29-10-07

Bolivia, dag 9 - Tupiza triathlon

El Cruce TupizaEl Toroyoj

Ditmaal zijn er zoals beloofd wel eitjes bij het ontbijt, helaas al koud geworden. We maken ons klaar voor de triathlon: mountainbiken, paardrijen en mountainbiken, een hele dag doorheen de woestenij en wild westvan Tupiza.
De mountainbikes zijn van slechte kwalitiet en de banden amper geblazen en dat terwijl we 12km bergop over stoffige grindwegen moeten rijden.
Het gaat van Tupiza naar El Angosto naar Entre Rios: waar 2 riviertjes bijeenkomen en zorgen voor een onverwachte groene oase in de vallei beneden. Ofwel ligt het aan mijn conditie ofwel aan mijn fiets, of aan beide maar ik raak amper de niet zo steile hellingen omhoog. Puffen en zwalpen dat ik doe en dat op amper 3000m.
Tijd om te genieten van het prachtige berglandschap heb ik wel. De fietsen vliegen op de twee jeeps en we gaan picknicken ergens bij Quebrada Seco of El Toroyos: een prachtige vlakte in de luwte van aan canyon me teen riviertje waar lokalen plezier maken in het water.

Na de heerlijke lunch gaat het naar een paardenmanage waar ik tot hilariteit van allen een paardje op mijn maat krijg toebedeeld. In den beginne gallopeer ik er op los maar aangezien de rest me waarschuwt dat ik algauw tegen een cactus zal plakken en ik ok wel besef dat ik eigenlijk niet kan rijden, hou ik mijn paard in toom. Na enige moeite geeft mijn paard het op om meteen de anderen achterna te hollen wanneer die er vandoor stuiven. man de hitte het sotf, de woeste natuur, de enorme cirkelende gieren. Zit ik in een strip van Lucky Luke? De route gaat via Quebrada de Palmira en valle de los Machos,
we houden halt bij een kloof en dan keren we op onze stappen terug.
De jeeps brenge nons richting the valley of The Moon, bijna aan de top van El Sillar waar we 16km afdalen per mountainbike. Wat een kick. Wat een uitzicht. Amorfe rotsen, pieken, valleien, canyons...onbeschrijfelijk wat een "maanlandschap" we zien.
Miljaar, schitterende ervaring tot ik bijna beneden gekomen een stuurfout maak in het losse grind naast het bandenspoor terecht kom en hupsakee overkop...gelukkig had ik niet zo'n snelheid meer en ik hou er een letsels behalve een zere knie aan over. Ik zag wel enkele seconden enkel zwart voor mijn ogen. Ik ga wer mijn fiets op maar opeens springt de rem kapot en maakt gelukkig maar een oppervlakkige snee in mijn kuit. Hup de bezemwagen. Gelukkig waren we toch bijna aan de uitgedroogde rivierbedding gekomen zodat ik de pret eigenlijk niet gemist heb.
we zien bruin van het stof en een douche is dan ook meer dan welkom.
Morgen beginnen we aan de 7-daagse salartocht met drie jeeps, drie chauffeurs en een kokking met Tupizatours.

22:30 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tupiza, triathlon, vallee de los machos, el toroyoj |  Facebook |

Bolivia Dag 8 - verkenning Tupiza

eternal dreamNightbus

Rond 8 uur staan we op het is al warm in de kamer, de douche is gelukkig vrij goed en we gaan op ons gemak gaan ontbijten in de eetzaal. De anderen zeggen dat we het moeten vragen aan den toog als we een eitje willen hebben. Maar blijkbaar zijn er vandaag geen eieren. Iedereen die het vraagt krijgt hetzelfde antwoord, na een tijdje heeft ook het al verveelde personeel door dat de ene toerist de andere aan het beetnemen is.
We worden gebriefd over het programma van de komende dagen. Vandaag doen we enkel een wandeling naar "el cruce" een kruis op een bergtopje. Tupiza overdag ziet er totaal anders uit. zwoel zomers en stoffig. Het is een vrij grote stad, maar geen mens die weet van wat al die mensen hier leven er is hier geen enkele bedrijvigheid tenzij KMO en micro-economie. De stad ligt aan een enorm brede uitgedroogd rivierbedding waar de bandensporen= wegen dwaars doorheen krioelen. het magere stroompje water wordt gbruikt als carwash en wassalon voor kledij. Magnifieke bergketens in allerlei kleurschakeringen omringen Tupiza. Roodbruin en vol castussen. Echt het wilde westen. Het is een zware tocht naar boven. Vooral omdat het zo op je adem pakt. Boven aan de top merken we dat we een veel makkelijk pad konden nemen, maar dat houden we voor de afdaling, anders was er echt niets aan geweest. We genieten van het wijdse uitzicht tijdens onze picknick en dalen op het gemak weer af. we drinken er ene in Pastapizza war we meten onze bestelling plaatsen voor deze avond. Het wordt een heel gezellige boel. Ook het internet kost hier niets en ik stuur het thuisfront mijn verslag op.

