26-10-07

Bolivia dag 4 - chillen in Sucre

what's on the tv-screenTarabuco Kids

In de Mercado Central ontbijten we, we kopen brood, drinken een heerlijke fruishake vers gemaakt op de markt en trekken naar CERPI (blijkbaar een project waar ik nog al over gelezen heb op internet in het nederlands), een educatief kinderproject ergens in de stad. Veel kinderen van de markt volgen er onderwijs en vinden er opvang, andere kinderen zijn er feitelijk wees omdat veel ouders in het buitenland werken en deze kidneren bij de grootouders verblijven. Er is ook een mobiel schooltje dat ergens in een straat vlakbij ons hostalleke blijkt te staan.
tegen de middag eten we een almuerzo in het Joyridecafé en daarna hebebn we vrij. De verloren bagage is precies een probleem aangezien Aerosur niet met American Airlines mag communiceren.

We bezoeken het enorme Cementerio General: een echte necropolis. Helaas was mijn fototoestel aan het opladen zodat ik er geen foto's van heb, maar het is ongelofelijk indrukwekkend. Het is groter dan de meeste stadswijken en de mausoleums voor de doden zijn gigantisch.
Op de terugweg chillen we wat in de luwte van de galerijen van de universiteit van Sucre: studentenwatching. Het oog wil ook eens iets anders hé. Een pitstop in café tertulias, hoe kan het ook anders en ik ga wat internetten.
Verder wandelen we bergop naar de Mirador de la Recoleta waar we een prachtig zicht hebben op de stad en zelfs de zonsondergang meemaken, drinken er ene en dan zakken we af naar El Germen, het vegetarisch restaurant waar de meesten toch niet echt smakelijk eten.
Met een paar gaan we nog ene drinken in het Grand Hotel. We hebben de bar voor ons alleen en de barman zet meteen de traditionele muziekdvd af en zet stomme amerikaanse shit op zoals de Eagles en Beegees in een live-dvd tesamen. We vragen algauw om terug de Boliviaanse muziek op te zetten en zichzelf in het haar krabben uit onbegrip zit hij wel tien minuten nar zijn dvd-collectie te staren. De melige zeemzoeterigheid in het kwadraat druipt van het tv-scherm maar we houden wel van die toontjes. Hij komt zelfs nog checken of we die muziek echt wel goed vinden. Santé.

CERPITarabuco town

16:22 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cerpi, sucre, bolivia |  Facebook |

Bolivia dag 3 - Tarabuco market

Sucre streetLa Fiesta

's ochtends slapen we redelijk uit, al zijn mijn roommates echt wel vroege vogels. Het is zalig ontwaken met de zon die in het binnenpleintje van ons hotel schijnt. we zitten op het tweede verdiep en alle kamers kijken uit op de binnenkoer, een verdiep hoger kun je even over de dakrand piepen naar de stad en de stompe kale bergtoppen in de verte. We gaan ontbijten voor 25 Bs. (Boliviano's: 2.5 euro, wat eigenlijk naar Boliviaanse maatstaven vrij duur is voor een ontbijt, gelet op het feit dat we voor die prijs meestal een ferm avondmaal kregen). Dit hotel waarvan de naam me ontsnapt was indertijd een paleis en is verbonden met tunnels met alle kerken die er rond staan. De afgevaardigde van de gouverneur resideerde er eeuwen geleden. We krijgen een korte rondleiding in de kelders, de suite en enkele mooie zalen.

Daarna gaan we de bus op naar Tarabuco, de bekendste markt van Bolivia op zo'n 65 km van Sucre over stoffige wegen. We nemen eerst een gammele microbus naar de bushalte en daar een bus naar Tarabuco vol lokale mensen. Veel toffer dan de toeristenbus die we op de terugweg nemen.

