aarden paadje vernaderd direct een een modderige stroom. Deegenen die geen bescherming tegen de regen meehebben, plukken wat bananenbladeren en zo rennen we verder het pad af.
Bij een tienda stoppen we en schuilen we bij de overrompelde vrouw die ons maar gedwee binnenlaat. Haar kinderen kijken vanachter hun rok nieuwsgierig naar de druipende blanken. We kopen ons een pepsi en een zakje chips. Het blijkt een bakkerij te zijn, wnat achter in de “tuin” staat de oven nog te roken. De man in zijn pickup doet eerst zijn ronde, komt dan terug en laadt ons in de laadbak van zijn toyota. Met zijn 10-en opeengestapeld en twee voorin bij de chauffeur worden we holder de bolder naar San Marcos gebracht. We ziten echt geperst en oncomfortabl en onze spieren verkrampen al gauw. Onze ruggen slaan hard tegen de metalen buizen en het blijft maar duren. We weten niet naar waar ze ons brengen, we rijden San marcos in en uit en het gaat verder.

Even hebben we het mensensmokkelslachtoffergevoel en onze spieren schreeuwen om zuurstof. Uiteindelijk roepnen we hard de naam van degene die naast de chauffeur zit, we stoppen en het blijkt dat er in san Marcos geen lancha’s meer varen na 17uur en de chauffeur ons nar zijn neef brengt in San Pedro. We betalen 25 Quetzal voor de rit meen ik te begrijpen en dan nog eens 25 Q voor de lancha.
Van een avontuurlijke vaarpartij gesproken!
Full speed gaat het vooruit. Een kind vooraan in de striemende regen en wind, wij ineengedoken tegen de koude en de harde regen op de harde banken, de stuurman in zijn cape ineengedoken in de regen turend over het dak naar zijn zoon.
Het bootje kletst op de golven en telkens het neerpatst slaan ook ons gat keihard op de banken we schreeuwen het uit, vooral van opwinding. Spannend is dit. Maar het lijkt eindeloos te duren en op het laatst zijn we wel wat stilletjes.

Pikdonker is het en in La Iguana Perdida blijkt het feest vollop aan de gang, in het pikkedonker, slechts in de bar en op enkele tafels staan olielampjes. De dansende schreeuwende mensenzee wijkt voor ons uit als de Rode Zee voor Mozes. “There are wet people coming in”!

We vragen ons vluchtig af hoe ze nu kunne zien op het vlees nog niet aangebrand is dan wel al genoeg doorbakken, maar onze eerste zorg is droog worden.
We bemachtigen een tafeltje waar me opeengepakt zitten en bestuderen het tafereel de mannen zijn verkleed in vrouwen met dito meloenen in hun decollete de vrouwen zijn verkleed als mannen en één amerikaanse nogal vrij vulgair met een rechtopstaand bierflesje in har open rits. Vooral Rusty een grappige gay is zalig, zeker als hij ’s avonds na het lekkere eten de dansvloer opgaat samen met Steffie, de maffe Française.

De hele sfeer van La Iguana doet denken aan de film “the beach”.
Great!
Achteraf worden er shotjes gedronken. Wie de meeste shots op zijn naam heeft, krijgt een t-shirt en de opbrengst gaat naar de kinderen.
“do it for the kids!” schreeuwt een californiër met kapotte stem vanachter de bar. Maar onze shotman (een ex-schachtentemmer) drinkt er altijd eerst een met de barman voor hij zijn bestelling krijgt. Met mijn andere roommate spreek ik af dat ik bij hem in het dubbelbed kruip en onze shotman op de matras dicht bij de deur.
Wanneer de anderen aan het dansen slaan, ga ik vermoeid slapen.

La Iguana Perdida is a very basic world famous hotel for backpackers in Santa Cruz la Laguna. There's no electricty, nor hot water. Young gringo's exploite the place. The Saturdaynight Barbecue-parties are worldfamous. Everybody has an account for himself and you put on it what you drink or eat. Mind the fleas.
But you have an excellent view over Lake Atitlan and the vulcanos surrounding it.

Photo: taken from the lancha that brought us over the Lake.