05-05-08

Uyuni - car accident

Salar de Uyuni

Enkele dagen geleden hoorde ik in het nieuws dat er op de salar van Uyuni twee jeeps frontaal op mekaar zijn gereden met 13 doden als gevolg, onder andere enkele spelers van de nationale voetbalploeg. Het is een raadsel hoe twee jeeps zomaar op mekaar kunen botsen in een woestijn zonder hinderpalen. Al wordt er daar - enik spreek uti eigen ervaring- dwars door mekaar gereden en gecrost over de oneindige vlakte.
De rijke regio Santa Cruz heb ik helaas niet bezocht. Die willen hun rijkdom niet meer delen met de armen. Sounds like typical Belgian.

12:04 Gepost door Jeronimo in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uyuni, santa cruz, accident |  Facebook |

20-08-05

The Walk from Solola to Santa Cruz La Laguna

Photo taken on our walk in the misty mountains. Farmer's children along the way.

16:17 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, santa cruz, solola, lago, atitlan, lake |  Facebook |

19-08-05

Day 4: sunday july 24, 2005 - Solola Market - the misty walk and the great turn left

Om 8uur s’ochtends zitten we na een koude douche aan het ontbijt in het etablissement naast “la Iguana Perdida”, waar we gisterenmiddag al brunchten
.De ochtend was stralend begonnen en bij het ontwaken nam ik direct mijn fototoestel, klom ik op het dak waar de waslijnen stonden en nam ik een paar schitterende foto’s van het meer en de vulkanen waar slechts kleien wolkjes rond de top zweefden.
In mijn haast om terug naar beneden te gaan haalde ik mijn grote teen open aan de wapening van het beton die overal uit de daken steekt ginder. Miljaar! Een ferm dikke lap vel vol bloed, gelukkig niet echt groot maar wel diep. Ontsmetten en een pleister erop. Als dat maar goed zou gaan tijdens het wandelen.

Met de chickenbus gaan we naar Solola, een klein stadje bekend om zijn markt.Het is lekker heet en de sfeer in Solola lijkt gastvrij en gezellig. We verkennen het kleurige drukte marktje. We zijn hier gewoon weg reuzen. De mensen hier in hun fleurige kleurrijke kledij zijn hier amper 1.5 m groot. Als de meesten van ons zich helemaal rechtop houden, steken we boven de afschermingen uit en da’s een stom zicht om gewoon op afspanningen neer te kijken. Het is te druk om daar een foto van te nemen, want de marktkramers en de bezoekers duwen ons haastig in de rug dat we voort moeten maken.

Alle soorten koopwaar staan gewoon kris kras door elkaar opgesteld, vlees, kip, kledij, speelgoed, rommel, groenten en fruit. Verschillende grote manden vol gedroogde visjes, een mand vol kippekoppen en een rek vol gevlochten ingewanden?
Het heeft wel iets. Ik koop in het overdekte stuk een t-shirt van Puma. Namaak waarschijnlijk. De officiël prijs is 75 Quetzal. Ik betaal er 60 voor. 2en van mijn roommates laat zich door een licht gehandicapt schoenpoetsertje die dringend orthodentie nodig heeft overhalen zijn botines te poetsen. We staan allemaal te kijken naar de vlugge vaardige bewegingen van de jongen en betalen hem het tarief van 5Q. Enkele andere jongetjes staan er nieuwsgierig op te kijken.
We krijgen de opdracht van onze reisleidster die net een nieuw tof hoedje heeft gekocht om picknick te kopen voor de wandeling. Een paar mensen blijven achter en nemen niet deel aan de wandeling.
Wij kopen appels. De enige 50-tiger van de groep doet de onderhandelingen. 10 appels voor 20 Quetzal. We vinden dit veel. Ik merk dat de verkopers heimelijk lachen. Maar ze houden voet bij stuk. Als we gekocht hebben, zeg ik dat we grold zijn. We komen een kleiner handelaartje tegen met twee dochtertjes die een armzalig mandje appels te koop aanbieden. Zijn prijs is 3 quetzal voor 10 appels. Wij gaan terug naar het ander kraam en zeggen dat het oplichters zijn. Alsof we in België 500 frank voor 10 appels zouden hebben betaald. Met tegenzin en duidelijk teleurgesteld geven ze on ons geld terug en kopen we appels bij het andere handelaartje.