Dino

Omdat er veel dino's te vinden zijn in Sucre zie je overal te pas en te onpas plastieken dino's op pleinen en als telefoncel. Heel merkwaardige beelden levert dat op. Tarabuco zelf is enorm druk bezocht en ligt midden in de verlaten nietsheid. Kale woestijn vol stenen ja. Het stoffige dorpje is slechts kleurrijk rond de centrale marktplaats waar honderden traditioneel gekleden mensen hun koopwaar (vooral textiel en prullen) aan de man proberen te brengen.
Ik trek er algauw alleen op uit en aan de rand van het dorp vind ik de overdekte groentenmarkt van de lokale bewoners, waar ze ook zoals overal in die landen ook hun eigen catering hebben. Tientallen ezeltjes liggen te wachten tussen enkele langharige enorme varkens en decennia oude vrachtwagens die volgepropt worden met mensen en hun lading. Aan de andere kant van Tarabuco is het een stuk kalmer, afgezien dan van de enorm luide muziek die uit schrale huisjes schalt waar er in fel contrast met de beats luisteloze uitbaters van een drankgelegenheid in het duister op een stoel zitten te wachten tot iemand door de bats wordt verleid om er een stap binnen te zetten. Ook de kinderen zijn hier een stuk vuiler en verwaarloosder. Een eenzame spoorweg leidt ergens uit het dorp naar de bergen. Ik koop wat bananen. Het vrouwtje snapt niet dat ik maar 1 banaan wil en geeft me er toch twee als ik er dire weiger. Anderen zien me kopen en kopen ook en krijgen een ferme tros voor het zelfde bedrag. Het vrouwtje wuift naar me met mijn derde banaan die ik dan ook maar aanneem, ik hou het wel bij mijn twee appels.

Terug in Sucre schijnt de zon nog steeds vollop en is de feestsfeer weeral bijna tot een hogtepunt gestegen. De onaflatende stroom dansers en muzikanten paradeert weer rond de Plaza 25 de mayo en wij gaan na kiekjes getrokken te hebebn weer cocktails drinken in café Tertulias, war de barman ons met open armen ontvangt en vlug op zoek gaat naar muntblaadjes in de stad voor onze mojito's. De extra grote glazen zette hij alvast ook al klaar.

Ons dinner laten we smaken in Locot's.
Ik eet er de picaña (een stoort stoofpotje) en wanner iedereen na het eten gaat maffen, gaan wij nog ene drinken in het Joyridecafé.
In de kamer loopt onze wc uit. proper is dat. Maar niets in vergelijking met de wc's die we nog zullen zien. Tegen middernacht liggen we onder de wol.

Tarabuco shepherdspublic transport

07:00 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarabuco, sucre, bolivia |  Facebook |

25-10-07

Bolivia - 28/09/07 - the departure and the arrival days

Dag 1 vrijdag 28 september 2007

Het wordt een lange reisdag. Toch heb ik enkele uren kunnen slapen. Om 5 uur sta ik op en vertrek kort daarna naar de bushalte, waar ik na wat wachten een bus naar het station Gent-Sint-Pieters heb. Een ticket van Brussel naar Zaventem, want de luchthaven zit niet inbegrepen in mijn treinabonnement. In Brussel-Noord kom ik een reisgenote tegen die ik al eerder op de vertrekvergadering in Antwerpen had ontmoet. We komen als een van de laatsten aan iets na 7uur bij de coffeecorner in de luchthaven.
Het is ongelofelijk wat die idiote paranoia Amerikanen de rest van de wereld opleggen te doen bij het inchecken. Vervelende vragen zoals hebt u wpaens mee of elektrische apparaten die op wapens gelijken of als dusdanig kunnen worden gebruikt, zijn die apparaten binnen de maand hersteld en door wie, wie heeft uw bagage gemaakt en wanneer,...papiertjes invullen, een hete babe met rothumeur ondervroeg me als een robot en het deed me denken aan een scneen uit "meet the parents". Ik antwoordde braaf en hup ingecheckt waren we en daarna nog door alle controles.
8 uur vliegen naar New York JFK Airport. We ain't seen nothing yet.

Passportcontrole, waivervisa, vingerafdrukken en foto en droog beantwoorden van vragen. Geen grapjes maken, vooral geen domme grapjes. 4 uur transittijd, waarvan ruim 2 uur om door alle controles te geraken en je bagage terug te nemen en weer op de band te zetten.

Uiteindelijk vertrekt ons vliegtuig naar de startbaan. Het duurt bijna drie kwartier tegen dat we opstijgen. Tijdens het opstijgen kijk ik door ht raampje en zie ik een ongelofelijk lange rij vliegtuigen in de file staan om ook op te stijgen. Het ene vliegtuig landt, het andere stijgt op. Wat een coördinatie en logistiek hoogstandje. Miami here we come.
Maar ook daar wordt ons geduld op de proef gesteld. De domme films die we zagen verbeterden ons humeur niet. maar goed we zijn op vakantie en de sfeer is eigenlijk best goed, we leren mekaar wat beter kennen ondertussen.
We nemen de nachtvlucht naar Lapaz. Ik slaap toch redelijk heb ik het vermoeden.

