20-08-05

The Walk from Solola to Santa Cruz La Laguna

Photo taken on our walk in the misty mountains. Farmer's children along the way.

16:17 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (0) | Tags: guatemala, santa cruz, solola, lago, atitlan, lake |  Facebook |

19-08-05

Day 4: sunday july 24, 2005 - Solola Market - the misty walk and the great turn left

Om 8uur s’ochtends zitten we na een koude douche aan het ontbijt in het etablissement naast “la Iguana Perdida”, waar we gisterenmiddag al brunchten
.De ochtend was stralend begonnen en bij het ontwaken nam ik direct mijn fototoestel, klom ik op het dak waar de waslijnen stonden en nam ik een paar schitterende foto’s van het meer en de vulkanen waar slechts kleien wolkjes rond de top zweefden.
In mijn haast om terug naar beneden te gaan haalde ik mijn grote teen open aan de wapening van het beton die overal uit de daken steekt ginder. Miljaar! Een ferm dikke lap vel vol bloed, gelukkig niet echt groot maar wel diep. Ontsmetten en een pleister erop. Als dat maar goed zou gaan tijdens het wandelen.

Met de chickenbus gaan we naar Solola, een klein stadje bekend om zijn markt.Het is lekker heet en de sfeer in Solola lijkt gastvrij en gezellig. We verkennen het kleurige drukte marktje. We zijn hier gewoon weg reuzen. De mensen hier in hun fleurige kleurrijke kledij zijn hier amper 1.5 m groot. Als de meesten van ons zich helemaal rechtop houden, steken we boven de afschermingen uit en da’s een stom zicht om gewoon op afspanningen neer te kijken. Het is te druk om daar een foto van te nemen, want de marktkramers en de bezoekers duwen ons haastig in de rug dat we voort moeten maken.

Alle soorten koopwaar staan gewoon kris kras door elkaar opgesteld, vlees, kip, kledij, speelgoed, rommel, groenten en fruit. Verschillende grote manden vol gedroogde visjes, een mand vol kippekoppen en een rek vol gevlochten ingewanden?
Het heeft wel iets. Ik koop in het overdekte stuk een t-shirt van Puma. Namaak waarschijnlijk. De officiël prijs is 75 Quetzal. Ik betaal er 60 voor. 2en van mijn roommates laat zich door een licht gehandicapt schoenpoetsertje die dringend orthodentie nodig heeft overhalen zijn botines te poetsen. We staan allemaal te kijken naar de vlugge vaardige bewegingen van de jongen en betalen hem het tarief van 5Q. Enkele andere jongetjes staan er nieuwsgierig op te kijken.
We krijgen de opdracht van onze reisleidster die net een nieuw tof hoedje heeft gekocht om picknick te kopen voor de wandeling. Een paar mensen blijven achter en nemen niet deel aan de wandeling.
Wij kopen appels. De enige 50-tiger van de groep doet de onderhandelingen. 10 appels voor 20 Quetzal. We vinden dit veel. Ik merk dat de verkopers heimelijk lachen. Maar ze houden voet bij stuk. Als we gekocht hebben, zeg ik dat we grold zijn. We komen een kleiner handelaartje tegen met twee dochtertjes die een armzalig mandje appels te koop aanbieden. Zijn prijs is 3 quetzal voor 10 appels. Wij gaan terug naar het ander kraam en zeggen dat het oplichters zijn. Alsof we in België 500 frank voor 10 appels zouden hebben betaald. Met tegenzin en duidelijk teleurgesteld geven ze on ons geld terug en kopen we appels bij het andere handelaartje.

Ondertussen heeft de rest voor sandwiches gezorgd die de winkeliertjes netjes inpakte in een piepschuimen bordje en plastiekfolie.
We trekken erop uit.
Het haat het centrum van de stad uit en we komen al direct in onverharde straatjes terecht die er enorm hobbelig en steil bijliggen. We hebben een prachtig uitzicht op de bergachtige natuur vol groen.
Na een uurtje houden we halt om te picknicken. De dreigende grijze wolken hangen al rond de toppen, maar we zitten gelukkig nog in de hete zon.
Het landschap wordt desolater en de mensen in de laadbakken van de voorbij stuivende pick-ups zwaaien vriendelijk naar ons, rare gringo’s.

Enkele kinderen laten zich fotograferen aan de rand van hun grond, weldra zitten we in de mist, geen regen. We zien haast geen steek voor ons ogen en we blijven dicht bij elkaar zodat we elkaar niet uit het oog verliezen.
De wegbeschrijving is niet echt duidelijk en het thema van de dag en de verdere reis wordt “de grote bocht naar links”.

Als we denken die gevonden te hebben komen we in een dorpje terecht waar we de weg terug naar Santa Cruz la Laguna vragen, drie keer worden we een andere richting uitgestuurd.
Uiteindelijk leidt een oud klein mannetje met kromme rug en op kromme benen ons blootvoets door een weiland naar een paadje tussen de maisvelden en zegt: blijven volgen.
We danken de hobbit vriendelijk en vervolgen onze weg. Onderweg krijgen we af en toe echt twijfels of dit wel de juiste weg is, we zien nog steeds geen steek voor ons ogen en het pad is glibberig, enorm smal en loopt door struiken en maisvelden langs een steile helling.
Af en toe horen we dreunende muziek van een eucharistieviering. Uiteindelijk meent onze reisbegeleidster zelfs het meer te horen.
Wat er ook van zij, eindelijk horen we echt muziek en klaart de mist op en zien we in de verte het bewolkte meer liggen. Prachtig zicht. Betoverend. Diep in de verte ligt een stad. Onze stad hopen we. Wat zijn we blij als we de straten van het dorpje in strompelen, waar de kinderen ons giechelend vanop de golfplaten daken gadeslaan.

Uitgeput komen we aan in ons hotel. Het ijskoude water van de vieze douche nemen we er zonder morren bij.
’s Avonds blijkt Stefanie, de Rijselse, moussaka gemaakt te hebben. Net als gisteren is het gewoonweg een schitterende maaltijd. We kaarten nog na, letterlijk: “chinees poepen” is het spel van de reis.

Photo: woman with child on the market of Solola. More info and Here.

20:18 Gepost door Jeronimo in Guatemala | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lago, atitlan, lake, guatemala, santa cruz, solola |  Facebook |