Ondertussen heeft de rest voor sandwiches gezorgd die de winkeliertjes netjes inpakte in een piepschuimen bordje en plastiekfolie.
We trekken erop uit.
Het haat het centrum van de stad uit en we komen al direct in onverharde straatjes terecht die er enorm hobbelig en steil bijliggen. We hebben een prachtig uitzicht op de bergachtige natuur vol groen.
Na een uurtje houden we halt om te picknicken. De dreigende grijze wolken hangen al rond de toppen, maar we zitten gelukkig nog in de hete zon.
Het landschap wordt desolater en de mensen in de laadbakken van de voorbij stuivende pick-ups zwaaien vriendelijk naar ons, rare gringo’s.

Enkele kinderen laten zich fotograferen aan de rand van hun grond, weldra zitten we in de mist, geen regen. We zien haast geen steek voor ons ogen en we blijven dicht bij elkaar zodat we elkaar niet uit het oog verliezen.
De wegbeschrijving is niet echt duidelijk en het thema van de dag en de verdere reis wordt “de grote bocht naar links”.

Als we denken die gevonden te hebben komen we in een dorpje terecht waar we de weg terug naar Santa Cruz la Laguna vragen, drie keer worden we een andere richting uitgestuurd.
Uiteindelijk leidt een oud klein mannetje met kromme rug en op kromme benen ons blootvoets door een weiland naar een paadje tussen de maisvelden en zegt: blijven volgen.
We danken de hobbit vriendelijk en vervolgen onze weg. Onderweg krijgen we af en toe echt twijfels of dit wel de juiste weg is, we zien nog steeds geen steek voor ons ogen en het pad is glibberig, enorm smal en loopt door struiken en maisvelden langs een steile helling.
Af en toe horen we dreunende muziek van een eucharistieviering. Uiteindelijk meent onze reisbegeleidster zelfs het meer te horen.
Wat er ook van zij, eindelijk horen we echt muziek en klaart de mist op en zien we in de verte het bewolkte meer liggen. Prachtig zicht. Betoverend. Diep in de verte ligt een stad. Onze stad hopen we. Wat zijn we blij als we de straten van het dorpje in strompelen, waar de kinderen ons giechelend vanop de golfplaten daken gadeslaan.

Uitgeput komen we aan in ons hotel. Het ijskoude water van de vieze douche nemen we er zonder morren bij.
’s Avonds blijkt Stefanie, de Rijselse, moussaka gemaakt te hebben. Net als gisteren is het gewoonweg een schitterende maaltijd. We kaarten nog na, letterlijk: “chinees poepen” is het spel van de reis.

Photo: woman with child on the market of Solola. More info and Here.

20:18 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lago, atitlan, lake, guatemala, santa cruz, solola |  Facebook |

Day 3 - saturday july 23, 2005 - Chickenbus to Panajachel, Lake Atitlan, Santa Cruz La Laguna, La Iguana Perdida

Lake Atitlan

We verlaten Antigua en nemen een chickenbus vol toeristen naar Panajachel, bij Lake Atitlan, te midden van de vulkanen: indrukwekkend taferaal. Dit prachtige meer is enorm en omgeving door al even prachtige natuur en bosrijke vulkanen.

Onze eerste bestemming is Santa Cruz la Laguna.
Met een lancha (mortorboot) worden we ergens aan het meer afgezet bij het gezellige maar basic hotel uitgebaat door enkele Amerikanen en Britten en een op hol geslagen maffe Rijselse: La Iguana Perdida (de verloren leguaan). Een hotel zonder warm water en zonder electriciteit.
We krijgen onze kamers toegewezen, de ene al vochtiger dan de ander, maar ik en mijn twee gezellen zitten vrij droog. Iedereen heeft hier een aparte rekening en houdt bij wat hij drinkt en eet. We schrijven ons al meteen in voor de World Famous Barbecue en dito verkleed party. We graaien gauw wat kleren uit de het muffe hok en denken niet aan het ongedierte dat er allemaal in kan zitten.