PictionaryNewly Wed

Zaterdag 29 september 2007: dag 2
Om 6 uur s'ochtend lokale tijd komen we in Lapaz toe. Daar hebben we niet onmiddellijk een vlucht naar Sucre (2790m). We vliegen express naar Sucre door om de hoogteziekte te vermijden, maar onze transittijd is zo lang dat het risico op hoogteziekte reëel wordt. We zonnen buiten op de luchthaven, ndat we eerst een desayuno americano eten. Velen hebben koppijn en voelen zich erg groggy. Combinatie tussen wennen aan de hoogte en de vermoeidheid van anderhalve dag reizen zonder veel slaap.
De zon schijnt, al is er een frisse wind en later hebben we allemaal ons gezicht verbrand van dat beetje buiten in de zon te staan. De eentonige wachttijd wordt gelukkig onderbroken door een toeterend minibusje met twee ratelende blikken erachter aan. Een pasgetrouwd koppeltje komt foto's trekken aan een monument dat net buiten de luchthaven van Lapaz staat. Wij toeristen schieten erop af en trekken ook foto's terwijl we het paartje gelukwensen toeroepen in engels en gebroken spaans.
Onze vlucht met Aerosur naar Sucre duurt gelukkig niet lang. We vliegen over hale stompe rotsen en bergen en landen op een heel simpele landingsbaan. Ons vliegtuig moet 180 graden draaien en taxied dan naar het luchthavengebouwtje. Daar wachten alle passagiers op mekaar gepropt in de cnetrale hal waar ook een transportband staat voor onze bagage. Die bagage zien we buiten manueel uitgeladen worden en op karren gezet worden die door enkele zwoegende arbeiders naar de transportband worden gesjouwd. Iemand van onze groep heeft haar bagage niet meer. Meteen al werk voor onze reisbegeleidster.

We verdelen ons in groepjes en nemen een taxi naar Sucre: downhill naar ons verblijf Hostal San Francisco vlakbij de Mercado Central o de hoek van Arce en Camargo.

El SiringueroMercado Central

Het is een knap gebouw met ruime kamers en redelijke bedden. Leuk om te acclimatiseren.
We verkennen meteen de buurt. Ik snuif algauw de Zuid-Amerikaanse sfeer op: luid toerende auto's vol zwarte uitlaatgassen, tientallen mensen die kriskras door de straten lopen die links en rechts volgestouwd zijn met kleine kraampjes vol producten. Bolivia schijnt immers één van de meest ontwikkelde micro-economiesystemen te hebben. Verder is Sucre, "the white city", een van de meest aangename Boliviaanse steden en dat merk je wel eens je het hinterland hebt 'ontdekt'. Omwille van de witte gevels is Sucre ook Unesco werelderfgoed.

Ik neem heel wat foto's in de straten en op de markt. Het wordt wel wat hier in Sucre. Ze beschouwen zichzelf als hoofdstad, maar veel stelt de stad toch niet voor. Er wordt 's avonds in de straten druk gerepeteerd voor een komend feest. Tientallen orkesten met dansers en muzikanten trekken luidkeels roepend en spelend door de straten. Wat een verbazingwekkend schouwspel. Indrukwekkend. Allen lig je in je hotel te daveren in je bed tot na middernacht en dat terwijl je eigenlijk best wel slaap kunt gebruiken na 2 dagen vliegtuigmiserie.
Gelukkig hadden we een lekker stevig maal gegeten in het Joyridecafé. Een bekend gringocafé naast de kathedraal (vol incagoud) op de plaza 25 de mayo.

Verder vinden algauw ons stamcafé voor heerlijke cocktails in enorme glazen: café Tertulias, waar denkers en kunstenaars plachtten te filosferen, ahum...

Ik kruip toch in mijn nest, maarmijn roommates komen pas rod 2 uur toe en dan nog is het lawaai buiten niet over.

Mercado CentralParade

09:58 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bolivia, sucre, folklore, joyridecafe |  Facebook |