13:29 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: desert, tupiza, el cruce, desierto |  Facebook |

28-10-07

Bolivia dag 7 - a stroll through Potosí

there's a woman in the street

Pas om 9u ontbijt, de zon schijnt al vollop. Aangezien de komende dagen vastliggen moeten we nu zorgen dat we rond de 330 dollar cash hebben om in de pot te steken om onze onkosten in het Zuiden van Bolvia te kunnen dekken, banken zullen we niet meer zien. Normaalgezien halen wij hier cash af met maestro, maar sommige bankautomaten werken niet, na veel zoeken vinden we eindleijk een bankautomaat ergens binnen in een bank. Het lopen doet ons hijgen en zweten. Potosí is enorm druk maar gezellig als het mooi weer is, de nauwe steile straatjes lopen vol mensen en toeterende auto's, de zwarte wolken die je inhaleert net als je even buiten adem bnt, moet je er bij nemen. het stelt niets voro bij de kilo's stof per dag die we de komende dagen zullen vreten en slikken.
We verspilden veel tijd en het steekt sommigen tegen. We wandelen in groep wat door de stad. hier en daar neem ik een candid shot. We nemen een microbusje naar de benedenstad waar een verlaten spoorlijn duidelijk enkel als open riool wordt gebruikt, somigen maken meteen dankbaar gebruik van dit openbaar toilet. Het restauarantje waar j een speciale soep kunt drinken met een vulkanische steen erin is toe wegens alles uitverkocht en dan sluiten ze gewoon...het is verdikke 11u in de ochtend. Bon, we nemen dan maar weer een microbus naar het centrum. Enkele jongedames kijken me zenuwachtig aan, wanneer ik uitstap blijken ze gauw bij mekaar te zijn gekropen en giechelend aan het venster lonken ze naar me. Allez, ik heb touch...komt niet veel voor. Nu ja gisteren vroeg de barman of ik geen zuid-amerikaan was.
In het centrum eten we een lekker almuerzo in het een of ander enorm etablissement en daarna wachten we rond 14u aan de ingang van de casa de la moneda, het bekendste en mooiste museum van Bolivia. De Boliviaanse tijd loopt altid een stuk achter en rond 14u30 hebebn we onze kaartjes en onze gids te pakken die ons doorheen de mooie zalen van het museum gidst. Hier werden de munten geslagen met het zilver uit de berg.

Na het bezoek aan het museum hebben we weer vrij en ik loop precie stoertjes, echt ver waag ik me niet alleen. Uiteindelijk kom ik enkele anderen tegen en gaan we nog rap iets eten in "la candelaria" voro we de nachtbus naar Tupiza opgaan.
Onze rugzakken mochten we bij greengotours zetten de hele dag, daar nemen we een taxi die ons naar de busterminal brengt, in de drukke terminal is het een bedrijvigheid van jewelste, de bussen rijden op smalle stroken zij tegen zij met katrollen wordt er van en op het dak geladen. Fascinerend om te zien. Eindelijk hebben we onze bus en hup daar gaan we de nacht en de bergen in naar het zuiden. De weg is enorm stoffig, niet geasfalteerd en de bus rijdt dan ook niet rap. velen zijn al zo groggy als ze groot zijn, ik heb het geluk dat ik het laatste deel van de tocht slaap. Tijdens de stops in enkele "dorpjes", niet meer dan een paar huisjes waar mensen vettig eten verkopen langs de weg, genieten we van de prachtige sterrenhemel en proberen we onze bloedsomloop weer op peil te krijgen. Rond 3u05 's nachts, precies als aangeduid arriveren we in Tupiza. We zijn in de streek van Butch Cassidy and the Sundance Kid en in the wild west. He tis hier niet zo koud 's nachts dat voelen we. we krijgen ruime kamers in Hotal Mitra, nice.