Vanop het terras heb je een zalig zicht op twee grote vulkanen en de houten aanlegsteigers waar de plaatselijke bevolking (kinderen) de lancha in en uitladen met levenswaren voor de hotels.
Onze begeleidster plande voor de namiddag een wandeling naar San Marcos een ander dropje langs het meer. Deze route wordt als gevaarlijk omschreven. Later zou blijken dat het sinds enkele maanden echt wel veilig was rond het meren in tegenstelling tot in 2004 toen er blijkbaar heel veel problemen waren met overvallen. Toch keken we altijd raar op als we in de dichte stuiken en bossen opeens een paar Guatemalteken met lange manchetes kruisten. Die manchetes zijn een dagdagelijks werktuig, maar gelet op hun scherpte, ook gevaarlijke wapens. Nu de hitte laat het zweet al van ons lijf stromen en de meesten van ons duiken dan ook dankbaar het water in bij de eerste zwemgelegenheid.Van aan de andere kant van het meer zien we de donkere wolken zich opstapelen tussen de vulkanen.
Als we nog op tijd in San Marcos willen geraken, moeten we ons reppen. Maar bepaalde reisgenootjes kunnen het tempo fysiek niet echt aan en algauw haalt het onweer ons in. Het wordt grijs, en de wind steekt op en na enkel spetters kleddert het water met bakken uit de hemel. Het aarden paadje vernaderd direct een een modderige stroom. Deegenen die geen bescherming tegen de regen meehebben, plukken wat bananenbladeren en zo rennen we verder het pad af.
Bij een tienda stoppen we en schuilen we bij de overrompelde vrouw die ons maar gedwee binnenlaat. Haar kinderen kijken vanachter hun rok nieuwsgierig naar de druipende blanken. We kopen ons een pepsi en een zakje chips. Het blijkt een bakkerij te zijn, wnat achter in de “tuin” staat de oven nog te roken. De man in zijn pickup doet eerst zijn ronde, komt dan terug en laadt ons in de laadbak van zijn toyota. Met zijn 10-en opeengestapeld en twee voorin bij de chauffeur worden we holder de bolder naar San Marcos gebracht. We ziten echt geperst en oncomfortabl en onze spieren verkrampen al gauw. Onze ruggen slaan hard tegen de metalen buizen en het blijft maar duren. We weten niet naar waar ze ons brengen, we rijden San marcos in en uit en het gaat verder.

Even hebben we het mensensmokkelslachtoffergevoel en onze spieren schreeuwen om zuurstof. Uiteindelijk roepnen we hard de naam van degene die naast de chauffeur zit, we stoppen en het blijkt dat er in san Marcos geen lancha’s meer varen na 17uur en de chauffeur ons nar zijn neef brengt in San Pedro. We betalen 25 Quetzal voor de rit meen ik te begrijpen en dan nog eens 25 Q voor de lancha.
Van een avontuurlijke vaarpartij gesproken!
Full speed gaat het vooruit. Een kind vooraan in de striemende regen en wind, wij ineengedoken tegen de koude en de harde regen op de harde banken, de stuurman in zijn cape ineengedoken in de regen turend over het dak naar zijn zoon.
Het bootje kletst op de golven en telkens het neerpatst slaan ook ons gat keihard op de banken we schreeuwen het uit, vooral van opwinding. Spannend is dit. Maar het lijkt eindeloos te duren en op het laatst zijn we wel wat stilletjes.

Pikdonker is het en in La Iguana Perdida blijkt het feest vollop aan de gang, in het pikkedonker, slechts in de bar en op enkele tafels staan olielampjes. De dansende schreeuwende mensenzee wijkt voor ons uit als de Rode Zee voor Mozes. “There are wet people coming in”!

We vragen ons vluchtig af hoe ze nu kunne zien op het vlees nog niet aangebrand is dan wel al genoeg doorbakken, maar onze eerste zorg is droog worden.
We bemachtigen een tafeltje waar me opeengepakt zitten en bestuderen het tafereel de mannen zijn verkleed in vrouwen met dito meloenen in hun decollete de vrouwen zijn verkleed als mannen en één amerikaanse nogal vrij vulgair met een rechtopstaand bierflesje in har open rits. Vooral Rusty een grappige gay is zalig, zeker als hij ’s avonds na het lekkere eten de dansvloer opgaat samen met Steffie, de maffe Française.

De hele sfeer van La Iguana doet denken aan de film “the beach”.
Great!
Achteraf worden er shotjes gedronken. Wie de meeste shots op zijn naam heeft, krijgt een t-shirt en de opbrengst gaat naar de kinderen.
“do it for the kids!” schreeuwt een californiër met kapotte stem vanachter de bar. Maar onze shotman (een ex-schachtentemmer) drinkt er altijd eerst een met de barman voor hij zijn bestelling krijgt. Met mijn andere roommate spreek ik af dat ik bij hem in het dubbelbed kruip en onze shotman op de matras dicht bij de deur.
Wanneer de anderen aan het dansen slaan, ga ik vermoeid slapen.

La Iguana Perdida is a very basic world famous hotel for backpackers in Santa Cruz la Laguna. There's no electricty, nor hot water. Young gringo's exploite the place. The Saturdaynight Barbecue-parties are worldfamous. Everybody has an account for himself and you put on it what you drink or eat. Mind the fleas.
But you have an excellent view over Lake Atitlan and the vulcanos surrounding it.

Photo: taken from the lancha that brought us over the Lake.