26-10-07

Bolivia dag 3 - Tarabuco market

Sucre streetLa Fiesta

's ochtends slapen we redelijk uit, al zijn mijn roommates echt wel vroege vogels. Het is zalig ontwaken met de zon die in het binnenpleintje van ons hotel schijnt. we zitten op het tweede verdiep en alle kamers kijken uit op de binnenkoer, een verdiep hoger kun je even over de dakrand piepen naar de stad en de stompe kale bergtoppen in de verte. We gaan ontbijten voor 25 Bs. (Boliviano's: 2.5 euro, wat eigenlijk naar Boliviaanse maatstaven vrij duur is voor een ontbijt, gelet op het feit dat we voor die prijs meestal een ferm avondmaal kregen). Dit hotel waarvan de naam me ontsnapt was indertijd een paleis en is verbonden met tunnels met alle kerken die er rond staan. De afgevaardigde van de gouverneur resideerde er eeuwen geleden. We krijgen een korte rondleiding in de kelders, de suite en enkele mooie zalen.

Daarna gaan we de bus op naar Tarabuco, de bekendste markt van Bolivia op zo'n 65 km van Sucre over stoffige wegen. We nemen eerst een gammele microbus naar de bushalte en daar een bus naar Tarabuco vol lokale mensen. Veel toffer dan de toeristenbus die we op de terugweg nemen.

Dino

Omdat er veel dino's te vinden zijn in Sucre zie je overal te pas en te onpas plastieken dino's op pleinen en als telefoncel. Heel merkwaardige beelden levert dat op. Tarabuco zelf is enorm druk bezocht en ligt midden in de verlaten nietsheid. Kale woestijn vol stenen ja. Het stoffige dorpje is slechts kleurrijk rond de centrale marktplaats waar honderden traditioneel gekleden mensen hun koopwaar (vooral textiel en prullen) aan de man proberen te brengen.
Ik trek er algauw alleen op uit en aan de rand van het dorp vind ik de overdekte groentenmarkt van de lokale bewoners, waar ze ook zoals overal in die landen ook hun eigen catering hebben. Tientallen ezeltjes liggen te wachten tussen enkele langharige enorme varkens en decennia oude vrachtwagens die volgepropt worden met mensen en hun lading. Aan de andere kant van Tarabuco is het een stuk kalmer, afgezien dan van de enorm luide muziek die uit schrale huisjes schalt waar er in fel contrast met de beats luisteloze uitbaters van een drankgelegenheid in het duister op een stoel zitten te wachten tot iemand door de bats wordt verleid om er een stap binnen te zetten. Ook de kinderen zijn hier een stuk vuiler en verwaarloosder. Een eenzame spoorweg leidt ergens uit het dorp naar de bergen. Ik koop wat bananen. Het vrouwtje snapt niet dat ik maar 1 banaan wil en geeft me er toch twee als ik er dire weiger. Anderen zien me kopen en kopen ook en krijgen een ferme tros voor het zelfde bedrag. Het vrouwtje wuift naar me met mijn derde banaan die ik dan ook maar aanneem, ik hou het wel bij mijn twee appels.

Terug in Sucre schijnt de zon nog steeds vollop en is de feestsfeer weeral bijna tot een hogtepunt gestegen. De onaflatende stroom dansers en muzikanten paradeert weer rond de Plaza 25 de mayo en wij gaan na kiekjes getrokken te hebebn weer cocktails drinken in café Tertulias, war de barman ons met open armen ontvangt en vlug op zoek gaat naar muntblaadjes in de stad voor onze mojito's. De extra grote glazen zette hij alvast ook al klaar.

Ons dinner laten we smaken in Locot's.
Ik eet er de picaña (een stoort stoofpotje) en wanner iedereen na het eten gaat maffen, gaan wij nog ene drinken in het Joyridecafé.
In de kamer loopt onze wc uit. proper is dat. Maar niets in vergelijking met de wc's die we nog zullen zien. Tegen middernacht liggen we onder de wol.

Tarabuco shepherdspublic transport

07:00 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tarabuco, sucre, bolivia |  Facebook |