Time for Tea

12:30 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: potosi, tupiza, bolivia |  Facebook |

27-10-07

Bolivia dag 6, 3 oktober 2007 - greengotours Cerro Rico

Cerro Rico

Rond 7u20 worden we gewekt door een groepslid. Amaai. Normaal zijn we al ruim een uur uit de veren. Niet zo'n goeie nachtrust gehad. Ondanks dat de matras heel slecht is, heb ik er niet zo'n last van als mijn kamergenoten, maar de loodzware dekens waaronder je nauwelijks kon bewgen vielen van je af zodra je toch maar bewoog. Ook het ontbijt stelt niets voor en het is bitterkoud in de eetzaal, of wat daarvoor moet doorgaan. Huiverend zoeken algauw de stad op om ons te warmen in de eerste zonnestralen. Het wordt die dag merkelijk warm.
We hebben een afspraak bij greengotours. De gids heeft jaren in de mijn gewerkt bij zijn vader maar hervatte zijn studies en richtte dit agentschap op. Greengotours bezoekt een mijn die actief is en waar geen andere toersitengroepen komen. Zoals altijd neemt de voorbereiding heel wat tijd inbeslag. Van het agentschap in de bus naar zijn huis waar we allemaal een overall krijgen, met helm waaraan een lamp is bevestigd met een riem rond ons middel waar een baterij aan hangt. De laarzen passen me gelukkig. Uitiendelijk vertrekken we in het busje door de nauwe steegjes naar de mijn. Het is een smerige stoffige stad zoals gezegd een grote puinhoop. Bij de mijn aangekomen verliezen we weer ferm veel tijd met het kopen van cocabladeren, dynamiet en lonten en sigaretten voor de mijnwerkers. De mijnwerkers leven op coca, alcohol van 96% en van sigaretten en refrescos.

De arbeidsomstandigheden zijn onmenselijk. Alles gebeurt manueel, er komen amper machines of goed gereedschap aan te pas. Het is donker en het water in de mijn spat hoog op. We moeten ons constant bukken. Ik gelukkig niet zo diep als mijn langere collega's. Af en toe moeten we opzij in een nis als een paar man met volle karretjes mineralen door moeten. Zo'n karretje schijnt 1 ton te wegen. Ze sleuren en trekken aan het karretje om het weer op de rails te krijgen. het slijk is een soort cementachtg iets. De mineralen worden gezuiverd buiten de mijn. zo'n gammale "fabriek" bezochten we achteraf. Zink, zilver en lood scheiden doen ze in het buitenland, hier hebben ze de infrastructuur niet.
Diep in de mijn komen we ut op "el tio" de god van de berg aan wie de mijnwerkers hun sigarretten, coca en alcohol offeren. Onze gids volstrekt een offerritueel en wij willen gewoon uit de mijn.
Indrukwekkend. Ondertussen hebben we ook al bijna al onze giften afgegeven en keren we terug naar het agentschap. Het is onvoorstelbaar die mijn.

De ontspanning komt eraan en we we rijden de berg af richtign de warmwaterbronnen van Tarapaya. Een vulkanische vijver waar het borrelt in de midden, gelegen in een prachtig berglandschap waar je de erschillende aardlagen kunt zien, prachtige kleuren. Ht is niet warm maar het water wel en dat doet echt deugd. zwemmen beneemt je meten van je adme en halverwege het vijvertje dnek ik dat ik niet eens aan de overkant ga geraken. Op de rug drijven en wat peddelen is de enige oplossing. Sommigen smeren zich in met modder, ik deel algauw in de klodders. Na een tijde droog ik me bibberend af maar meteen daarna gloei ik nog na voor minstens een uur. De lunch en de frisdrank laten we ons smaken. Veel Westerse toeristen verdrinken hier niet, die kunnen meestal goed zwemmen. Lokalen die niet kunnen, verdrinken soms zwemmen wel. Soms is er een draaikolk in het midden van de vijver beweren de gidsen en dan komt het lijk van de meegesleurde sukkelaar enkele dagen later compleet gekookt terug boven drijven. Gezellig is anders.

Ons dinner eten we in café Potocchi, waar de Peña Folkloricovoor live music zorgt. Dat de gage van de muzikanten op onze rekening komt zien we pas later hoewel er nog toeristen meegenieten van het optreden.
IN het hotal toegekomen na middernacht vragen ze ons om ons te registeren. We protesteren en zeggen dat ze dat maar bij de incheck hadden moeten vragen. we gaan doodop slapen.

I'm a minerEl Tio

18:25 Gepost door Jeronimo in Bolivia | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tupiza, el cruce, desert, desierto |  Facebook |